Τη μια στιγμή, σε μια στατική φάση από τις τόσες και τόσες που γίνονται σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, ο κεντρικός αμυντικός της Ζίμπρου Κισινάου ανεβαίνει στην αντίπαλη περιοχή, διεκδικώντας την κεφαλιά που θα έφερνε το πολυπόθητο γκολ. Την επόμενη, ξυπνά σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Κάθιδρος, ανήμπορος να αισθανθεί όλη τη δεξιά του πλευρά, αδυνατώντας να θυμηθεί τι συνέβη και πώς. Η ιστορία του Ντόνι Φαν Ίπερεν ξεκίνησε όπως η ιστορία κάθε παιδιού που μοχθεί για μια καριέρα στο ποδόσφαιρο. Η εξέλιξή της, όμως, δεν είχε καμία σχέση μ’ αυτό που οι περισσότεροι έχουν στο μυαλό τους ως ποδοσφαιρικό όνειρο. Ο 31χρονος, πλέον, Ολλανδός μιλάει στο «Βήμα» για τον τρόπο που μια ποδοσφαιρική φάση κόντεψε να κόψει το νήμα της ζωής του και για τη νέα του αρχή στην Ελλάδα.
Απληρωσιά και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις
Ο Φαν Ίπερεν γεννήθηκε σε μια κωμόπολη πέντε χιλιόμετρα από το Άλκμααρ και με τη δεύτερη ομάδα της ΑΖ έκανε τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα. Αφού πέρασε από τη β’ ομάδα της Καμπούρ, πήγε στην Τέλσταρ. Από μικρή ηλικία ήθελε να δοκιμάσει την τύχη του σε κάποια χώρα του εξωτερικού. Το γεγονός ωστόσο ότι η μητέρα του έπασχε από καρκίνο τον κρατούσε στην Ολλανδία.
Στην Τέλσταρ γνώρισε κάποιους Έλληνες ποδοσφαιριστές, ήρθε σε επαφή με έναν ατζέντη και, μετά τον θάνατο της μητέρας του το 2019, αποφάσισε να δοκιμάσει την Ελλάδα. «Δεν με ένοιαζε η ομάδα, ήθελα απλώς να βγω από τη χώρα μου, να ζήσω μια διαφορετική ποδοσφαιρική εμπειρία, και από εκεί και πέρα θα έβλεπα πώς θα εξελίσσονταν τα πράγματα», λέει.
Η μετακίνησή του συνέπεσε με τις δύσκολες μέρες του COVID-19. «Την πρώτη μου χρονιά στην ΑΕ Καραϊσκάκης, στη δεύτερη κατηγορία της Ελλάδας, ξεκινήσαμε τους αγώνες τον Ιανουάριο. Μέχρι τότε δεν μπορούσαμε καν να προπονηθούμε. Ο πρόεδρος ζούσε στη Γερμανία. Ήμασταν απλήρωτοι, όμως στο τέλος μάς πλήρωσε. Έτσι, την επόμενη σεζόν είχα στο μυαλό μου ότι, ακόμα κι αν δεν μας πληρώνει κάθε μήνα, θα μας τα δώσει στο τέλος όλα μαζί. Πληρωθήκαμε μία φορά και στη συνέχεια ήμασταν δέκα μήνες απλήρωτοι. Η ομάδα κήρυξε πτώχευση και έπρεπε να διεκδικήσουμε τα χρήματά μας αλλιώς. Εννοείται πως στο τέλος δεν πήραμε όλα τα δεδουλευμένα μας».
Παρότι η πρώτη του επαφή με το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν ήταν η ιδανική, ο Ντόνι προσπάθησε να βρει ξανά ομάδα στην Ελλάδα, καθώς στην Άρτα, έδρα της ΑΕ Καραϊσκάκης, είχε γνωρίσει τη μέλλουσα σύζυγό του. Είχε κάποιες επαφές με τον Παναιτωλικό, όμως τελικά ο προπονητής δεν έδωσε τη συγκατάθεσή του να ταξιδέψει με την ομάδα για προετοιμασία.
Στιγμιότυπο από αγώνα του Φαν Ίπερεν με τη φανέλα της ΑΕ Καραϊσκάκης.
Έπειτα έφτασε κοντά σε συμφωνία με τον ΠΑΣ Γιάννινα. Όμως δύο μέρες πριν από την αναχώρηση της ομάδας για το βασικό στάδιο της προετοιμασίας στο εξωτερικό, οι Ηπειρώτες απέκτησαν με δανεισμό έναν παίκτη για τη θέση του, κι έτσι βρέθηκε ξανά να αναζητά ομάδα. Είχε πρόταση από τη Γεωργία, όπου όμως το πρωτάθλημα βρισκόταν σε εξέλιξη, καθώς και από τη Μολδαβία. Επέλεξε τη Μολδαβία, με τη λογική του «βλέποντας και κάνοντας». Η Ζίμπρου Κισινάου ήταν ένας σύλλογος που έχτιζε για το μέλλον και μάλιστα συμπεριέλαβε στο συμβόλαιό του όρο για αυτόματη ανανέωση σε περίπτωση πρόκρισης στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Τίποτα από αυτά όμως δεν είχε τελικά νόημα.
Η μοιραία στιγμή
Ήταν Αύγουστος του 2022 και η σεζόν είχε μόλις ξεκινήσει. Στο ματς με την Ντιναμό-Άουτο, ο αντίπαλος τερματοφύλακας πραγματοποίησε έξοδο και συγκρούστηκε με τον Ντόνι, ο οποίος σωριάστηκε στο χορτάρι χωρίς τις αισθήσεις του. Οι συμπαίκτες του ήταν σε απόγνωση. «Στην αρχή δεν θυμόμουν τίποτα», λέει από το σπίτι του στην Άρτα. «Σιγά σιγά άρχισαν να μου έρχονται αναμνήσεις από τη Μολδαβία. Θυμήθηκα πράγματα από τον αγώνα, όπως για παράδειγμα ότι έπρεπε να έχουμε μαζί μας τα διαβατήριά μας, γιατί παίζαμε στο Τιράσπολ, όπου ισχύει διαφορετικό καθεστώς. Θυμάμαι την έναρξη του παιχνιδιού, όμως δεν θυμάμαι καθόλου τη φάση, ούτε το φάουλ ούτε την κίνησή μου», περιγράφει στο «Βήμα».
Στο περιβάλλον του παίκτη σήμανε αμέσως συναγερμός. Ο πατέρας και ο αδερφός του κινήθηκαν για να τον μεταφέρουν στην Ολλανδία, ενώ αργότερα, με τη βοήθεια της FIFPRO, της παγκόσμιας ένωσης επαγγελματιών ποδοσφαιριστών, ο ίδιος συνέχισε την αποκατάσταση στις ΗΠΑ. «Έμεινα για περίπου μία εβδομάδα στη Μολδαβία, διάστημα κατά το οποίο ήμουν σε πλήρες κώμα. Μετά έκανα κάποιες κινήσεις, χωρίς όμως να έχω τις αισθήσεις μου. Έμεινα σε νοσοκομείο στην Ολλανδία για περίπου δύο μήνες και, ως το τέλος του 2022, σε κέντρο αποκατάστασης στη χώρα μου. Έπειτα ταξίδεψα στην Αμερική, στη Γιούτα, προκειμένου να συνεχίσω.
Η σύζυγός μου ήταν παντού μαζί μου, και στη συνέχεια αποφασίσαμε να έρθουμε στην Ελλάδα για να ζήσουμε μόνιμα». Στο μεταξύ, με τη FIFPRO και τον ολλανδικό σύνδεσμο ποδοσφαιριστών, κινήθηκε νομικά κατά της Ζίμπρου, καθώς η ομάδα δεν είχε συνάψει την προβλεπόμενη ασφαλιστική κάλυψη, παρότι η υποχρέωσή της να το πράξει προβλεπόταν ρητά στη σύμβαση εργασίας του. Ο σύλλογος κάλυψε μεν τις οφειλές του για το τρέχον συμβόλαιο, ωστόσο δεν προχώρησε στην ανανέωσή του, παρότι ολοκλήρωσε τη σεζόν στις θέσεις που οδηγούν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Μια νέα ζωή
Η εγκεφαλική βλάβη που προκάλεσε το χτύπημα τον γύρισε πολύ πίσω, σωματικά και πνευματικά. Η επανεκκίνηση της ζωής του έγινε στην Άρτα. «Ήμουν συνηθισμένος στην Ολλανδία, που μπορείς να τη διασχίσεις ολόκληρη σε δυόμισι ώρες, και εδώ κατάλαβα ότι χρειάζεσαι περισσότερες από τέσσερις ώρες για να φτάσεις στην Αθήνα», λέει γελώντας. «Ωστόσο, εδώ είναι σαν να βρίσκομαι στο κέντρο των πάντων. Είσαι κοντά στο βουνό και στον καθαρό αέρα, σε απόσταση μισής ώρας μπορείς να βρεις ωραίες παραλίες, και επίσης η πόλη δεν είναι τόσο τουριστική, παρότι έχει πολύ όμορφα πράγματα να δεις», προσθέτει.
Ένας από τους λόγους που επέλεξε την Ελλάδα ήταν και το κλίμα. «Στην Ολλανδία δεν μπορούσα να καθίσω ούτε πέντε λεπτά σε εξωτερικό χώρο από το κρύο και την υγρασία. Εδώ τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα και αυτό με βοήθησε πολύ σωματικά».
Ο Φαν Ίπερεν σήμερα στο σπίτι του στην Άρτα.Ο Ντόνι ξεκίνησε γυμναστική από την πρώτη στιγμή και ενέταξε το κολύμπι στην αποκατάστασή του. Είχε προηγηθεί το πρόγραμμα στις ΗΠΑ, που τον βοήθησε να καλύψει το χαμένο έδαφος, και ήταν αποφασισμένος να κοιτάζει μόνο μπροστά. «Οι γιατροί στην Ολλανδία, την Αμερική και την Ελλάδα μου έλεγαν ότι θα έβλεπα βελτίωση σε πνευματικό και σε σωματικό επίπεδο τους πρώτους έξι μήνες, και ότι μετά τα πράγματα θα πήγαιναν πολύ πιο αργά. Εγώ όμως συνεχίζω να δουλεύω και να προσπαθώ να βελτιώνομαι. Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια και δεν μπορώ ακόμα να περπατήσω κανονικά, όμως πνευματικά κάνω συνεχώς πρόοδο. Αυτό έλεγε από την αρχή η σύζυγός μου: να δουλέψω πρώτα το πνευματικό κομμάτι», τονίζει.
Ο Φαν Ίπερεν βαπτίστηκε, έβγαλε δίπλωμα οδήγησης στην Ελλάδα, μαθαίνει όλο και καλύτερα τη γλώσσα και, με το πέρας των νομικών διαδικασιών, θέλει να βρει ξανά τον επαγγελματικό του δρόμο με άξονα το ποδόσφαιρο. Η καριέρα του, άλλωστε, τελείωσε με έναν τρόπο που συμβαίνει σπάνια. Βλέπουμε ανά τακτά χρονικά διαστήματα έναν σοβαρό τραυματισμό να τερματίζει πρόωρα την καριέρα ενός ποδοσφαιριστή, ωστόσο το κώμα και η επανεκκίνηση ολόκληρης της ζωής του είναι κάτι ολότελα διαφορετικό. Η δικαίωσή του από το CAS, το ανώτατο, ανεξάρτητο διεθνές δικαιοδοτικό όργανο που είναι αρμόδιο για την επίλυση νομικών διαφορών στον τομέα του αθλητισμού, ήταν η τελευταία εξέλιξη στο δικαστικό θρίλερ που κρατά από το 2022.
Ο Ντόνι έχει, παράλληλα, ένα όραμα, το οποίο ξεπερνά το παιχνίδι: «Νομίζω πως μπορώ να λειτουργήσω ως καλό παράδειγμα για τους παίκτες, αλλά και για τον κόσμο που δεν παίζει ποδόσφαιρο. Αν έχεις έναν τραυματισμό ή κάποιο σοβαρό πρόβλημα στη ζωή σου, η δική μου περίπτωση σου δείχνει ότι ο τρόπος σκέψης και η νοοτροπία σου είναι το πιο σημαντικό για να μπορέσεις να συνεχίσεις και να κάνεις πρόοδο. Θέλω να βοηθήσω σε αυτό…».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου