Της Λίλα Μήτσουρα
Θυμάμαι μικρή, μου άρεσε να ανεβαίνω σε ένα τρενάκι στο Ροντέο, τα ρωσικά βουνά λεγόταν, το ξέρεις? Αυτό που λες, ανέβαινε αργά και μετά με φόρα έπεφτε θαρρείς στο κενό. Απότομα! Και κει ούρλιαζα με όλη μου την δύναμη και ουφ! σαν να μου έφευγε λίγο φόβος, αυτό το τρομερό σφίξιμο στο στομάχι. Αλλά συνέχιζα να πέφτω.....
Ούρλιαζα. Από φόβο. Και αυτό συνέχιζε να πέφτει.
Και τώρα πέφτουμε ξέρεις. Αλλά αυτός ο κατήφορος τέρμα δεν έχει. Και πάλι ουρλιάζω. Χωρίς φωνή όμως. Ουρλιάζω αλλά κανείς δεν με ακούει. Θέλω να τα παρατήσω.
Κουράστηκα.....
Θα κάνω ότι δεν βλέπω τον άστεγο που κοιμάται στο παγκάκι, μέσα σε παλιές κουβέρτες απέναντι από τον Πράπα. Τον ξέρεις τον Πράπα? Καφετερία στο παλαιό Φάληρο είναι. Τον προσπερνώ με την παρέα μου γελώντας, έπειτα από πολύ φαγητό και ποτό που βγήκαμε να περπατήσουμε για να χωνέψουμε. Είναι αργά το βράδυ. Και έχει μια παγωνιά, σταθείτε λίγο να κουμπωθώ και να βάλω και την κουκούλα μου. Κρυώνω.
Κουράστηκα να βλέπω.
Τους τιτάνες να μαλώνουν για ποιο λόγο αλήθεια? Για το ποιος θα έχει τον πρώτο λόγο στις ζωές μας? Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να αποφασίζουν για μας? Και τι στα αλήθεια μπορώ να κάνω εγώ και συ? Παρακολουθούμε απλώς τα γεγονότα κάνοντας ότι καταλαβαίνουμε, μη μας πουν και αστοιχείωτους έτσι? Κάνουμε και λίγο στην άκρη γιατί σηκώνουν πολύ σκόνη αυτοί οι πολεμόχαροι. Και σταυροκοπιόμαστε μη μας πετύχουν τα σκάγια. Ελπίζοντας μόνο ότι ίσως μας λυπηθεί ο θεός και κερδίσουμε κάτι από αυτή την ιστορία. Άλλωστε δεν τους ξέρουμε αυτούς που σκοτώνονται. Σωστά?
Θα σιωπήσω.
Το βρίσκω πιο ειλικρινές αυτό από την κατά φαντασία επανάσταση που κάνω. Βαρέθηκα να κάνω ότι δήθεν μπορώ να αλλάξω την πορεία των γεγονότων. Προτιμώ απλά να παραδεχτώ ότι είμαι ουραγός και να κάτσω στα αυγά μου. Θα αποδεχτώ την ήττα μου και θα κάτσω να παρακολουθώ την κατάσταση απλώς.
Βαρέθηκα....
Να είμαι στο σχεδόν. Σχεδόν άνθρωπος, σχεδόν επαναστάτης, σχεδόν πατριώτης, όλα στο σχεδόν. Σχεδόν ηλίθια. Ούτε αυτό δεν μπορώ να το κάνω στο απόλυτο. Σχεδόν ζούμε, περιμένοντας τι? Τι στα αλήθεια περιμένω? Τον ηγέτη, τον αγωνιστή να βγει μπροστά και να τα λύσει όλα ως δια μαγείας? Δίχως να χρειαστεί να κάνω κάτι εγώ, έτσι? Να τα επαναφέρει όλα στο σωστό σημείο. Αλήθεια αυτός ο εθνοσωτήρας, θα ζωντανέψει και τους νεκρούς? Θα με κάνει να ξεχάσω τον εξευτελισμό που δέχτηκα όλο αυτόν τον καιρό?
Τα παρατάω.....
Ότι και αν κάνω πάει στο βρόντο. Σε λίγο θα είμαι ενοικιαστής στο σπίτι μου. Ξένη στο τόπο μου. Τίποτα δεν μου ανήκει πλέον. Ούτε η ζωή μου. Και αυτή ακόμα ανήκει σε άλλους. Με σκοτώνουν όποτε θέλουν. Δεν αξίζω τίποτα σου λέω. Τίποτα. Ένα απλό νούμερο σε χαρτί είμαι που το σβήνουν πολύ απλά με γόμα. Αυτή που σβήνει το μολύβι. Γιατί ούτε αυτό δεν κατάφερα να πετύχω να γραφτώ με μελάνι ανεξίτηλο.
Παρακολουθώ....
Τους νεκρούς. Τους δικούς μου νεκρούς, τους δικούς σου, τους ξένους. Νεκροί γύρω γύρω. Λαοί αφανίζονται έτσι απλά, χάνονται στο έλεος τρελών ηγετών, και δεν είναι πλει μομπίλ αυτά που σωριάζονται σε κόκκινη λίμνη. Δεν είναι ο ψεύτικος στρατός του γιου μου που κάνει πόλεμο. Δεν είναι ψεύτικος ο πόλεμος. Δεν είναι ψεύτικος ο θάνατος.
Πόλεμος....
Όχι πάντα με σφαίρες. Αλλά και με σχοινιά που κρεμιούνται οι άνθρωποι, και με άλματα από μπαλκόνι και άλλοι να πεθαίνουν στα ράντζα νοσοκομείων, παρατημένοι εντελώς, γιατί κάποιος μωρός αλαζόνας αποφάσισε ότι μπορεί να πάρει το δρεπάνι του χάρου και να παίρνει κεφάλια παίζοντας το υπουργός. Να μοιράζουν τον θάνατο στους λαούς που οι τιτάνες επιλέγουν. Άθλια, σατανικά παρανοϊκά μυαλά που αποφασίζουν πως θα πεθάνω εγώ. Και που ξέρουν ότι κάποια στιγμή όλοι θα παραδοθούμε στα σχέδια τους.
Είμαι κατά φαντασίαν επαναστάτης. Είμαι κατά φαντασίαν άνθρωπος. Είμαι κατά φαντασίαν παραδομένη στον πόνο μου. Και αφού το ουρλιαχτό δεν λύνει την κατάσταση, σηκώνω τα χέρια και πέφτω στο κενό της ανυπαρξίας μου. Νεκρή και γω από τα πυρά της παραίτησης.
Κουράστηκα σου λέω.....
Κουράστηκα να βλέπω τον θάνατο γύρω μου να με τριγυρίζει και να μη μπορώ να κάνω τίποτα. Κουράστηκα να με θεωρούν πιόνι τους και να εμφανίζονται εθνοσωτήρες να με σώσουν από το θάνατο που και αυτοί σκορπούν με την πένα τους στα ΜΜΕ. Κουράστηκα να με βλέπω έτσι άθλια και μίζερη να παρακολουθώ τις ζωές μας να χάνονται στον βρόντο.
Παραιτούμαι λοιπόν.
Παραιτούμαι λοιπόν από την σχεδόν επανάσταση μου. Παραιτούμαι από την σχεδόν ανθρωπιά μου. Παραιτούμαι από την ανυπαρξία μου. Δεν γουστάρω να γίνω εύκολο πιόνι στα χέρια τους. Δεν γουστάρω να τρώω πασατέμπο βλέποντας λαούς νεκρούς στο βωμό του παρανοϊκού σχεδίου τους. Κουράστηκα να είμαι δήθεν και σχεδόν και ίσως .
ΠΑΡΑΙΤΟΥΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΕΔΟΝ ΜΟΥ.......
Θυμάμαι μικρή, μου άρεσε να ανεβαίνω σε ένα τρενάκι στο Ροντέο, τα ρωσικά βουνά λεγόταν, το ξέρεις? Αυτό που λες, ανέβαινε αργά και μετά με φόρα έπεφτε θαρρείς στο κενό. Απότομα! Και κει ούρλιαζα με όλη μου την δύναμη και ουφ! σαν να μου έφευγε λίγο φόβος, αυτό το τρομερό σφίξιμο στο στομάχι. Αλλά συνέχιζα να πέφτω.....
Ούρλιαζα. Από φόβο. Και αυτό συνέχιζε να πέφτει.
Και τώρα πέφτουμε ξέρεις. Αλλά αυτός ο κατήφορος τέρμα δεν έχει. Και πάλι ουρλιάζω. Χωρίς φωνή όμως. Ουρλιάζω αλλά κανείς δεν με ακούει. Θέλω να τα παρατήσω.
Κουράστηκα.....
Θα κάνω ότι δεν βλέπω τον άστεγο που κοιμάται στο παγκάκι, μέσα σε παλιές κουβέρτες απέναντι από τον Πράπα. Τον ξέρεις τον Πράπα? Καφετερία στο παλαιό Φάληρο είναι. Τον προσπερνώ με την παρέα μου γελώντας, έπειτα από πολύ φαγητό και ποτό που βγήκαμε να περπατήσουμε για να χωνέψουμε. Είναι αργά το βράδυ. Και έχει μια παγωνιά, σταθείτε λίγο να κουμπωθώ και να βάλω και την κουκούλα μου. Κρυώνω.
Κουράστηκα να βλέπω.
Τους τιτάνες να μαλώνουν για ποιο λόγο αλήθεια? Για το ποιος θα έχει τον πρώτο λόγο στις ζωές μας? Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να αποφασίζουν για μας? Και τι στα αλήθεια μπορώ να κάνω εγώ και συ? Παρακολουθούμε απλώς τα γεγονότα κάνοντας ότι καταλαβαίνουμε, μη μας πουν και αστοιχείωτους έτσι? Κάνουμε και λίγο στην άκρη γιατί σηκώνουν πολύ σκόνη αυτοί οι πολεμόχαροι. Και σταυροκοπιόμαστε μη μας πετύχουν τα σκάγια. Ελπίζοντας μόνο ότι ίσως μας λυπηθεί ο θεός και κερδίσουμε κάτι από αυτή την ιστορία. Άλλωστε δεν τους ξέρουμε αυτούς που σκοτώνονται. Σωστά?
Θα σιωπήσω.
Το βρίσκω πιο ειλικρινές αυτό από την κατά φαντασία επανάσταση που κάνω. Βαρέθηκα να κάνω ότι δήθεν μπορώ να αλλάξω την πορεία των γεγονότων. Προτιμώ απλά να παραδεχτώ ότι είμαι ουραγός και να κάτσω στα αυγά μου. Θα αποδεχτώ την ήττα μου και θα κάτσω να παρακολουθώ την κατάσταση απλώς.
Βαρέθηκα....
Να είμαι στο σχεδόν. Σχεδόν άνθρωπος, σχεδόν επαναστάτης, σχεδόν πατριώτης, όλα στο σχεδόν. Σχεδόν ηλίθια. Ούτε αυτό δεν μπορώ να το κάνω στο απόλυτο. Σχεδόν ζούμε, περιμένοντας τι? Τι στα αλήθεια περιμένω? Τον ηγέτη, τον αγωνιστή να βγει μπροστά και να τα λύσει όλα ως δια μαγείας? Δίχως να χρειαστεί να κάνω κάτι εγώ, έτσι? Να τα επαναφέρει όλα στο σωστό σημείο. Αλήθεια αυτός ο εθνοσωτήρας, θα ζωντανέψει και τους νεκρούς? Θα με κάνει να ξεχάσω τον εξευτελισμό που δέχτηκα όλο αυτόν τον καιρό?
Τα παρατάω.....
Ότι και αν κάνω πάει στο βρόντο. Σε λίγο θα είμαι ενοικιαστής στο σπίτι μου. Ξένη στο τόπο μου. Τίποτα δεν μου ανήκει πλέον. Ούτε η ζωή μου. Και αυτή ακόμα ανήκει σε άλλους. Με σκοτώνουν όποτε θέλουν. Δεν αξίζω τίποτα σου λέω. Τίποτα. Ένα απλό νούμερο σε χαρτί είμαι που το σβήνουν πολύ απλά με γόμα. Αυτή που σβήνει το μολύβι. Γιατί ούτε αυτό δεν κατάφερα να πετύχω να γραφτώ με μελάνι ανεξίτηλο.
Παρακολουθώ....
Τους νεκρούς. Τους δικούς μου νεκρούς, τους δικούς σου, τους ξένους. Νεκροί γύρω γύρω. Λαοί αφανίζονται έτσι απλά, χάνονται στο έλεος τρελών ηγετών, και δεν είναι πλει μομπίλ αυτά που σωριάζονται σε κόκκινη λίμνη. Δεν είναι ο ψεύτικος στρατός του γιου μου που κάνει πόλεμο. Δεν είναι ψεύτικος ο πόλεμος. Δεν είναι ψεύτικος ο θάνατος.
Πόλεμος....
Όχι πάντα με σφαίρες. Αλλά και με σχοινιά που κρεμιούνται οι άνθρωποι, και με άλματα από μπαλκόνι και άλλοι να πεθαίνουν στα ράντζα νοσοκομείων, παρατημένοι εντελώς, γιατί κάποιος μωρός αλαζόνας αποφάσισε ότι μπορεί να πάρει το δρεπάνι του χάρου και να παίρνει κεφάλια παίζοντας το υπουργός. Να μοιράζουν τον θάνατο στους λαούς που οι τιτάνες επιλέγουν. Άθλια, σατανικά παρανοϊκά μυαλά που αποφασίζουν πως θα πεθάνω εγώ. Και που ξέρουν ότι κάποια στιγμή όλοι θα παραδοθούμε στα σχέδια τους.
Είμαι κατά φαντασίαν επαναστάτης. Είμαι κατά φαντασίαν άνθρωπος. Είμαι κατά φαντασίαν παραδομένη στον πόνο μου. Και αφού το ουρλιαχτό δεν λύνει την κατάσταση, σηκώνω τα χέρια και πέφτω στο κενό της ανυπαρξίας μου. Νεκρή και γω από τα πυρά της παραίτησης.
Κουράστηκα σου λέω.....
Κουράστηκα να βλέπω τον θάνατο γύρω μου να με τριγυρίζει και να μη μπορώ να κάνω τίποτα. Κουράστηκα να με θεωρούν πιόνι τους και να εμφανίζονται εθνοσωτήρες να με σώσουν από το θάνατο που και αυτοί σκορπούν με την πένα τους στα ΜΜΕ. Κουράστηκα να με βλέπω έτσι άθλια και μίζερη να παρακολουθώ τις ζωές μας να χάνονται στον βρόντο.
Παραιτούμαι λοιπόν.
Παραιτούμαι λοιπόν από την σχεδόν επανάσταση μου. Παραιτούμαι από την σχεδόν ανθρωπιά μου. Παραιτούμαι από την ανυπαρξία μου. Δεν γουστάρω να γίνω εύκολο πιόνι στα χέρια τους. Δεν γουστάρω να τρώω πασατέμπο βλέποντας λαούς νεκρούς στο βωμό του παρανοϊκού σχεδίου τους. Κουράστηκα να είμαι δήθεν και σχεδόν και ίσως .
ΠΑΡΑΙΤΟΥΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΕΔΟΝ ΜΟΥ.......
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου