( Μπουμπουλίνας 34 , Αθήνα 106 82, Εξάρχεια .
Τηλ. 211.2138662 – 6972531319 – 6980302045 - 6972300003 email : epi.no.attikis@gmail.com )
την ΔΕΥΤΕΡΑ 27 - 5 - 2013 ΩΡΑ 19.00
για τα μέλη και τους φίλους της Σπίθας... δηλώστε εγκαίρως συμμετοχή στην ομάδα της ενιαίας ΣΠΊΘΑΣ Αττικής
( https://www.facebook.com/groups/334580426642212/ ) ή στα τηλέφωνα που βλέπετε γιατί οι θέσεις είναι περιορισμένες. ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ.
ΕΝΙΑΙΑ ΣΠΙΘΑ ΑΤΤΙΚΗΣ
Λαε μην σφιξης αλλο το ζωναρι μην εχεις πια την πεινα για καμαρι η πεινα το καμαρι ειναι του κιοτη του σκλαβου που του μελλει να θαφτη ΓΡΑΦΕΙΑ ΑΘΗΝΑΣ : Μπουμπουλίνας 34 , Αθήνα 106 82, Εξάρχεια . Τη...
Η Μήδεια σκοτώνει τα παιδιά της. Η Μήδεια κοιτάει μόνο τον εαυτό της. Η ιστορία της ταινίας για τη δολοφονία δυο παιδιών από την ίδια τη μητέρα τους προέρχεται από τον Ευριπίδη, η μουσική από τον Μίκη Θεοδωράκη, η χορογραφία από τον Renato Zanella. Ένα, από την αρχαιότητα και μετά, άπειρες φορές ανακυκλωμένο θέμα που δεν έχει χάσει τίποτα από την σύγχρονη και φρικαλέα επικαιρότητά του. Ήταν το σήμερα που κίνησε το ενδιαφέρον μου. Κείμενο, μουσική και χορός ενωμένα σε μια ταινία, η οποία δε μου άφησε καμία άλλη διέξοδο παρά εκείνη στον ζόφο μιας κοινωνίας που καθημερινά σκοτώνει τα παιδιά της.
Μέσα στην οποία σκοτώνουμε τα παιδιά μας.
Η ταινία ξεκινάει με τα πρώτα μέτρα της μουσικής του Θεοδωράκη και τελειώνει με τα τελευταία μέτρα της μουσικής του, η οποία συνοδεύει τις λιγοστές λέξεις που προφέρονται. Έξι σολίστες χορευτές, ανάμεσά τους η εξαιρετική Μαρία Κουσουνή ως Μήδεια – σε εκφραστικές κοντινές λήψεις, λυρικές χορευτικές σκηνές, αποκαλυπτικές καταστάσεις πρόβας, μια μίξη από κλασικό μπαλέτο και σύγχρονο εκφραστικό χορό, συνυφασμ
ένη με εικόνες από εξεγερμένους και κουκουλοφόρους νεαρούς, βαριά οπλισμένους και ανεξέλεγκτους αστυνομικούς, μορφές από έναν άλλον, αμείλικτο κόσμο που έχει σφετεριστεί την καθημερινή πραγματικότητα. Ήθελα να κάνω ένα τεράστιο, ασυνήθιστο και άκρως συναισθηματικό «βίντεο κλιπ», που να ασχολείται με τον πόθο για ελευθερία μιας απελπισμένης γυναίκας και τον πόθο για ελευθερία μιας νεολαίας που έχει ριζοσπαστικοποιηθεί. Και οι δύο προδομένοι και πουλημένοι. Και οι δύο σε εμπόλεμη κατάσταση με την κοινωνία.
Και μετά η μορφή της δεκαπεντάχρονης Bella που, παίζοντας τον ίδιο της τον εαυτό, κάνει το κινηματογραφικό ντεμπούτο της.
Η αθωότητα που είναι καταραμένη, εξοβελισμένη από την κοινωνία, στο έλεος της εξάντλησης, της απογοήτευσης, της αστοργίας. Την ταινία αυτή την αφιερώνω στη σημερινή γενιά γονιών που έκλεψε τα όνειρα από τα ίδια τα παιδιά της, τους πήρε τις προοπτικές και έπαιξε στα ζάρια το μέλλον τους. Γονείς που ζούσαν λες και δεν υπήρχε αύριο.
Γονείς που αποξενώθηκαν από τον εαυτό τους, αιχμαλωτισμένοι στον δικό τους κόσμο, σε άλυτες συγκρούσεις.
Μέσα από τη φιγούρα της Bella διακρίνουμε το μέλλον που την περιμένει, με όλα όσα εκκρεμούν ακόμα. Μέσα από κάθε φιγούρα ενηλίκου διακρίνουμε τη νεολαία, που ήταν εν εξέλιξη.
Αστέρης Κούτουλας
Η Μήδεια σκοτώνει τα παιδιά της.
Η Μήδεια κοιτάει μόνο τον εαυτό της.
Η ιστορία της ταινίας για τη δολοφονία δυο παιδιών από την ίδια τη μητέρα τους προέρχεται από τον Ευριπίδη, η μουσική από τον Μίκη Θεοδωράκη, η χορογραφία από τον Renato Zanella.
Ένα, από την αρχαιότητα και μετά, άπειρες φορές ανακυκλωμένο θέμα που δεν έχει χάσει τίποτα από την σύγχρονη και φρικαλέα επικαιρότητά του.
Ήταν το σήμερα που κίνησε το ενδιαφέρον μου. Κείμενο, μουσική και χορός ενωμένα σε μια ταινία, η οποία δε μου άφησε καμία άλλη διέξοδο παρά εκείνη στον ζόφο μιας κοινωνίας που καθημερινά σκοτώνει τα παιδιά της. Μέσα στην οποία σκοτώνουμε τα παιδιά μας. Η ταινία ξεκινάει με τα πρώτα μέτρα της μουσικής του Θεοδωράκη και τελειώνει με τα τελευταία μέτρα της μουσικής του, η οποία συνοδεύει τις λιγοστές λέξεις που προφέρονται. Έξι σολίστες χορευτές, ανάμεσά τους η εξαιρετική Μαρία Κουσουνή ως Μήδεια – σε εκφραστικές κοντινές λήψεις, λυρικές χορευτικές σκηνές, αποκαλυπτικές καταστάσεις πρόβας, μια μίξη από κλασικό μπαλέτο και σύγχρονο εκφραστικό χορό, συνυφασμένη με εικόνες από εξεγερμένους και κουκουλοφόρους νεαρούς, βαριά οπλισμένους και ανεξέλεγκτους αστυνομικούς, μορφές από έναν άλλον, αμείλικτο κόσμο που έχει σφετεριστεί την καθημερινή πραγματικότητα.
Ήθελα να κάνω ένα τεράστιο, ασυνήθιστο και άκρως συναισθηματικό «βίντεο κλιπ», που να ασχολείται με τον πόθο για ελευθερία μιας απελπισμένης γυναίκας και τον πόθο για ελευθερία μιας νεολαίας που έχει ριζοσπαστικοποιηθεί. Και οι δύο προδομένοι και πουλημένοι. Και οι δύο σε εμπόλεμη κατάσταση με την κοινωνία. Και μετά η μορφή της δεκαπεντάχρονης Bella που, παίζοντας τον ίδιο της τον εαυτό, κάνει το κινηματογραφικό ντεμπούτο της.
Η αθωότητα που είναι καταραμένη, εξοβελισμένη από την κοινωνία, στο έλεος της εξάντλησης, της απογοήτευσης, της αστοργίας.
Την ταινία αυτή την αφιερώνω στη σημερινή γενιά γονιών που έκλεψε τα όνειρα από τα ίδια τα παιδιά της, τους πήρε τις προοπτικές και έπαιξε στα ζάρια το μέλλον τους.
Γονείς που ζούσαν λες και δεν υπήρχε αύριο.
Γονείς που αποξενώθηκαν από τον εαυτό τους, αιχμαλωτισμένοι στον δικό τους κόσμο, σε άλυτες συγκρούσεις. Μέσα από τη φιγούρα της Bella διακρίνουμε το μέλλον που την περιμένει, με όλα όσα εκκρεμούν ακόμα. Μέσα από κάθε φιγούρα ενηλίκου διακρίνουμε τη νεολαία, που ήταν εν εξέλιξη.
Αστέρης Κούτουλας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου