Αντιγράφω από το προλογικό κείμενο του Παύλου Βουδούρη, στο τεύχος 194 του περιοδικού "Τρίτο Μάτι": Όποιος θελήσει να κάνει μια στοιχειώδη έρευνα, θα διαπιστώσει περίλυπος ότι ο Έλληνας πολίτης στερείται δημοκρατικών δικαιωμάτων που είναι αυτονόητα για τον δυτικοευρωπαίο εδώ και πολλές δεκαετίες!Στη Γερμανία λ.χ. όπου συνταγματικά κατοχυρώνεται η κυριαρχία του λαού μέσω εκλογών και δημοψηφισμάτων, όποιος θέλει να πολιτευτεί, μπορεί, αν συγκεντρώσει 200 (διακόσιες!) υπογραφές, να είναι ανεξάρτητος υποψήφιος στην εκλογική του περιφέρεια.
Στη Γαλλία, ήδη από το 1978, θεσμοθετήθηκε το δικαίωμα αντιπαράθεσης με την επικρατούσα πολιτική εντός ενός κόμματος, χωρίς τις απειλές της διαγραφής κ.λπ.
Στην Ιταλία, ήδη από το 1971, αν συγκεντρωθούν 50.000 πολίτες μπορούν να προτείνουν προς ψήφιση έναν συγκεκριμένο νόμο. Επίσης είναι δυνατόν, αν το απαιτήσουν 500.000 Ιταλοί πολίτες, να καταργηθεί ένας υπάρχων νόμος, αφού προβλέπεται η διεξαγωγή σχετικού δημοψηφίσματος όταν συγκεντρωθεί αυτός ο αριθμός υπογραφών. Σημειώστε ότι η Ιταλία έχει πληθυσμό περίπου 60 εκατομμύρια. Αναλογικά, για την Ελλάδα θα αρκούσαν 80.000 υπογραφές για να διεξαχθεί ένα δημοψήφισμα για την κατάργηση ενός νόμου!
Αυτά είναι αδιανόητα επίπεδα δημοκρατίας για τους Έλληνες που αναλώνονται σε πορείες και διαδηλώσεις, όταν δίπλα μας είναι θεσμοθετημένη η καθοριστική παρέμβαση του πολίτη στα πράγματα της χώρας του.
Εκεί όμως που ο Έλληνας "δημοκράτης" με την κομματική σημαιούλα στο χέρι ή το πανό διαμαρτυρίας στον ώμο φαντάζει κυριολεκτικά αστείος είναι στην Ελβετία, της οποίας το πολιτικό σύστημα θεμελίωσε ο Ιωάννης Καποδίστριας. Στη χώρα των καντονίων και της πραγματικής τοπικής αυτοδιοίκησης, όλοι οι νόμοι που ψηφίζονται από το Κοινοβούλιο είναι διαρκώς ελεγχόμενοι απευθείας από τον λαό μέσω δημοψηφισμάτων, τα οποία μπορούν να διεξαχθούν με πρωτοβουλία ορισμένου αριθμού πολιτών, που ποικίλει από 300 έως 15.000, ανάλογα με τον πληθυσμό του καντονίου. Αλλά ακόμα και αναθεώρηση του Συντάγματος της χώρας μπορεί να προταθεί, αν το θελήσουν 100.000 Ελβετοί πολίτες.
Σημειώστε ότι κάθε Ελβετός μπορεί να προτείνει οποιαδήποτε συνταγματική διάταξη κρίνει ο ίδιος απαραίτητη, αρκεί να πείσει προς τον σκοπό αυτόν έναν (σχετικά μικρό) αριθμό συμπολιτών του! Συγκρίνετε τώρα αυτήν την ευελιξία με τις παλαιολιθικές ελληνικές απαιτήσεις για την αναθεώρηση του Συντάγματος, σε εποχές μάλιστα που οι κοινωνικές συνθήκες αλλάζουν με υπερφωτεινές ταχύτητες και η δυνατότητα δημοψηφισμάτων είναι πλέον τεράστια και ανέξοδη...
Κατά μέσο όρο ο Ελβετός πολίτης προσέρχεται στις κάλπες τρεις φορές το χρόνο, πράγμα που τον κρατά σε διαρκή πολιτική εγρήγορση, κατά τα πρότυπα της αρχαίας Αθήνας, ενώ παράλληλα αναγκάζει την εκάστοτε κυβέρνηση να βρίσκεται σε συνεχή αρμονία με την Κοινή Γνώμη.
Αλλά και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στις καπιταλιστικές ΗΠΑ, το επίπεδο δημοκρατίας προκαλεί μελαγχολία στον Έλληνα υπήκοο. Κάθε χρόνο διενεργούνται εκατοντάδες δημοψηφίσματα σε εθνικό επίπεδο και χιλιάδες σε πολιτειακό, για να εγκριθούν νέοι ή για να πάψουν να ισχύουν παλιοί νόμοι. Ο αριθμός των υπογραφών που απαιτείται να συγκεντρωθούν ποικίλει βέβαια από πολιτεία σε πολιτεία, αλλά ο θεσμός είναι υπαρκτός και λειτουργεί. Στη Βόρεια Ντακότα λ.χ. απαιτούνται μόλις 1.000 υπογραφές, στο Οχάιο οι υπογραφές του 3% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, ενώ στη Νεβάδα το 10% των ψηφισάντων στις τελευταίες εκλογές και στο Γουαϊόμινγκ το 15%...
Στην ίδια χώρα, όταν ψηφίζεται ένας νόμος, οι πολίτες έχουν το δικαίωμα μέσα στους επόμενους δύο μήνες να τον αμφισβητήσουν, αν συγκεντρώσουν έναν αριθμό υπογραφών προς αυτό τον σκοπό. Επίσης, αν το θελήσει το 20% του εκλογικού σώματος, μπορεί να ανακληθεί το αξίωμα ενός εκλεγμένου, ακόμη και πριν τη λήξη της θητείας του.
Αναλογιστείτε: και μόνο το ένα δέκατο από τα παραπάνω να ίσχυε στην Ελλάδα, αν θα ήμασταν σήμερα σε αυτή την κατάσταση...
thesecretrealtruth.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου