Κυριακή, 19 Ιουλίου 2020

ΝΑ ΜΕ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ... Κάποτε ένα μικρό κορίτσι καθόταν μόνο του στο πάρκο....

Κάποτε ένα μικρό κορίτσι καθόταν μόνο του στο πάρκο. Ολοι το προσπερνούσαν και κανείς δεν σταματούσε να δεί γιατί έμοιαζε να είναι τόσο θλιμμένο.

Ντυμένο με ένα φθαρμένο ρόζ φορεματάκι, ξυπόλυτο και βρώμικο, το κορίτσι απλά καθόταν εκεί και παρακολουθουσε τους ανθρώπους που περνούσαν.
Ποτέ δεν δοκίμασε να τους μιλήσει.
Ποτέ δεν πρόφερε μία λέξη.
Πολλοί άνθρωποι πέρασαν μπροστά της αλλά κανένας δεν σταμάτησε.
Την επόμενη μέρα η περιέργειά μου με οδήγησε πίσω στο πάρκο.
Ηθελα να δω αν το μικρό κορίτσι θα ήταν ακόμα εκεί.
Και ναί, ήταν εκεί, στην ίδια ακριβώς θέση όπου ήταν και την προηγούμενη μέρα και με το ίδιο λυπημένο βλέμμα.
Σήμερα όμως θα έκανα το βήμα, θα πλησίαζα το μικρό κορίτσι.
Εξάλλου ένα πάρκο γεμάτο κόσμο δεν είναι το κατάλληλο μέρος για να παίζει ένα μικρό παιδί ολομόναχο.
Καθώς πλησίαζα μπορούσα να δώ την πλάτη του κοριτσιού.
Είχε ένα περίεργο σχήμα.
Σκέφτηκα ότι αυτός ήταν ίσως ο λόγος, που οι άνθρωποι την προσπερνούσαν χωρίς να κάνουν καμμία προσπάθεια να της μιλήσουν.
Οι παραμορφώσεις δεν είναι καλοδεχούμενες στην κοινωνία μας, και αυτό οδηγεί στον αποκλεισμό αυτών που είναι διαφορετικοί.
Καθώς πλησίασα, το μικρό κορίτσι χαμήλωσε ελαφρά τα μάτια για να αποφύγει το εξεταστικό βλέμμα μου.
Μπορούσα τώρα να διακρίνω πιο καθαρά το σχήμα της πλάτης της.
Είχε κάτι περίεργο, που έμοιαζε σαν μια παράξενη καμπούρα.
Της χαμογέλασα για να της δείξω ότι όλα ήταν εντάξει.
Ημουν εκεί για να την βοηθήσω, για να μιλήσουμε.
Εκατσα κάτω δίπλα της και την χαιρέτησα με ένα ''γειά''..
Το μικρό κορίτσι έδειξε να ξαφνιάζεται και αφού με κοίταξε έντονα στα μάτια για λίγο απάντησε "γειά"..
Της χαμογέλασα και μου χαμογέλασε κι αυτή ντροπαλά.
Αρχίσαμε να μιλάμε και συνεχίσαμε μέχρι που σουρούπωσε και το πάρκο άδειασε από κόσμο.
Την ρώτησα γιατί ήταν τόσο θλιμμένη.
Το μικρό κορίτσι με κοίταξε με το λυπημένο μουτράκι του και απάντησε
"γιατί είμαι διαφορετική"
"Αυτό είναι αλήθεια'' είπα εγώ χαμογελώντας.
"Το ξέρω" είπε το μικρό κορίτσι και φάνηκε να μελαγχολεί περισσότερο.
"Μικρή μου" της είπα, μου θυμίζεις έναν γλυκό και αθώο άγγελο"
Με κοίταξε και χαμογέλασε, μετά σηκώθηκε αργά και είπε
"Αλήθεια το λές;"
"Ναι, είσαι σαν ένας μικρός φύλακας άγγελλος που στάλθηκε να φυλάει τους ανθρώπους που περνούν"
Εκανε με το κεφάλι της ένα καταφατικό νεύμα και χαμογέλασε πάλι.
Καθώς έκανε αυτό, άνοιξε την πλάτη του ροζ της φορέματος και από μέσα βγήκαν και απλώθηκαν δύο λευκά φτερά,
''Ναι είπε, αυτό είμαι, είμαι ο δικός σου φύλακας άγγελος".
Έμεινα άφωνη, σίγουρη πως ολα αυτά ήταν παιγνίδια της φαντασίας μου.
Τότε το κορίτσι είπε
"Για μιά φορά σκέφτηκες κάποιον άλλο εκτός από τον εαυτό σου. Η αποστολή μου εδώ ολοκληρώθηκε"
Σηκώθηκα τοτε όρθια και είπα
"'Περίμενε, γιατί κανείς δεν σταμάτησε να βοηθήσει έναν άγγελλο;"
Με κοίταξε, χαμογέλασε και είπε
''Είσαι ο μόνος άνθρωπος που μπορούσε να με δεί'' και μετά εξαφανίστηκε.
Και μ' αυτό η ζωή μου άλλαξε ριζικά. Ετσι, όταν νομίζεις ότι δεν έχεις κανένα, να θυμάσαι ότι ο άγγελλος σου είναι κοντά σου και σε προσέχει...
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΩΦΕΛΙΜΑ


ΔΕΙΤΕ (ΕΔΩ) ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ!

Σου άρεσε το άρθρο που μόλις διάβασες;
Εάν ναι βοήθησε μας με το να το κοινοποιήσεις στους φίλους σου.
Σε μια εποχή που το μυαλό μας δέχεται βροχή γκρίζων και ίσως μαύρων ειδήσεων Ο ΠΑΡΛΑΠΙΠΑΣ είναι ΜΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ με χιλιάδες άρθρα ενδιαφέροντα, χρήσιμα ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ προς ανάγνωση και ενημέρωση. Κάνοντας απλώς ένα κλικ διαβάζεις κάποιο ΝΕΟ και ενδιαφέρον ΑΡΘΡΟ χωρίς να κατευθύνεσαι σε ένα λαβύρινθο παραθύρων! Απλά δοκιμάστε μας και σίγουρα θα γίνουμε καθημερινή σας συνήθεια και η ευχάριστη ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗ παρέα σας!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

.

.

Δημοφιλείς αναρτήσεις