Λάζαρος Ελευθεριάδης
Η Ισλανδία (Ísland), είναι η νησιωτική χώρα της Βόρειας Ευρώπης στο Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό. Βρίσκεται ανάμεσα στη Γροιλανδία, τη Σκωτία και τη Νορβηγία. Ο πληθυσμός της είναι 320.543 κάτοικοι, με βάση εκτιμήσεις του 2009, και πρωτεύουσά της είναι το Ρέυκιαβικ......
Κατά μια ερμηνεία, είναι η χώρα “Θούλη” την οποίαν, επισκέφτηκε ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης στο θρυλικό του ταξίδι τον 4ο αιώνα π.Χ., περί τα 332-310 π.Χ.
Η αρχαία Θούλη είναι ένα νησί που αναφέρει ο αρχαίος Έλληνας ερευνητής Πυθέας τον 4ο αιώνα π.Χ.
Το 325 π.Χ. περίπου ταξίδεψε από τη νότια Ισπανία στη Μεγάλη Βρετανία. Σύμφωνα με τα γραπτά του, η Θούλη βρίσκεται στον ακραίο βορρά, έξι μέρες βόρεια της Βρετανίας. Για τον λόγο αυτό, το όνομα της Θούλης συμβολίζει από την εποχή της αρχαιότητας την πιο βόρεια άκρη του κόσμου (λατ. ultima thule). Δυστυχώς από τα βιβλία του Πυθέα “περί Ωκεανού και Γης”, σώζονται μόνο κάποια αποσπάσματα.
Το 2003 με την τελική επικράτηση του νεοφιλελεύθερου καθεστώτος στην Ισλανδία, όλες οι τράπεζες ιδιωτικοποιήθηκαν, και με στόχο την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, οι τράπεζες αυτές προσέφεραν το ον-λαϊν-μπάνκινκ (online banking).
Mε την συνδρομή του χαμηλότερου δυνατού κόστους, οι τράπεζες αυτές, έδειχναν μεγάλα ποσοστά κερδών.
Οι λογαριασμοί, οι οποίοι ονομάστηκαν “IceSave”, προσέλκυσαν πολλούς μικρούς Βρετανούς και Ολλανδούς επενδυτές. Αλλά παράλληλα με την αύξηση των επενδύσεων αυξανόταν και το εξωτερικό χρέος αυτών των τραπεζών.
Το 2003 το χρέος της Ισλανδίας ήταν ίσο με το 200% του ΑΕΠ, ενώ το 2007 είχε φτάσει στο 900%. Στην Ελλάδα σήμερα είναι στο 170% .
Στις 16 Ιουλίου 2009 η Ισλανδική βουλή αποφάσισε την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στη ζώνη του ευρώ.
Το ενδιαφέρον για την ένταξη, εκδηλώθηκε, κυρίως από την άσχημη οικονομική κατάσταση, στην οποία περιήλθε η χώρα μετά την τελευταία οικονομική κρίση. Ωστόσο αυτή η απόφαση της βουλής, θα έπρεπε, πρώτα να επικυρωθεί από δημοψήφισμα, σύμφωνα με απόφαση των Ισλανδών.
Σε δημοψήφισμα που διενεργήθηκε στις 6 Μαρτίου του 2010, οι πολίτες καταψήφισαν με 93,2% έναντι 1,8% "ναι" την “πρόταση” για την πληρωμή από το Ρέικιαβικ, 3,9 δισεκατομμυρίων ευρώ, τα οποία καταβλήθηκαν από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ολλανδία για αποζημιώσεις πολιτών τους, οι οποίοι, ζημιώθηκαν από την πτώχευση της διαδικτυακής ισλανδικής τράπεζας με τούς λογαριασμούς “Icesave”, τον Οκτώβριο του 2008.
Το φθινόπωρο του 2008 η χώρα συμπαρασύρθηκε στη δίνη της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης. Η κυβέρνηση εισήγαγε επείγουσα νομοθεσία και της δόθηκαν ενισχυμένες εξουσίες επί του τραπεζικού τομέα, ενώ κλειδώθηκε προσωρινά και η ισοτιμία της κορόνας έναντι του ευρώ (131 κορόνες προς 1 ευρώ). Νωρίτερα, το εθνικό νόμισμα είχε δεχτεί ισχυρή επίθεση από διεθνείς κερδοσκόπους.
Η Ρωσία φερόταν έτοιμη να παράσχει δάνειο ύψους 4 δισ. ευρώ.
To Νοέμβριο του 2008, εγκρίθηκε η χορήγηση δανείου από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και από σκανδιναβικά κράτη προς τη χώρα. Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 έκανε το τελικό χτύπημα.
Οι τρεις βασικές τράπεζες της Ισλανδίας (Landbanki, Kapthing και η Glitnir) πτώχευσαν. Η κορόνα έχασε το 85% της αξίας της έναντι του Ευρώ.
Οι προσφορές και στην Ισλανδία για να την “σώσουν”, είχαν “σκληρό” χαρακτήρα πολιτικής δέσμευσης και βέβαια με έντονα τα γεωπολιτικά χαρακτηριστικά αυτής της δέσμευσης. Την εποχή του Ψυχρού Πολέμου η θέση της Ισλανδίας στα σημεία εξόδου, των σοβιετικών υποβρυχίων στον Ατλαντικό, είχε στρατηγική σημασία για τις Η.Π.Α.
Οι διαμαρτυρίες ενάντια στην οικονομική κρίση συνεχίστηκαν και κορυφώθηκαν τον Ιανουάριο του 2009, όταν για πρώτη φορά από το 1949, η αστυνομία αναγκάστηκε να κάνει χρήση δακρυγόνων.
Υπό το βάρος της κατάρρευσης της εθνικής οικονομίας, ο πρωθυπουργός, κ. Γκέιρ Χάαρντε, παραιτήθηκε (επικαλούμενος όμως λόγους υγείας) και προκήρυξε πρόωρες εκλογές για τις 9 Μαΐου 2009.
Η νέα πρωθυπουργός, Γιόχανα Σιγκουρδαντότιρ όμως, προκήρυξε γενικές εκλογές για τις 25 Απριλίου 2009.
Σε ένα δεύτερο δημοψήφισμα, που διεξήχθη στις 9 Απριλίου 2011, οι ψηφοφόροι καταψήφισαν για 2η φορά μέσα σε 1 χρόνο, την πρόταση για αποζημίωση των Τραπεζιτών, στην Βρετανία και στην Ολλανδία, αναφορικά με την κατάρρευση της τράπεζας με τούς λογαριασμούς “Icesave”.
Η επιμονή των κυβερνώντων στην Ισλανδία να “πάρουν” μιά απόφαση υπέρ των Τραπεζιτών είναι πρωτοφανής, παρ’όλα αυτά οι πολίτες της Ισλανδίας “αντέδρασαν”, με γνώμονα το συμφέρον της χώρας τους.
Το αποτέλεσμα του δευτέρου δημοψηφίσματος ήταν “κόλαφος” για τον παραιτηθέντα και κατόπιν “καταδικασθέντα” πρωθυπουργό της Ισλανδίας.
Ένοχο για τη μία εκ των τεσσάρων κατηγοριών αμέλειας, οι οποίες, σχετίζονται με την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος το 2008, έκρινε τη Δευτέρα το Ειδικό Δικαστήριο της Ισλανδίας τον πρώην πρωθυπουργό Γκέιρ Χάαρντε, χωρίς να του επιβάλλει εντούτοις ποινή!!!!
Ο κ. Γκέιρ Χάαρντε, είναι ο πρώτος ηγέτης διεθνώς, ο οποίος, οδηγήθηκε στο εδώλιο με φόντο την παγκόσμια οικονομική κρίση, η οποία προκάλεσε την κατάρρευση εν μία νυκτί του τραπεζικού συστήματος της σκανδιναβικής χώρας.
Ο Χάαρντε κατηγορήθηκε για αμέλεια, επειδή παρέμεινε άπρακτος όταν οι τράπεζες, Kaupthing, Landsbanki και Glitnir, κατέρρευσαν εν μέσω της παγκόσμιας οικονομικής «θύελλας».
Πρώην ηγέτης του συντηρητικού Κόμματος της Ανεξαρτησίας, ο κ. Γκειρ Χάαρντε παραιτήθηκε τον Ιανουάριο του 2009, μετά την κατάρρευση των τριών μεγαλύτερων τραπεζών της σκανδιναβικής χώρας το 2008, υπό το βάρος της υπερσυγκέντρωσης χρεών, στη διάρκεια μιας δεκαετίας με υπερατλαντικές επεκτάσεις που οδήγησαν την οικονομία σε κατάρρευση και τους επενδυτές σε φυγή.
Αξιοπρόσεκτο και χρήσιμο πρός μελλοντική αξιοποίηση, ώς Ιστορική εμπειρία, το ότι οι μεγαλύτερες Τράπεζες της Ισλανδίας, κατέρευσαν εξ αιτίας :
1. Υπερσυγκέντωσης χρεών
2. Υπερατλαντικές επεκτάσεις
Είναι βέβαιον ότι μάς ακούγονται ¨γνώριμα” τα αίτια εδώ στην Ελλάδα, αποτελούν χαρακτηριστικά, περίπου όμοια με τίς εγχώριες Τράπεζες.
Οι περιφερειακές επεκτάσεις των Ελληνικών Τραπεζών, στα Βαλκάνια, στην Τουρκία, όπως και αλλού ανά τον πλανήτη, όπως και η άνευ προηγουμένου υπερσυγκέντρωση χρεών, η “ιδιοσυγκρασία” των Τραπεζιτών μας, δημιουργήσαν το εκρηκτικό μίγμα το οποίο τίς οδήγησε στην ουσιαστική “χρεοκοπία”.
Μόνον που εδώ στην Ελλάδα, οι “υπάλληλοι” πολιτικοί των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, χρησιμοποιήσαν κάθε “μέσον”, για να σώσουν τίς Τράπεζες, και να χρεοκοπήσουν την χώρα.
Με βάση τους οικονομικούς δείκτες, η Ισλανδία, είναι μία από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου. Το ακαθάριστο κατά κεφαλή εισόδημα το 2007, ήταν $63.830 (4η χώρα στον κόσμο, σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο).
Η οικονομία της χώρας βασίζεται στην αλιεία, που αποφέρει το 60% των εσόδων από εξαγωγές και απασχολεί το 8% του εργατικού δυναμικού.
Η Ισλανδία δεν έχει κάποιο άλλο φυσικό πόρο πέρα από ψάρια και άφθονη υδροηλεκτρική και γεωθερμική ενέργεια.
Στην Ελλάδα σήμερα, όλη μέρα, τα ΜΜΕ και οι πολιτικοί, παρουσιάζουν “πληροφορίες” από εμπάργκο τροφίμων και φαρμάκων, καυσίμων και ειδών πρώτης ανάγκης, και αυτό το αποκαλούν χρεοκοπία.
Τερατολογούν, υπερβάλλοντας εαυτούς, για να στηρίξουν Σαμαρά Βενιζέλο και τούς Τραπεζίτες.
Αποκαλύφθηκε από ένα ιταλικό ραδιοφωνικό σταθμό, για την συνεχιζόμενη “κοινωνική επανάσταση” στην Ισλανδία. Είναι ένα χαρακτηριστικότατο παράδειγμα για το πόσο λίγο, τα δικά μας Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, μας ενημερώνουν πραγματικά ή όχι για τα γεγονότα στον κόσμο.
Η οικονομική κρίση, οδήγησε την Ισλανδία, με την διαδικασία της “άμεσης δημοκρατίας”, στην πλήρη αποκατάσταση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των Ισλανδών πολιτών, μέσω ενός νέου συντάγματος. Αλλά αυτό ομολογουμένως, επιτεύχθηκε με μεγάλο πόνο για τον Ισλανδικό λαό.
Αυτό που συνέβη ήταν καινοτόμο για την παγκόσμια κοινότητα, για την νεοφιλελεύθερη ΕΕ. Η άποψη του ότι, οι Ισλανδοί πολίτες, οφείλουν να πληρώνουν μονίμως και διαρκώς, τα λάθη των οικονομικών μονοπωλίων, ότι το σύνολο της χώρας, πρέπει να πολιορκείται για την αποπληρωμή των ιδιωτικών χρεών, άλλαξε συγκλονιστικά, την σχέση μεταξύ πολιτών και πολιτικών θεσμών, μεταξύ πολιτών και πολιτικών, γεγονός το οποίο τελικά οδήγησε την πολιτική “ελίτ” της Ισλανδίας να υποστηρίξει τίς επιθυμίες και την βούληση του εκλογικού σώματος.
Ο πρωθυπουργός Όλαφ Ραγκνάρ Γκρίμσον, αρνήθηκε να επικυρώσει τον νόμο, ο οποίος, ανάγκαζε τους πολίτες να επωμισθούν τα βάρη των Ισλανδών τραπεζιτών και συμφώνησε να προχωρήσει στην διενέργεια δημοψηφίσματος.
Στην Ελλάδα, αναζητείται αντιστοίχου Εθνικού φιλότιμου, πρωθυπουργός ή έστω βο(υ)λευτής, για την χώρα.
Η Βρετανία και η Ολλανδία απειλούσαν με σκληρή επιβολή “οικονομικού εμπάργκο” το οποίο, θα οδηγούσε σε απομόνωση της χώρας. Όταν δε, η Ισλανδία ετοιμαζόταν για δημοψήφισμα, το ΔΝΤ απειλούσε την χώρα να της στερήσει οποιαδήποτε βοήθεια. Η Βρετανική κυβέρνηση απειλούσε να παγώσει τις καταθέσεις και τις αποταμιεύσεις των Ισλανδών.
Με την υποστήριξη των Ισλανδών πολιτών, η νέα κυβέρνηση, ξεκίνησε άμεσα έρευνες για αστικές και ποινικές ευθύνες, κατά των υπευθύνων για την οικονομική κρίση. Η “Ιντερπόλ”, εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης για τον πρώην πρόεδρο της τράπεζας Kaupthing κ. Σιγκιζμούντ Έϊναρδσον.
Αλλά και πολλοί άλλοι τραπεζίτες, εγκατέλειψαν εσπευσμένα την χώρα.
Όμως οι Ισλανδοί δεν σταμάτησαν εκεί:
αποφάσισαν να υιοθετήσουν νέο σύνταγμα, το οποίο θα απαλλάξει την χώρα από την υποτέλεια στην Διεθνή οικονομία των χρηματοπιστωτικών οργανισμών και των εικονικών νομισμάτων.
Σήμερα η Ισλανδία των ψαράδων χωρίς τον ορυκτό πλούτο, την Βιομηχανία και τον Γεωργικό τομέα που έχουμε εμείς, η Ισλανδία του σήμερα, έχει ανάπτυξη 3.1% και ανεργία 6.9% το 2011.
Η Ελλάδα έχει 7% ύφεση και 21% ανεργία.
Και εμείς μπορούμε, αρκεί να ψηφίσουμε αντιμνημονιακά !!!
Πηγές : http://www.tsantiri.gr/blog/
http://el.wikipedia.org/wiki/
ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ:
Οι οικονομικές δυσκολίες της Ισλανδίας έγιναν εμφανείς, το φθινόπωρο του 2008, και ως όροι έγιναν οι αυστηρότεροι στην παγκόσμια πιστωτική αγορά.
Στίς Ισλανδικές τράπεζες οφείλεται η περίπου έξι φορές αύξηση του συνολικού Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος της χώρας (ΑΕΠ), και όταν οι διεθνείς “αγορές-πιστωτές”, στέρεψαν, απέμειναν ανίκανες να αναχρηματοδοτήσουν τα δάνεια.
Παρακάτω είναι ένα χρονολόγιο των γεγονότων που οδήγησαν την κυβέρνηση να παραιτηθεί:
Στίς 29 Σεπτεμβρίου 2008, η ισλανδική κυβέρνηση λαμβάνει το 75% των μετοχών της τρίτης μεγαλύτερης τράπεζας της χώρας, Glitnir, αφού αντιμετωπίζει βραχυπρόθεσμα προβλήματα χρηματοδότησης.
Στίς 6 Οκτώβρη του 2008, η “εμπορία μετοχών” αναστέλλεται, σε έξι από τους μεγαλύτερους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, απο την OMX Nordic Exchange Ισλανδία.
Η κυβέρνηση προσφέρει μια “απεριόριστη εγγύηση” για όλους τους αποταμιευτές και το κοινοβούλιο της Ισλανδίας, η “Althing”, περνά νομοθεσία έκτακτης ανάγκης που επιτρέπει στην κυβέρνηση να παρέμβει εκτενώς στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ισλανδίας.
Στίς 7 Οκτωβρίου του 2008, η κυβέρνηση της Ισλανδίας αναλαμβάνει τον έλεγχο της δεύτερης και της τρίτης μεγαλύτερης τράπεζες της χώρας, Landsbanki και Glitnir.
Στίς 8 Οκτωβρίου του 2008, η Ισλανδία παίρνει τον έλεγχο της μεγαλύτερης τράπεζας, της Kaupthing, στον απόηχο της απόφασης της βρετανικής κυβέρνησης να επικαλεστεί “αντιτρομοκρατική νομοθεσία”, για να παγώσει περιουσιακά στοιχεία της τράπεζας, με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο.
Στίς 9 Οκτωβρίου ο Ισλανδός πρωθυπουργός κ. Geir Haarde επικρίνει τη βρετανική κυβέρνηση, λέγοντας ότι ήταν "αναστατωμένος" και "συγκλονισμένος", όταν η βρετανική κυβέρνηση, επικαλέστηκε "εχθρική" αντιτρομοκρατική νομοθεσία για να “παγώσει” περιουσιακά στοιχεία των ισλανδικών τραπεζών, στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Στίς 10 Οκτωβρίου του 2008, ο βρετανός πρωθυπουργός, Γκόρντον Μπράουν, καταδικάζει τον χειρισμό της Ισλανδίας, για την κατάρρευση των τραπεζών της, και την αδυναμία της να εγγυηθεί τις καταθέσεις των αποταμιευτών Βρετανών.
Λέει ότι η πολιτική της (της Ισλανδίας), ήταν «αποτελεσματικά παράνομη" και "εντελώς απαράδεκτη".
Στίς 15 Οκτωβρίου του 2008, η Κεντρική τράπεζα της Ισλανδίας μειώνει τα επιτόκία της χώρας κατά 3,5%, από το ρεκόρ του 15,5%. Με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο μία δικηγορική εταιρεία έχει προσληφθεί από την κυβέρνηση της Ισλανδίας να συντάξει μήνυση κατά των βρετανικών αρχών.
Οι πολιτικοί αυτής της χώρας αποτελούν “φάρο” προάσπισης των Εθνικών συμφερόντων μιάς μικρής χώρας.
Στίς 17 Οκτωβρίου του 2008, το ποσό των χρημάτων των φορολογουμένων του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο “απέτυχε” στίς “αποδόσεις” των ισλανδικών τραπεζών, προσεγγίζει στο £ 1 δις.
Στίς 20 Οκτωβρίου του 2008, οι οικονομικές αρχές της Ισλανδίας ανακοινώνουν επίσημα τη δημιουργία νέων, Glitnir, Landsbanki και Kaupthing τράπεζών.
Στίς 28 Οκτωβρίου του 2008, η Κεντρική τράπεζα της Ισλανδίας, αυξάνει το βασικό της επιτόκιο στο 18% από 12%.
Στίς 20 Νοεμβρίου του 2008, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, εγκρίνει $ 2,1 δισ. (£ 1,4 δις) δάνειο για την Ισλανδία. Γεωπολιτικά συμφέροντα γαρ. !!!
Η Ισλανδία γίνεται η πρώτη χώρα της Δυτικής Ευρώπης η οποία παίρνει ένα δάνειο από το ΔΝΤ, όπως από το Ηνωμένο Βασίλειο το 1976.
Γι’αυτό εδώ στην Ελλάδα, οι κυβερνώντες και οι πολιτικοί μας μαζύ με τα ΜΜΕ, τηρούσαν “σιγή ασυρμάτου”, περιμέναν το ίδιο !!!
Στίς 26 Νοεμβρίου του 2008, ο ετήσιος ρυθμός του πληθωρισμού στην Ισλανδία κλιμακώνεται σε ένα υψηλό ρεκόρ του 17,1%.
Στίς 16 Δεκεμβρίου του 2008, ο Πρωθυπουργός κ. Geir Haarde, λέει στο BBC, ότι ετοιμάζει “αγωγή” κατά του Ηνωμένου Βασιλείου, λόγω της κατάρρευσης της τράπεζας, της Kaupthing.
Στίς 18 Δεκεμβρίου του 2008, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), λέει ότι η Ισλανδία έχει “κάνει”, τα πρώτα "σημαντικά" βήματα προς την αποκατάσταση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας.
Λέει ότι ο κύριος στόχος της σταθεροποίησης των νομισμάτων της Ισλανδίας, η κορώνα, έχει επιτευχθεί.Προσέξτε τί δηλώνει και πότε το ΔΝΤ (IMF)!!!
Ο Geir Haarde μιλάει στους δημοσιογράφους μετά την παραίτηση της κυβέρνησής του (26 Ιανουαρίου 2009).
Ο κ. Geir Haarde, παραιτήθηκε τρεις ημέρες μετά την προκύρηξη, γιά πρόωρες γενικές εκλογές στην Ισλανδία.
Στίς 20 Ιανουαρίου 2009, το ισλανδικό υπουργείο Οικονομικών αναφέρει ότι η οικονομία αναμένεται να συρρικνωθεί κατά 9,6% το 2009 και δεν βλέπουν καθόλου ανάπτυξη για το 2010.
Στίς 21 Ιανουαρίου του 2009, οι Ισλανδοί διαδηλωτές, θυμωμένοι με την οικονομική κρίση, περικυκλώνουν το αυτοκίνητο του πρωθυπουργού κ. Geir Haarde, χτυπώντας τα παράθυρα και πετώντας του αυγά.
Στίς 23 Ιανουαρίου του 2009, ο κ. Πρωθυπουργός καλεί τον κ. Geir Haarde σε γενικές εκλογές για τις 9 Μαΐου του 2009, δύο χρόνια νωρίτερα, προσθέτοντας έτσι, ότι δεν θα παραμείνει, λόγω του καρκίνου του φάρυγγα.
Στίς 26 Ιανουαρίου του 2009, ο Πρωθυπουργός κ. Geir Haarde, ανακοίνωσε την άμεση παραίτηση της κυβέρνησης, μετά την κατάρρευση των συνομιλιών με το συνεργάτη του συνασπισμό, την Σοσιαλδημοκρατική Συμμαχία.
Στίς 31 Ιανουαρίου του 2009, η πρώην αντιπολίτευση Αριστερό-Πράσινο Κίνημα και οι νέοι εταίροι στην απερχόμενη κυβέρνηση του συνασπισμού, την Σοσιαλδημοκρατική Συμμαχία, λένε ότι έχουν εξασφαλίσει την αναγκαία υποστήριξη για να σχηματίσουν, μια προσωρινή κυβέρνηση πριν από τις γενικές εκλογές στις 25 Απριλίου του 2009.
Στίς 1 Φεβρουαρίου του 2009, η νέα πρωθυπουργός κ. Johanna Sigurdardottir καθορίζει το σχέδιο της κυβέρνησής της, για να σώσει την Ισλανδία από την οικονομική καταστροφή.
Λέει ότι προτεραιότητά της θα είναι, να αντικαταστήσει το κεντρικό Διοικητικό Συμβούλιο της Τράπεζας, η οποία απέτυχε να αποτρέψει την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος.
Λέει, επίσης, θα ζητήσει μια κοινοβουλευτική επιτροπή να εξετάσει την ένταξή τους στην ΕΕ.
Αλλά με την παγκόσμια κρίση, στα πιστωτικά ιδρύματα όλου του κόσμου, στα τέλη του 2007, μια διαδικασία η οποία έχει ωθήσει αρκετές βιομηχανικές χώρες σε ύφεση, την Ισλανδία και την οικονομία της “overleveraged” (υπερμοχλευμένη), εμφανίστηκαν σύντομα αδυναμίες στη γραμμή του πυρός.
Ακόμη και μεγιστάνας κ. Philip Green, προχώρησε στην "πώληση των ομολογιών” του, για να σώσει την εταιρεία του. (Βλ. «Από την Ισλανδία στην Green-Land.").
Μοιάζει πολύ με το φαινόμενο subprime (ενυπόθηκων δανείων υψηλού κινδύνου), όταν δανειολήπτες οι οποίοι, είδαν το “κτύπημα”, οι τράπεζες να παίρνουν τα σπίτια τους όταν δεν μπορούσαν να εξοφλήσουν τα χρέη.
Εκπρόσωπος των τραπεζών, δήλωσε στο “Forbes”, ότι δεν έχει ενδιαφέρον, για μια πώληση “πυρκαγιά”, των περιουσιακών στοιχείων τους και είχε ζητήσει να τούς χορηγηθεί πίστωση και χρόνος, σε μια μακροπρόθεσμη λύση.
Κατά τη διάρκεια της ιστορίας, ο πληθυσμός της Ισλανδίας στηρίχθηκε κυρίως στην αλιευτική βιομηχανία και την αγροτική παραγωγή ως κύριους πόρους τους.
Η ηφαιστειακά και γεωλογικά ενεργή ευρωπαϊκή χώρα-νησί στο Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό, η οποία επεκτείνεται στην Μεσο-Ατλαντική Ράχη, έχει πληθυσμό περίπου 320.000 και μια συνολική έκταση 103.000 km2 (40.000 τετραγωνικά μίλια), τα δύο τρίτα των οποίων βρίσκονται στην πρωτεύουσα Ρέικιαβικ και τη γύρω περιοχή.
Η οικονομία της Ισλανδίας είχε μετατραπεί μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με την βιομηχανοποίηση της αλιείας. Το 1994, η Ισλανδία προσχώρησε στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο και στην διαφοροποιημένη εθνική οικονομία.
Και στις δύο οικονομικές και χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες “industry” και πρίν την παγκόσμια οικονομική κρίση, η Ισλανδία βρισκόταν στην κορυφή μεταξύ των 177 χωρών του ΟΗΕ, με στατιστικά στοιχεία τα οποία σε σύγκριση με το κατά κεφαλήν εισόδημα, το επίπεδο της εκπαίδευσης, της υγείας φροντίδα και το προσδόκιμο ζωής.
Κατά μέσο όρο σε 80,55 χρόνια για τους άνδρες, το προσδόκιμο ζωής ήταν η τρίτη μεγαλύτερη στον κόσμο. Στήν Ισλανδία παρέχονται δωρεάν σύστημα υγείας και παιδείας, όπου οι κάτοικοι ενθαρρύνονται να μαθαίνουν και να επενδύσουν σε νέες τεχνολογίες.
Το αποτέλεσμα ήταν επίσης εμφανές στις στατιστικές, δεδομένου ότι η χώρα ήταν ψηλά στη λίστα με τον αριθμό των βιβλίων που αγοράζονται, οι άνθρωποι που ανήκουν τα περισσότερα κινητά τηλέφωνα κατά κεφαλήν στον κόσμο.
Σε ένα χρόνο η Ισλανδία είχε το υψηλότερο ποσοστό γυναικών που εργάζονται στον πλανήτη. Μια μικρή χώρα πιστεύεται ότι είναι ένα σύγχρονο οικονομικό θαύμα.
Η οικονομική ανάπτυξη βασίστηκε στην εξαιρετικά ταχεία επέκταση του εθνικού τραπεζικού συστήματος. Δεν είναι πολλοί οι άνθρωποι οι οποίοι, θα μπορούσαν καν να φανταστούν, ότι το ίδιο σύστημα θα επιβαρύνει τη χώρα με τις υποχρεώσεις άνω των 100 δισ. δολαρίων.
Η κυβέρνηση αναζήτησε τρόπους για την αποτροπή οικονομικής κατάρρευσης, αλλά το μοιραίο συνέβη. Το 2003, οι τρεις μεγαλύτερες τράπεζες της Ισλανδίας είχε περιουσιακά στοιχεία της μόνο λίγα δισεκατομμύρια δολάρια, περίπου 100% του εθνικού ακαθάριστου εγχώριου product.In τα ακόλουθα τρία και μισό χρόνια αυξήθηκε σε πάνω από $ 140 δισεκατομμύρια και έγινε αρκετές φορές μεγαλύτερο από το εθνικό ΑΕΠ.
Το ποσοστό της αύξησης ήταν τα διαγράμματα. Ήταν ίσως η πιο ταχεία επέκταση του τραπεζικού συστήματος στην ανθρώπινη ιστορία. Οι τράπεζες δανείζουν εύκολα χρήματα στούς Ισλανδούς, για να αγοράσουν μετοχές και ακίνητα, εξ ου και η αξία των αποθεμάτων της Ισλανδίας και της ακίνητης περιουσίας της η οποία ξεπέρασε την οροφή. Από το 2003 έως το 2007, η χρηματιστηριακή αγορά της Ισλανδίας αυξήθηκε, επί εννέα φορές, ενώ στο Ρέικιαβικ οι τιμές των ακινήτων τριπλασιάστηκαν.
Το ζήτημα “χρηματοπιστωτικό προιόν” Icesave, το Icesave ήταν ένα online τραπεζικό προιόν σε λογαριασμό ταμιευτηρίου το οποίο, ανήκει και λειτουργεί από την Landsbanki τράπεζα από το 2006-2008, η οποία προσφέρει λογαριασμούς ταμιευτηρίου.
Η βάση των δραστηριοτήτων ήταν σε δύο χώρες, Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ολλανδία. Σύμφωνα με τα διαφημιστικά συνθήματα των Τραπεζών, όπως το "σαφής διαφορά" ή "το διαφανές ταμιευτήριο", οι Τράπεζες, προσέφεραν προσωπικούς λογαριασμούς ταμιευτηρίου σε ενδιαφερόμενους επενδυτές.
Κατά αυτόν τον τρόπο, προσέλκύσαν πάνω από 300.000 πελάτες στο Ηνωμένο Βασίλειο, με καταθέσεις άνω των € 5 δισ. ευρώ και 125.000 πελάτες, οι οποίοι κατατίθενται € 1,7 δισ. στην Ολλανδία.
Μου θυμίζει όταν οι Ελληνικές Τράπεζες χορηγούσαν αφειδώς “πιστωτικές κάρτες”,
Καταναλωτικά δάνεια, δάνεια για διακοπές, κτλ, στους Ελληνες πολίτες, κατά την προηγούμενη τριετία πρίν απο την χρεοκοπία της χώρας.Βίοι παράλληλοι μήπως ;;;
Όταν οι τράπεζες της Ισλανδίας, κατέρρευσαν το 2008, μια διπλωματική διαμάχη με επίκεντρο τους λιανικούς πιστωτές του “προιόντος”, προέκυψε, μεταξύ των εμπλεκομένων χωρών.
Ως αποτέλεσμα της καταστροφικής κατάρρευσης περισσότερα από 400.000 καταθέτες με λογαριασμούς “Icesave”, δεν ήταν σε θέση να έχουν πρόσβαση στα χρήματά τους, για δύο έως τρεις μήνες, ενώ περιμένουν για πληρωμή από τα συστήματα εγγύησης των καταθέσεων στις χώρες καταγωγής τους.
Η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την νομοθεσία για την “καταπολέμηση της τρομοκρατίας”, κατά της Ισλανδίας, και να “παγώσουν” τα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία των χρεοκοπημένων τραπεζών στο εξωτερικό.Αυτή η αντιμετώπιση εκ μέρους του Ηνωμένου Βασιλείου, έθεσε πολλαπλές ερωτήσεις, και έφερε αρνητικές εντάσεις μεταξύ των δύο χωρών.
Σήμερα η Ισλανδία με την υποστήριξη των Ισλανδών πολιτών, η νέα κυβέρνηση, ξεκίνησε άμεσα έρευνες για αστικές και ποινικές ευθύνες, κατά των υπευθύνων για την οικονομική κρίση. Η “Ιντερπόλ”, εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης για τον πρώην πρόεδρο της τράπεζας Kaupthing κ. Σιγκιζμούντ Έϊναρδσον.
Πολλοί τραπεζίτες, εγκατέλειψαν εσπευσμένα την χώρα. Όμως οι Ισλανδοί δεν σταμάτησαν εκεί, υιοθέτησαν νέο σύνταγμα, το οποίο θα απαλλάξει την χώρα από την υποτέλεια στην Διεθνή οικονομία των χρηματοπιστωτικών οργανισμών και των εικονικών νομισμάτων.
Σήμερα η Ισλανδία των ψαράδων χωρίς τον ορυκτό πλούτο, την Βιομηχανία και τον Γεωργικό τομέα που έχουμε εμείς, η Ισλανδία του σήμερα, έχει ανάπτυξη 3.1% και ανεργία 6.9% το 2011. Η Ελλάδα έχει 7% ύφεση και 21% ανεργία.
Τό ΑΕΠ της Ελλάδος ήταν 305,415 δισ. δολλάρια Αμερικής κατά το έτος 2011, το δέ της Ισλανδίας ήταν κατά το έτος 2009 11,781 δισ, δολλάρια.
Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ισλανδίας είναι 36.730 δολλάρια ανά κάτοικο, της Ελλάδος είναι 28.496 δολ/κάτοικο, κατά το έτος 2010.
Τα συμπεράσματα δικά σας !!!
Πηγή : Από το BBC NEWS (http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/7851853.stm)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου