(ένας βασιλιάς, ένα κράτος, ένας λαός, ένας θεός) Άλλωστε, ο μονοθεϊσμός ξεκίνησε, πιθανότατα, στην Αίγυπτο, σαν ουράνια απεικόνιση της εξουσίας του Φαραώ.
Από την στιγμή που δημιουργήθηκε η Περσική Αυτοκρατορία, και ειδικά όταν επέτρεψε στους Εβραίους να επιστρέψουν στο Ισραήλ από την «μετοικεσία της Βαβυλώνος», η θεολογία τους άλλαξε, επίσης.
Στην Παλαιά Διαθήκη διαβάζουμε πως ο Μέγας Βασιλεύς των Περσών είναι πλέον ο εκπρόσωπός του Θεού -του Ιεχωβά- επί της γης! «Ούτως είπε Κύρος βασιλεύς Περσών. πάσας τας βασιλείας της γης έδωκέ μοι Κύριος ο Θεός του ουρανού, και αυτός επεσκέψατο εμέ του οικοδομήσαι οίκον αυτώ εν Ιερουσαλήμ εν τη Ιουδαία». Αν δε σας φτάνει αυτό: «ήγειρε Κύριος το πνεύμα Κύρου βασιλέως Περσών και εκήρυξεν εν όλη τη βασιλεία αυτού και άμα δια γραπτών λέγων. τάδε λέγει ο βασιλεύς Περσών Κύρος. εμέ ανέδειξε βασιλέα της οικουμένης ο Κύριος του Ισραήλ, Κύριος ο Ύψιστος.» [2] Ο «Κύριος» είχε παλιά πάρε – δώσε με τους Μεσοποτάμιους «εκπροσώπους Του»: «και επήγειρεν ο Θεός Ισραήλ το πνεύμα Φολώχ βασιλέως Ασσούρ και το πνεύμα Θαγλαθφαλασάρ βασιλέως Ασσούρ, και μετώκισε τον Ρουβήν και τον Γαδδί…» [3]
Ο Ιερεμίας πανηγυρίζει που ο Πέρσης Μέγας βασιλεύς σκότωσε τον ιερό ταύρο Άπι, γιο του… Δία. «Διατί έφυγεν από σου ο Άπις; ο μόσχος ο εκλεκτός σου ουκ έμεινεν, ότι Κύριος παρέλυσεν αυτόν»[4] Ο Μέγας βασιλεύς Καμβύσης, ο... ταυρομάχος, φαίνεται να λειτουργεί σαν όργανο του «Κυρίου», ή και σαν ενσάρκωσή του, μια που αυτός μαχαίρωσε τον ταύρο. Ο Ηρόδοτος αναφέρεται στο ίδιο επεισόδιο με αποτροπιασμό. Ο φόνος του Άπι ήταν γι’ αυτόν μέγιστη ασέβεια, που οι θεοί την τιμώρησαν εν καιρώ. Ουσιαστικά, ο Έλληνας ιστορικός, υπό το φως της επαγωγικής λογικής που θεμελίωσε τον Δυτικό Πολιτισμό, δεν μπορεί να κατανοήσει πως κάποιος άνθρωπος μπορούσε να θεωρεί τον ιερό Άπι σαν ένα απλό μοσχάρι. Προτιμά να αποκαλέσει τον Καμβύση «ουδέ πρότερον φρενήρη», τρελό από κούνια…[5] Σήμερα, οι χαρακτηρισμοί μπορούν να αντιστραφούν.Τρελλοί μας φαίνονται οι λάτρεις του Ταύρου. Εκπρόσωπος του σύγχρονου, Δυτικού τρόπου σκέψης είναι ο Πέρσης Καμβύσης, όχι ο Έλληνας Ηρόδοτος.
Αλλά και οι Έλληνες συγγραφείς, όταν αναφέρονται στο βασιλιά της Περσίας, μιλάνε για «Βασιλέα», χωρίς άλλη επεξήγηση. Ένας ήταν ο «Βασιλεύς». Άρα, αναγνώριζαν την μοναδικότητά του, ακριβώς όπως και οι Εβραίοι. Πρόκειται για θρησκευτικό χαρακτηριστικό και σεβασμό, γιατί ο Πέρσης Βασιλεύς είχε οικειοποιηθεί τον Ιερό – θεϊκό χαρακτήρα των Φαραώ, όταν κατέκτησε την Αίγυπτο, μαζί με αυτόν του Ιεχωβά. Από την Αίγυπτο προήλθε η ταύτιση Ιεχωβά-Μεγάλου Βασιλέως, και όχι από το Ισραήλ, όπως βαυκαλίζεται η Παλαιά Διαθήκη.
Το μοναδικό γνώρισμα της παγκόσμιας θεϊκής βασιλικής εξουσίας «κατ’ εικόνα και ομοίωσιν» του Ενός Θεού, κληρονόμησε ο Μέγας Αλέξανδρος, ως γιος του Άμμωνα –Δία - Ρα, (σε μορφή φιδιού) και μέσω της Κλεοπάτρας, οι θεοποιημένοι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες. Ιουδαιο-χριστιανισμός, που λένε… Και αυτοί άρχισαν να πειραματίζονται με την καθιέρωση ενός θεού. Άρχισαν με τον Ήλιο, (στη Συριακή του έκδοση) πέρασαν στον Πέρση Μίθρα, που τον ταύτισαν με τον Ήλιο, και ο Κωνσταντίνος κατέληξε στον Ιουδαίο Χριστό. Η πορεία προς τον μονοθεϊσμό ήταν αναπόδραστη. Ο θεός έπρεπε να είναι ξένος, γιατί κανείς ντόπιος δεν θα μπορούσε να επισκιάσει στους υπόλοιπους, αφού λατρεύονταν μαζί για αιώνες. Είχε άλλωστε δοκιμαστεί, και αποτύχει, με τον Σέραπι, που είχε επιχειρηθεί Να καθιερωθεί ως σύνοψη όλων των θεών, επίσης.
Ανάμεσα σε έναν Πέρση και έναν Εβραίο θεό (αυτά διέθετε το κατάστημα) δεν μπορούσε να υπάρξει επιλογή. Αν είχαμε διαλέξει το Μίθρα, όπως ονειρεύονταν ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, (που αποκαλούσε τον Μίθρα πατέρα του) [6] θα είχαμε καταλήξει σαν κι αυτόν, νικημένοι από Περσικά όπλα.
Η Ελλάδα δεν είχε αυτοκρατορία την εποχή που εμφανίστηκε ο Απόλλων. Έτσι, η εμπλοκή των Δελφών και των Σιβυλλών στο πολιτικό (κατά βάθος) παιχνίδι του «Ενός Θεού» είναι ένδειξη και απόδειξη πως αυτή η λατρεία μετέφερε ξένες, Αιγυπτιακές και Μεσοποταμιακές Αυτοκρατορικές και Προσωπο += θεο += κρατικές θρησκευτικές αντιλήψεις.
Μιχαήλ Ρούσσος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου