με δάφνες και κλαδί ελιάς, Βάϊα, μυρτιές και ρόδα,
Με Ηλιαχτίδες λαμπερές, χρυσόπλεκτος μανδύας,
θάλασσα σκέπει και βουνά, σύννεφα χρωματίζει,
δεντρί που στέκει στη πλαγιά, χαϊδεύει τον αγέρα...
Νησί Ελλήνων Ιερό, προγονική Εστία,
απ’τον αφρό ξεπήδησε κορμί γυναίκας Θείο
της Αφροδίτης γίνηκε γεννήτορα Πατρίδα,
της ομορφιάς η μέγιστη σ’όλη την οικουμένη.
κι εζήλεψαν το κάλλος της, της αφρογεννημέννης,
έπεσαν κατασπάραξαν, το λατρευτό νησί της.
Μα είναι κήπος καρπερός, λεβεντογέννα Μάνα,
ολημερίς γεννοβολά , κορμιά αντρειωμένων,
ψυχές που πέφτουν στη φωτιά δίχως να λογαριάσουν,
το πόλεμο έχουν για χαρά τη Δόξα αρχηγό τους,
και τη Πατρίδα τους κρατούν πιο πάνω απ’ τη ζωή τους,
θα ξαναγίνει λεύτερο το χώμα που πατούνε
γιατί είναι Ελληνικό νησί, νησί Θεοπλασμένο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου