Πρόσφατα εκδόθηκε το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα με τίτλο «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη». Σκέφτηκα πολύ με τον εαυτό μου πριν γράψω αυτό το κείμενο. Τι έπρεπε άραγε να πω; Και κυρίως αυτό που θα έλεγα θα είχε τη λογική ενός....
συγκροτημένου επιχειρήματος ή θα ήταν ακόμη ένα κείμενο για ένα επίκαιρο βιβλίο; Το βιβλίο δε το διάβασα, κακώς ίσως, αλλά εδώ ακριβώς θα προσπαθήσω να στηρίξω και ο κείμενο μου. Γιατί δεν πρέπει να το διαβάσω
Ο Κουφοντίνας συνδυάζει ένα στοιχείο που αγαπώ και ένα που απεχθάνομαι. Είναι ακραιφνής ιδεολόγος ως την ύστατη ώρα. Ποτέ δε πούλησε τα πιστεύω του, ούτε όταν αυτά τον φυλάκισαν ισόβια. Ταυτόχρονα όμως είναι και δολοφόνος. Όχι ένας απλός ποινικός δολοφόνος, αλλά ένας δολοφόνος που τελεί την πράξη του υποκινούμενος από τις ιδέες. Αλήθεια ποια ιδέα μπορεί να νομιμοποιεί το θάνατο; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη, καμία. Δεν έχει το δικαίωμα καμία ιδεολογία να στηρίζει την επικράτηση της στη αφαίρεση ζωής του άλλου. Το ίδιο έκανε ο Χίτλερ, το ίδιο έκανε και ο Στάλιν. Μα, θα μου πει κάποιος και η Γαλλική επανάσταση εμπεριείχε βίαιες ενέργειες. Σύμφωνοι θα απαντήσω, αλλά η ίδια πάλεψε για την επικράτηση φιλελεύθερων ιδεών στην κοινωνία και κυρίως για το αναφαίρετο δικαίωμα της έκφρασης. Πώς μπορεί να σκοτώνεται κάποιος για την πραγματοποίηση αυτών; Η απάντηση είναι ξεκάθαρα αρνητική και δε σηκώνει ούτε στάλα μελάνης παραπάνω, δε μπορεί.
Άλλοι θα αντιτάξουν το επιχείρημα πως από τους μεγαλύτερους εγκληματίες έχουν γραφτεί καταπληκτικά βιβλία που μάλιστα αποτελούν μέρος των βιβλιοθηκών μας. Θα πει κανείς πως και ο Κοεμτζής πουλούσε για χρόνια ελεύθερος τα βιβλία του έξω από την ευελπίδων ή το σταθμό του Μοναστηρακίου. Αυτός δε σκότωσε; Δεν είναι εγκληματίας; Σύμφωνοι, και σκότωσε και εγκληματίας είναι. Μόνο που αφήνουμε στο περιθώριο μια ηθελημένη παράληψη. Ο Κοεμτζής δε σκότωσε κάποιον επειδή ήταν Αμερικανός ή Δεξιός. Πολλώ δε μάλλον δε σκότωσε κανέναν αθώο ή έστω κανέναν ο οποίος δε προκάλεσε. Σκότωσε γιατί κάποιος παραβίαζε τον άγραφο ελληνικό νόμο της τιμής. Δίκαιο ή άδικο δε το κρίνω. Ο Θάνος Αξαρλιάν, όσο κι αν έχουν μετανοήσει για τον θάνατο του, ήταν ένας τυχαίος άνθρωπος που περνούσε από το λάθος μέρος την λάθος στιγμή. Ο Παύλος Μπακογιάννης ήταν ο πιο φιλοδημοκρατικός δεξιός, ο Σόντερς ήταν απλώς Βρετανός, δηλαδή φίλο-Αμερικανός.
Πόσο λοιπόν είναι η ικανή η ιδεολογία να νομιμοποιήσει ένα φόνο στον σύγχρονο κόσμο; Καθόλου. Άνθρωποι πέθαναν από στυγερές ιδεολογίες, μια από τις οποίες αποτελεί και η τρομοκρατίας είτε αυτή είναι ακροδεξιά είτε αυτή είναι ακροαριστερά, χωρίς να γίνεται σύγχυση αφενός μεταξύ δύο διακριτών χώρων και αφετέρου μεταξύ ακραίων και συνταγματικών ιδεολογιών.
Τέλος πρέπει να αναφερθούμε σε δύο στοιχεία που προξενούν εντύπωση. Το βιβλίο του Κουφοντίνα εκδόθηκε από τις εκδόσεις Λιβάνη. Μεταξύ άλλων έχουν εκδώσει CIA – Ο ΑΠΟΡΡΗΤΟΣ ΦΑΚΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ Μ. ΕΥΡΥΒΙΑΔΗΣ & Μ. ΙΓΝΑΤΙΟΥ, Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ Α.ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, ΙΜΙΑ- ΤΑ ΑΠΟΡΡΗΤΑ ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΑ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ Μ. ΙΓΝΑΤΙΟΥ Α.ΕΛΛΙΣ είναι μόνο μερικοί τίτλοι που μου έρχονται στο μυαλό. Δε κατηγορώ τις εκδόσεις Λιβάνη που έδιναν πάντα βήμα σε όλες τις φωνές. Κατηγορώ όμως τον συγγραφέα που δεν αναζήτησε έναν αυτόνομο εκδοτικό οίκο, των Εξαρχείων ίσως, για να εκδώσει το βιβλίο του. Τελικά μήπως ήταν αυτό το βιβλίο μία καλή πηγή κέρδους; Μάλλον έτσι μοιάζει. Και αν δεν ήταν ερχόμενος στο δεύτερο στοιχείο, γιατί δεν κοινωνικοποιεί τα κέρδη σε ένα οποιοδήποτε σωματείο ή έστω στη συνέχεια της ιδεολογικής πάλης; Μάλλον κάτι και εδώ δεν πάει καλά.
Τέλος, η επιλογή να μην αγοράσω και διαβάσω το βιβλίο είναι συνειδητή και οφείλεται στον αποτροπιασμό μου για τα ειδεχθή εγκλήματα. Η επιλογή είναι δική σας για την πράξη σας.
του Ηλία Παππά
Πηγή: www.politicaldoubts.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου