αντέχετε.
Μένω μονάχος στο παρόν μου, να σώσω οτιδήποτε αν σώζεται, κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου, συνένοχο στο φόνο δε θα μ’ έχετε.
Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον, το κόλπο είναι στημένο και στα μέτρα σας, ξεγράψτε με απ’ τα κατάστιχά σας, στον κόπο σας δεν μπαίνω και στα έργα σας». (Διονύσης Τσακνής)
19.03.2013 TΡΙΤΗ ΜΕΡΑ 4η
Σήμερα υπήρχαν φήμες για σχέδιο Β, για παραιτήσεις Υπουργών κτλ. Τι να πιστέψεις δεν ήξερες (και πάλι)! Δε θα κρύψω πως μου πέρασαν σκέψεις να μην πάω στη σημερινή διαμαρτυρία επειδή θα είχα μάθημα 18:00-21:00. Τελικά λέω σε μια φίλη : «Να περάσω να σε πάρω; Έχω μάθημα αλλά δεν το κάνει η ψυχή μου να πάω, θα ‘ναι σαν να με προδίδω… » . Είχαμε ψιλοχαθεί η αλήθεια αλλά λίγο με τα οχήματα της αστυνομίας λίγο με τα πολλά οχήματα στο δρόμο τα καταφέραμε. Η πρώτη εικόνα; Σημαίες από χώρες ανά το παγκόσμιο να ανεμίζουν. Στην αρχή το καταχάρηκα, μετά κατάλαβα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. «Νίκο παραιτήσου κι εσύ κι οι Υπουργοί σου».
Μια ομάδα ηθοποιών κρατούσε ένα πανό «Πολιτικοί είστε κακοί ηθοποιοί. Έξω η Τρόικα». Ένας από αυτούς μου είπε «Ήμαστε μπροστά αλλά επειδή είχε αρχίσει να πολιτικοποιείται, ήρθαμε πιο πίσω. Εγώ είμαι από αριστερή οικογένεια αλλά στις εκλογές απείχα επειδή εβαρέθηκα την κατάσταση».
Ένας άλλος κύριος που ήταν εκεί με μια σημαία μου είχε πει «Ήμουν και στις διαμαρτυρίες που είχαν γίνει για το Μαρί».
Ένας ακόμη κύριος με μια καρτέλα που έλεγε «Ελλάδα-Κύπρος-Ισπανία, όχι στη λιτότητα και την τρομοκρατία», μου είπε «Εάν φύγει η κυβέρνηση, τούτο (δείχνοντας μου το πανό) θα αλλάξει;».
Δεν ήταν όλοι έτσι τελικά. Όλοι; Αυτοί που ήταν εκεί τουλάχιστον. Με τη φίλη μου είχαμε την αίσθηση ότι απείχαν νέοι της ηλικίας μας. «Για πολλά χρόνια ήμαστε υπήκοοι σε αποικιοκρατία, τώρα αρχίσαμε και γινόμαστε πολίτες», μου είχε πει ένας διαδηλωτής που θα ‘χε την ηλικία του μπαμπά μου. Αυτό ίσως να το εξηγούσε κάπως.
Κόσμος πάρα-πάρα πολύς σε γενικές γραμμές, σίγουρα δεν είχε να κάνει με τη χθεσινή διαμαρτυρία (ή ψίθυρο καλύτερα). «ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ», ακουγόταν τραγουδιστά. «ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ! ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!», φώναζε ο κόσμος με σθένος, κάνοντας ο καθένας τους βέβαια τους δικούς του παραλληλισμούς. Ως εκ τούτου, ένας νεαρός είχε στο πίσω μέρος του κεφαλιού του μια μάσκα με μια φωτογραφία της Μέρκελ με το μουστάκι του Χίτλερ!
Κόσμος πάρα-πάρα πολύς σε γενικές γραμμές, σίγουρα δεν είχε να κάνει με τη χθεσινή διαμαρτυρία (ή ψίθυρο καλύτερα). «ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ», ακουγόταν τραγουδιστά. «ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ! ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!», φώναζε ο κόσμος με σθένος, κάνοντας ο καθένας τους βέβαια τους δικούς του παραλληλισμούς. Ως εκ τούτου, ένας νεαρός είχε στο πίσω μέρος του κεφαλιού του μια μάσκα με μια φωτογραφία της Μέρκελ με το μουστάκι του Χίτλερ!
Ο Γερμανός, γνωστή φυσιογνωμία πλέον, κάνει την εμφάνισή του ανανεωμένος: «Stop the € madness now».
Συνθήματα στα ισπανικά έλεγαν: «Quiero mis ahorros», «Manos arriba. Esto es un atraco», «Θέλω τις αποταμιεύσεις μου», «Τα χέρια πάνω. Αυτό είναι ληστεία». Σε μια φωτογραφία που έβγαλε η φίλη μου, φαίνονταν καθαρά τα κυπριακά χέρια πάνω, μπροστά από το πανό που το φώναζε στα ισπανικά. Πόσο ωραίο που η επιφανειακή δομή ήταν διαφορετική αλλά η βαθιά ήταν η ίδια!
36 ψήφοι κατά, 19 αποχή… Μ’ άρεσε που δεν είπε κανείς ναι, δε μου άρεσε που ούτε ένας της νυν κυβέρνησης δεν είπε όχι… Τουλάχιστον άμα δεν είπαν ναι, σημαίνει πως αν μη τι άλλω το όχι τους πέρασε από το νου… Εγώ έφυγα από εκεί με ένα μεγάλο χαμόγελο και με μια μεγάλη περηφάνια. Το φώναξα, λίγο μετά, δυνατά στον Ισπανό δημοσιογράφο, στον οποίο την Κυριακή είχα μιλήσει για εμάς με πικρία. Είχαμε καταφέρει να πούμε ένα ηχηρότατο «ΟΧΙ!».
Γυρίζοντας σπίτι, γράφω στον τοίχο μου: «ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΣ για τα κότσια που είχαμε να πούμε ΟΧΙ!!!! Τώρα μένει να δούμε τι θα μας ξημερώσει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι άμα θέλουμε και φωνή έχουμε και να φωνάξουμε μπορούμε!! ΕΝΙΩΣΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΠΟΥ ΗΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ ΣΑ ΛΑΟΣ!! Γιατί ανεξάρτητα από τους λόγους που ήταν εκεί ο καθένας και με κάποια συνθήματα ήταν φανερό, ήταν η μειοψηφία γιατί τα άκουγες να φωνάζονται για εμάς, για το λαό μας, για τον κόσμο όλο».
Αισιοδοξία πως θα ‘ρθουν καλύτερες μέρες, περιέργεια για το τι θα συμβεί από τούδε και στο εξής, αβεβαιότητα αλλά και ελπίδα για το μέλλον, όμως σιγουριά πως άμα χρειαστεί θα ξαναφωνάξουμε για να ξαναδούν ότι ΖΟΥΜΕ…
Λουκία Τσαγγαρίδου
ΚΛΙΚΑΡΕ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕ FOLLOW ΣΤΟΝ ΠΑΡΛΑΠΙΠΑ
ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΟΥ
ΠΑΡΛΑΠΙΠΑ ΚΑΝΟΝΤΑΣ LIKE
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου