Και τώρα τρελοκόριτσο, πού πας;

Το άκουγα, αλλά δεν μπορούσα να το νιώσω.

Αλήθεια είναι όμως.
Όταν φεύγει η μάνα σου, γίνεται γυάλινο το έδαφος και από κάτω σου το χάος....

Ειδικά αν είσαι γυναίκα και ειδικότερα αν δεν έγινες μάνα.
Αν είσαι δηλαδή ένα παιδί μεγάλο.

Και τώρα τι; Ποιος;
Ποιος θα ανεχτεί με κατανόηση όλα μου τα καπρίτσια; Όλα μου τα νεύρα; Όλα μου τα λάθη, τα ξεσπάσματα, τις μοναξιές, τους φόβους;
Ποιος θα με πάρει αγκαλιά να μου χαϊδέψει το κεφάλι, ακόμα κι αν του μίλησα άσχημα, κι αν δεν του έκανα ποτέ ένα χατίρι;

Κανείς.
Τώρα είμαι ένας πολεμιστής απέναντι στους άλλους κι οι άλλοι πια πολεμιστές απέναντι σε μένα.
Τώρα πρέπει να προσέχω κάθε λέξη, κάθε βήμα που θα κάνω.
Αν θέλω να περνάω καλά. Αν θέλω να έχω ένα μερίδιο στον οίκτο τους.
Και λίγη αγάπη ζυγισμένη. Ίσα να μην πεινάω. Ίσα να μην τη ζητιανεύω.

Αναρωτιέμαι πώς θα είναι η ζωή μου από δω και μπρος.
Θα ωριμάσω άραγε όπως δεν δέχτηκα ποτέ μου να το κάνω;
Είναι κι εκείνος ο καθρέφτης που μου φωνάζει ότι πρέπει.
Πώς ωριμάζει όμως κανείς;
Ό,τι κι αν αποκτήσεις, ό,τι κι αν κατακτήσεις, δεν είναι τίποτα ικανό να σε ωριμάσει.
Σε δυο λεπτά μπορείς να τα γκρεμίσεις όλα.

Εκκωφαντική η σιωπή της απουσίας της, η απουσία εκείνης που έκανα και δυο μήνες να τη δω.
«Πού είσαι παιδί μου, γιατί χάνεσαι; Παίρνε με ένα τηλέφωνο να ξέρω ότι είσαι καλά»,  παραπονιότανε όποτε σήκωνα το ακουστικό.

Γιατί να σε πάρω στο τηλέφωνο ρε μάνα; Γκόμενός μου είσαι;
Το γκόμενο θα καλοπιάσω, στο γκόμενο θα είμαι τυπική, του γκόμενου την εύνοια ικετεύω.
Της φιλενάδας, του συνεργάτη, του εργοδότη, του Χ μαλάκα ανθρώπου που θα γνωρίσω στη ζωή μου.
Εσένα σε έχω. Άλλο τίποτα όμως, δεν έχω.
Το άλλο εκλιπαρώ, εκείνο κυνηγάω να κερδίσω.

Μου λένε πως θα ζεις όσο θα ζω.
Τι εννοούν με αυτό; Ότι θα μ΄ αγαπήσω;
Εγώ εσένα δεν αγάπησα καλά-καλά, γιατί σε είχα δεδομένη.
Και θα αγαπήσω εμένα, που είμαι ολόδική μου;

Κακά τα ψέματα μάνα. Κανείς όσο εσύ, δεν είναι ικανός να μ΄ αγαπήσει.
Όπως κι εγώ δεν θα αγαπήσω τόσο πολύ κανέναν, μια και δεν έκανα παιδί.
Κανείς δεν αγαπάει κάποιον που δεν εξουσιάζει.
Κάποιον που δεν του μαγειρεύει κάθε μέρα αγάπη.
Θυμάμαι εκείνους που με «αγάπησαν». Τους άντρες της ζωής μου.
Την άλλη μέρα δεν με ήξεραν. Να ψοφολογάω μπροστά τους μάνα, άμα δεν τους ανήκω, δεν τους νοιάζει.

Κι εσύ με αγαπάς και πεθαμένη ακόμα.

Όχι, όχι, μη φοβάσαι. Καλά είμαι, μη σε νοιάζει.
Τρώω το φαγητό που πάντα μ΄ άρεσε και είμαι εντάξει, χορτασμένη.
Τίποτα δε μου λείπει, μη φοβάσαι. Ούτε παράπονο έχω.
Σιχάθηκα ανθρώπους όπως κι εκείνοι με σιχάθηκαν κι είμαστε πάτσι.
Ίδιο παλιόμουτρο με αυτούς είμαι κι εγώ.
Μάχαιρα δώσανε, μάχαιρα έχουνε λάβει.

Αλλά ρε μάνα, δεν θα ήθελα να είναι έτσι.
Θα ήθελα η αγάπη σου να είναι το λιγότερο που είχα.
Το περισσότερο να ήτανε οι άλλοι.
Να μην κλαίω εσένανε που έφυγες, να κλαίω ξένο αίμα.
Κι αυτοί για μένα.

Άσε ρε μάνα, τίποτα.
Κι εσύ αν δεν ήσουν μάνα μου...
Κι εγώ αν έκανα παιδιά, θα τα ΄βλεπα αλλιώς.
Η τύχη τα ΄θελε έτσι.

Και τώρα τρελοκόριτσο, πού πας;


eyedoll.gr