Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

«Έμαθα να ζω με την ψωρίαση, χωρίς να αφήνω να με καθορίζει»: H Eξομολόγηση μιας γυναίκας για τη μάχη της με την χρόνια πάθηση

 


Η ψωρίαση δεν επηρεάζει μόνο την εμφάνιση του δέρματος, αλλά μπορεί να έχει σημαντικό αντίκτυπο στην αυτοπεποίθηση, την ψυχολογία και τις καθημερινές δραστηριότητες. Μία γυναίκα, η οποία ζει με τη χρόνια πάθηση από οκτώ ετών, περιγράφει τις δυσκολίες που αντιμετώπισε μεγαλώνοντας, τις θεραπείες που έχει δοκιμάσει καθώς και τον τρόπο με τον οποίο έχει μάθει να αποδέχεται τον εαυτό της.

«Έμαθα να ζω με την ψωρίαση»: Η μακρόχρονη μάχη μιας γυναίκας με τη δερματική πάθηση

Η Alyssa Shaw, η οποία πάσχει από ψωρίαση μοιράζεται την ιστορία της. Η μητέρα από το Μπέλφαστ, δηλώνει ότι αυτή η χρόνια δερματική πάθηση δεν την ορίζει ούτε τη σταματά.

Η ψωρίαση είναι μια χρόνια αυτοάνοση πάθηση που επηρεάζει το δέρμα και συχνά συνδέεται με την ψωριασική αρθρίτιδα, η οποία προσβάλλει τις αρθρώσεις. Προς το παρόν δεν υπάρχει οριστική θεραπεία και η πάθηση μπορεί να επηρεάσει τους ανθρώπους τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Ωστόσο, μπορεί να αντιμετωπιστεί και, με την κατάλληλη θεραπεία και καθοδήγηση, πολλοί άνθρωποι ζουν μια εξαιρετική ζωή παρά την ψωρίαση.

Αναφερόμενη στην προσωπική της ιστορία, η Alyssa ανέφερε: «Όταν ήμουν μικρότερη, την είχα σε πολύ έντονο βαθμό στο τριχωτό της κεφαλής και στους αγκώνες μου. Ήταν μια μορφή ψωρίασης που ονομάζεται ψωρίαση κατά πλάκας. Η γιαγιά μου είχε επίσης ψωρίαση, οπότε ήταν εκείνη που την αναγνώρισε πρώτη. Έπειτα, όταν ήμουν 15 ή 16 χρονών, έπαθα λοιμώδη μονοπυρήνωση και η κατάσταση εξελίχθηκε σε σταγονοειδή ψωρίαση. Το σώμα μου γέμισε σχεδόν ολοκληρωτικά με στίγματα, σαν να είχα ανεμοβλογιά. Για χρόνια δοκίμασα διάφορες μεθόδους αντιμετώπισης, ενώ υποβλήθηκα και σε αμέτρητες συνεδρίες φωτοθεραπείας με υπεριώδη ακτινοβολία UVB στο νοσοκομείο.

Στην αρχή, μετά από κάθε προσπάθεια αντιμετώπισης, το δέρμα μου παρέμενε καθαρό για αρκετό διάστημα. Τον Απρίλιο, όμως, πέρυσι, το αποτέλεσμα διήρκεσε μόλις τέσσερις εβδομάδες. Έπειτα από χρόνια συνεχούς προσπάθειας, κατάφερα να διατηρήσω την ψωρίαση υπό έλεγχο, ωστόσο τις τελευταίες εβδομάδες παρατηρώ ότι αρχίζει να επανεμφανίζεται. Πάντα είχα ένα μικρό σημάδι στο πρόσωπο που δεν έφυγε ποτέ, καθώς και ένα ακόμη στη δεξιά πλευρά των πλευρών μου, τα οποία παρέμεναν σταθερά εκεί. Ανεξάρτητα από τις μεθόδους που δοκίμασα, αυτά τα δύο σημεία δεν εξαφανίστηκαν ποτέ. Τώρα, όμως, βλέπω την ψωρίαση να επεκτείνεται ξανά και νιώθω ξαφνική φαγούρα στην πλάτη ή στο πίσω μέρος του ποδιού μου».

«Υπάρχουν σημεία στα χέρια μου όπου δεν είχα εμφανίσει ποτέ εξανθήματα, αλλά τώρα κάνουν και πάλι την εμφάνισή τους. Και τότε σκέφτεσαι: “Εντάξει, αυτό δεν μου αρέσει”. Τώρα συνειδητοποιώ πόσο πολύ τη μισούσα», πρόσθεσε η γυναίκα.

Μεγαλώνοντας με ψωρίαση: Από το bullying και την ανασφάλεια στην αποδοχή και την αυτοπεποίθηση

Για την Alyssa, μητέρα ενός μικρού παιδιού, η ψωρίαση είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια δερματική πάθηση. Επηρεάζει την αυτοπεποίθησή της, την εικόνα που έχει για τον εαυτό της, αλλά και την καθημερινότητά της. Ωστόσο, με το πέρασμα των χρόνων, έχει καταφέρει να αναπτύξει τη δύναμη και την ανθεκτικότητα που χρειάζεται για να διαχειρίζεται τόσο τις σωματικές όσο και τις συναισθηματικές δυσκολίες που τη συνοδεύουν.

«Το γυμναστήριο αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ζωής μου, αλλά και της επαγγελματικής μου δραστηριότητας. Προπονούμαι τέσσερις ημέρες την εβδομάδα και τρέχω άλλες τρεις. Η ψωρίαση επηρεάζει αρκετά την καθημερινότητά μου, ιδιαίτερα όταν βρίσκομαι στο γυμναστήριο, φοράω κοντομάνικα ρούχα ή αλλάζω στα αποδυτήρια και αντιλαμβάνομαι ότι κάποιοι με κοιτούν», ανέφερε η ίδια.

«Γνωρίζω ότι πιθανότατα δεν το κάνουν με κακή πρόθεση, ωστόσο δεν μπορείς να αποφύγεις τη σκέψη: “Μήπως με κοιτούν εξαιτίας του δέρματός μου;”. Όταν ήμουν μικρότερη, δεχόμουν bullying εξαιτίας της ψωρίασης. Τα λέπια από το τριχωτό της κεφαλής μου έπεφταν στη σχολική μου ζακέτα και στο σακάκι μου, γεγονός που με έκανε να αισθάνομαι ακόμη πιο άβολα.

Ακόμη και σήμερα, όταν παρατηρώ κάποιον να με κοιτάζει, η πρώτη μου αντίδραση είναι να ελέγξω τον ώμο μου, μήπως υπάρχουν εκεί υπολείμματα από το δέρμα μου. Δεν σκέφτομαι καν ότι μπορεί να τραβούν την προσοχή τα έντονα μπλε μαλλιά μου, τα τατουάζ ή τα piercing μου. Οι άνθρωποι με ρωτούν συχνά: “Τι είναι αυτό;”. Πλέον, τους εξηγώ ανοιχτά ότι πρόκειται για ψωρίαση. Όταν ήμουν μικρότερη, δεν θα μπορούσα να το κάνω. Θα κλεινόμουν στον εαυτό μου και θα απέφευγα τη συζήτηση. Σήμερα, όμως, αισθάνομαι ότι περισσότεροι άνθρωποι μιλούν ανοιχτά για την εμπειρία τους, γεγονός που βοηθά να αντιμετωπίζεται το θέμα χωρίς τόση αμηχανία.

Εξακολουθεί, βέβαια, να επηρεάζει την αυτοπεποίθησή μου, ιδιαίτερα στον χώρο του γυμναστηρίου. Συχνά επιλέγω να καλύπτω το δέρμα μου και δεν αναφέρομαι στην πάθησή μου, εκτός εάν κάποιος με ρωτήσει ευθέως.

Με τον μικρό μου γιο, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Μπορεί να με ρωτήσει: “Μαμά, τι είναι αυτό;” και εγώ του απαντώ: “Είναι απλώς το δέρμα της μαμάς”. Προσπαθώ να αντιμετωπίζω την κατάσταση με θετική διάθεση, αλλά είναι μόλις τεσσάρων ετών και, όπως όλα τα παιδιά, λέει αυθόρμητα ό,τι σκέφτεται. Μια μέρα, μάλιστα, με αποκάλεσε φίδι, επειδή τα φίδια αλλάζουν δέρμα! Δεν μπορώ παρά να γελάσω, αφού ξέρω ότι δεν το λέει με κακή πρόθεση. Άλλωστε, ζω με την ψωρίαση τόσα χρόνια, που έχω μάθει να αντιμετωπίζω ακόμη και τέτοιες στιγμές με χιούμορ».

Η Alyssa θέλει να στείλει ένα μήνυμα ενθάρρυνσης σε όσους ζουν με ψωρίαση, προτρέποντάς τους να μην αφήνουν την πάθηση να περιορίζει τη ζωή τους. «Πέρασα ολόκληρη την παιδική μου ηλικία φοβούμενη την ψωρίαση και επιτρέποντάς της να καθορίζει το ποια είμαι. Ακόμη και σήμερα υπάρχει άγχος, όμως έχω μάθει να συνεχίζω τη ζωή μου κανονικά. Εξακολουθώ να πηγαίνω στο γυμναστήριο, να παίρνω τον μικρό μου στην πισίνα, να ταξιδεύω και να φοράω σορτς και κοντομάνικα μπλουζάκια. Δεν επιτρέπω στην ψωρίαση να με σταματά. Είναι ένα κομμάτι του εαυτού σου, αλλά δεν σε καθορίζει. Είμαι πολλά περισσότερα από την ψωρίασή μου».


Δεν υπάρχουν σχόλια:

.

.