Υπάρχει τελικά ένας πολύ εύκολος τρόπος να αντιμετωπιστεί η ακρίβεια. Όχι να πέσουν οι τιμές. Όχι να αυξηθεί ουσιαστικά το διαθέσιμο εισόδημα. Όχι να πάψει το σούπερ μάρκετ να αποτελεί εβδομαδιαίο τεστ αντοχής για μια οικογένεια.Απλώς να περιοριστούν οι απαιτήσεις των πολιτών.Ακριβαίνουν τα τρόφιμα; Τρώτε λιγότερο.Δεν βγαίνει το σούπερ μάρκετ; Ψωνίζετε λιγότερο.
Δεν αντέχεται η θέρμανση; Ζεσταίνεστε λιγότερο.Τα καύσιμα γονατίζουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό; Οδηγείτε λιγότερο.Και κάπως έτσι η ακρίβεια παύει να παρουσιάζεται ως πρόβλημα που απαιτεί αποτελεσματική πολιτική αντιμετώπιση και μετατρέπεται σε… άσκηση ατομικής προσαρμογής.Δεν φταίει που δεν σου φτάνουν τα χρήματα. Πρέπει εσύ να μάθεις να χρειάζεσαι λιγότερα.
Αυτή είναι ίσως η πιο βολική αντιστροφή της πραγματικότητας: αντί να προσαρμόζεται η οικονομική πολιτική στις ανάγκες της κοινωνίας, καλείται η κοινωνία να προσαρμόσει τις ανάγκες της στην οικονομική πραγματικότητα.
Και μετά έρχονται οι συμβουλές: κάντε οικονομία στο ρεύμα, προσέξτε τις αγορές σας, συγκρίνετε τιμές, περιορίστε τις άσκοπες μετακινήσεις. Όλα χρήσιμα ως ατομικές επιλογές. Μόνο που δεν αποτελούν απάντηση στο πολιτικό ερώτημα της ακρίβειας.
Γιατί υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια:Ο πολίτης δεν ζητά οδηγίες για το πώς θα φτωχύνει οικονομικότερα. Ζητά πολιτικές που θα του επιτρέψουν να ζει αξιοπρεπώς.Το ψυγείο που αδειάζει δεν είναι «καταναλωτική εγκράτεια».
Το καλοριφέρ που μένει κλειστό δεν είναι «ενεργειακή συνείδηση».
Το αυτοκίνητο που μένει παρκαρισμένο επειδή δεν βγαίνει η βενζίνη δεν είναι «πράσινη μετάβαση».Είναι περιορισμός της καθημερινότητας λόγω κόστους.
Και αν συνεχίσουμε έτσι, μένει μόνο μία τελευταία συμβουλή για να ολοκληρωθεί το εγχειρίδιο: «Να ζείτε λιγότερο, για να σας φτάνουν τα λεφτά περισσότερο».
Μόνο που αυτό δεν είναι οικονομική πολιτική.Είναι η κανονικοποίηση της φτωχοποίησης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου