Παρλάπιπας: Η ασφαλής λύση της ακινησίας

Πέμπτη 20 Ιουνίου 2013

Η ασφαλής λύση της ακινησίας

Το Κράτος χτίστηκε με πανω-σηκώματα, αυθαίρετα, ημι-υπαίθριους, έτσι που κανείς πλέον δεν θυμάται πώς ήταν αρχικά και τι σκοπό είχε το καθετί που σήμερα με τη μορφή οργανισμού, ΝΠΔΔ, ΝΠΙΔ, φορέα ή ό,τι άλλο βρίσκεται μπροστά του. Η ασφαλής λύση της ακινησίας αποτελεί την πρακτική πολλών και το αποκούμπι της αντιπολίτευσης. Η επιστροφή στον παράδεισο των χαμένων δανεικών αποτελεί το κεντρικό μήνυμα.
Ολα θα φτιάξουν. Θα καταργηθεί το...
τρισκατάρατο Μνημόνιο, θα πειστούν για κάποιον περίεργο λόγο να μας δίνουν λεφτά και θα παραμείνουν όλοι στις θέσεις τους. Ισως διοριστούν και κάποιοι ακόμη στις κενές οργανικές που κανείς πλέον δεν θυμάται γιατί ιδρύθηκαν και τι εξυπηρετούν.
Ολοι μαζί βαδίζουμε στον γκρεμό. Κανονικά θα έπρεπε εδώ και καιρό (τουλάχιστον από τον Ιούνιο του 2012: μετά τον στεναγμό ανακούφισης για την επικράτηση της λογικής επί του παραλογισμού) να εκπονούμε σχέδια συμμαζέματος, να θέτουμε στόχους και να υλοποιούμε τις βασικές αρχές της οικονομικής επιστήμης. Να αναζητούμε τη χρυσή τομή: ποιοτικές υπηρεσίες με τις λιγότερες δυνατές δαπάνες. Και φυσικά να εκμεταλλευτούμε το ανθρώπινο δυναμικό... Αλλά στο απλό ερώτημα: πόσοι και γιατί χρειάζονται, η απάντηση είναι όλοι, γιατί τους διόρισαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις!
Η ΕΡΤ που όλοι κατέκριναν αποτελεί παράδειγμα ανορθολογισμού. Προφανώς πρέπει να υπάρχει δημόσια τηλεόραση αλλά μόνο στον παράδεισο των χαμένων δανεικών μπορεί να παραμείνει ως έχει. Πολλές φορές αναλογίζομαι: είναι δυνατόν να φτιάξει κάτι εν λειτουργία; Από το παράδειγμα των πανεπιστημίων διαπιστώνω πως είναι αδύνατον! Κανονικά πρέπει να φτιαχτεί μια παράλληλη υγιής δομή που να απορροφήσει μέρος της παλιάς που θα καταργηθεί.
Πρέπει να γίνει χωρίς να υπάρχει ενδιάμεσο κενό. Με την εμπέδωση ότι τα λεφτά των φορολογουμένων πιάνουν τόπο και δεν σπαταλιούνται για τη μεροληπτική τακτοποίηση «δικών μας». Ολα αυτά είναι πολύ δύσκολα... Αντί θαρραλέες πολιτικές πρωτοβουλίες, ακούμε ερμηνείες για το ΣτΕ. Και αντί προτάσεις αυθεντικές ερμηνείες της Δημοκρατίας.... Πράγματι: πασχίζουμε να τα καταφέρουμε. Αναρωτηθήκαμε τι ακριβώς θέλουμε να καταφέρουμε;