ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΔΑΝΑΟΥΣ

Τρελές στρατιές λεηλατούν,
νέες πληγές κυοφορούν !
Άσπλαχνοι ληστές ψυχών,
σκορπίζουν τρόμο αναφανδών !




Βουκολικοί ανιχνευτές,
διεστραμένου ονείρου,σμιλευτές !
Το πνεύμα μας απομυζούν,
στην άβυσσο μας οδηγούν !


Προφήτες έξαλοι,τρελοί,
ορύονται σ΄όλη τη γη.
Κωφεύουν όλοι,αδιαφορούν,
παράφρονες μας κυβερνούν !


Τρελής γεννιάς κληρονομιά,
που της χαϊδέψανε τ'αυτιά.
Πιστεύει μόνο στο χρυσό,
πουλάει και μάνα κι αδερφό !


Μα εγώ,ειρωνικά γελάω,
στον ύπνο σας θα ξενυχτάω,
να ψυθιρίζω τρελά στιχάκια,
θα΄μαι η σκια σας στα σοκάκια !


Φοβού τους Δαναούς που λεν,
τα μάτια μου από λύπη κλαιν.
Θα 'ρθει ο καιρός να ονειρευτώ,
ο φόβος σας θε να γενώ !


Κοιμάστε ύσηχοι εσείς,
του ονείρου είμαι γητευτής.
Άδεια παλέτα εγώ κρατώ,
και ζωγραφίζω το κενό !


( Πασχάλης Κακαλής )