Παρλάπιπας: Υπερδνειστερία και λάθη τα οποία η Ρωσία δεν επιτρέπεται να διαπράξει

Παρασκευή 28 Μαρτίου 2014

Υπερδνειστερία και λάθη τα οποία η Ρωσία δεν επιτρέπεται να διαπράξει

Ένα σοβαρό λάθος το οποίο μπορεί να διαπραχθεί από δύο αντιμαχόμενες πλευρές είναι ο ένας ηγέτης να ταυτιστεί με τις κατηγορίες που του προσάπτονται. Κάτι σαν το σύνδρομο της Στοκχόλμης σε πιο.... ελεύθερη μετάφραση, αλλά κατά λέξη διατυπωμένο στην πολλή γνωστή σειρά Underworld και συγκεκριμένα στο Rise of the Lycans, όπου διατυπώνεται και η εν λόγω αρχή: “If Devil is what you call me, then rest assured, better the devil you know”!

Του συνεργάτη μας Αλέξανδρου Μπουφέση

Και μπορεί ο Βλαντιμίρ Πούτιν να αποτελεί έναν άγνωστο διάβολο για τις Αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, αυτό όμως δεν σημαίνει πως η Αμερική διαθέτει στερεότυπα διαβόλων «που ξέρει», τουλάχιστον όχι πλέον. Καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, οι Αμερικανικές Υπηρεσίες Πληροφοριών κάνουν λόγο για συγκέντρωση υπέρογκων στρατιωτικών δυνάμεων της Ρωσίας στα σύνορα με την Ουκρανία, πράγμα το οποίο μπορεί να είναι αληθές ή και πάλι να μην είναι (στη Συρία ας πούμε, οι αναφορές από τους ίδιους φορείς ήταν κατά πολύ πειραγμένες ούτως ώστε να ενοχοποιηθεί ο Άσαντ). Σε αυτό το σημείο δεν επιθυμούμε και σαφώς δεν μπορούμε να επαληθεύσουμε ή να διαψεύσουμε τα λεγόμενα, μπορούμε όμως να επισημάνουμε κάποιους σοβαρότατους κινδύνους γεωγραφικού και στρατηγικού χαρακτήρα που μπορεί να αντιμετωπίσει η Ρωσία αν εισβάλει στην Ανατολική ή/και στη Νότια Ουκρανία.

Κατ’αρχήν να σημειωθεί πως οι Ουκρανοί-όπως στο ανέκδοτο με τις ξανθιές-ροκανίζουν οι ίδιοι το κλαρί πάνω στο οποίο κάθονται και φυσικά-όπως και στο ανέκδοτο-δεν είναι “μάντεις” εκείνοι που τους προειδοποιούν πως θα πέσουν και θα τσακιστούν. Ο ερχομός του ΔΝΤ μαζί με τα άλλα δύο ευρωπαικά μέλη που συνθέτουν την Τρόικα, δεν είναι καλά μαντάτα και σύντομα, ίσως και στο εξάμηνο που έπεται, οι ίδιοι Ουκρανοί θα ξαναμαζευτούν στην Μαιντάν και θα κάνουν ότι δεν κάναμε εμείς επί 4 έτη. Συνεπώς, ούτε χρειάζεται να ακρωτηριαστεί η χώρα, ούτε η Ρωσία να δαιμονοποιηθεί περαιτέρω στα μάτια των Ουκρανών σε περίπτωση που η Τρόικα φέρει σαν δικαιολογία την απώλεια των Βιομηχανικών εδαφών για το οικονομικό ολοκαύτωμα που-σίγουρα-θα προκαλέσει! Σε αυτό το σημείο ας διαχωρίσουμε το εξής. Ούτως ή άλλως η Ρωσία έχει δαιμονοποιηθεί στη Δύση από “μέτρ” της Προπαγάνδας, από ανθρώπους τους οποίους ο Γκαίμπελς δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να συναγωνιστεί και αν ζούσε σήμερα πιθανότατα να ήταν αρχισυντάκτης σε κάποιο μη πολιτικό περιοδικό τελευταίας κλάσεως, στην καλύτερη περίπτωση. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι το πώς θα δει η Διεθνής Κοινότητα την Ρωσία, αλλά πώς θα την δουν οι Ουκρανοί, ακόμα και αυτοί που βρίσκονται στις Ρωσόφωνες περιοχές και διαδηλώνουν για ανεξαρτησία. Το σκεπτικό του όχλου είναι διαχρονικό και σαφέστατο, τη μία ημέρα “Ωσανά” και την άλλη “Σταύρωσον”, γι’αυτό και ο Μακιαβέλι είχε διατυπώσει πως το να χτίζεις με γνώμονα την αγάπη του λαού είναι σαν να χτίζεις στην άμμο.

Το θέμα όμως έχει, όπως γράφτηκε στην αρχή, σοβαρές γεωγραφικές και στρατηγικές προεκτάσεις. Ας δούμε όμως αναλυτικότερα τι δείχνει το πρώτο και το δεύτερο σκίτσο. Στο πρώτο φαίνεται το-αυτοκτονικό και άκρως απίθανο σενάριο-το ΝΑΤΟ να εισβάλλει στον θύλακα του Καλίνινγκραντ (μπλε βελάκι), προκαλώντας τις Ρωσικές κινήσεις που αποτυπώνονται με τα κόκκινα βελάκια. Το σενάριο είναι άκρως απίθανο, καθότι το ΝΑΤΟ ήδη έχει “καταπιεί” το ζήτημα της Κριμαίας και φυσικά-όπως είχε γραφεί σε προηγούμενη μελέτη του συγγραφέα-δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να την πάρει πίσω. Συνεπώς αρέσκεται σε ψυχροπολεμικές ρητορικές, σε πολέμους πληροφοριών, σε καινούριες “αυτοκρατορίες του κακού” και άλλα κακέκτυπα παραμυθιών σαν τον Παπουτσωμένο γάτο, την Χιονάτη με τους 7 νάνους, την Κοκκινοσκουφίτσα κτλ. Επί της ουσίας όμως η Κριμαία παραμένει ένα πάνοπλο οχυρό το οποίο δεν μπορεί να προσβληθεί από πουθενά.

Στην περίπτωση όμως που ο Πούτιν είτε επειδή ενδεχομένως να συμβεί αυτό που είπαμε σχετικά με την ταύτιση με το “πρότυπο του κακού” είτε λόγω της πίεσης της “παλιάς σχολής της KGB” και πάσης φύσεως σκληροπυρηνικών στοιχείων, αποφασίσει να προβεί σε εισβολή και μάλιστα προκειμένου να προστατεύσει την Υπερδνειστερία, τότε θα ρισκάρει μια υπερέκταση γραμμών, οι οποίες θα μπορούν να προσβληθούν ταυτόχρονα από διαφορετικές μεριές όπως δείχνει το σχήμα 2. Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να αμυνθεί σε ένα γεωγραφικό μήκος από τις ακτές της Βαλτικής (και πάνω) μέχρι την Μαύρη Θάλασσα, έχοντας τα νώτα του-όπως φαίνεται στο σχήμα-ακάλυπτα σε επιθέσεις που μπορούν να έλθουν είτε από ΝΑΤΟικές δυνάμεις στο έδαφος της Πολωνίας είτε από την Ουκρανία είτε από την Ρουμανία.

Ακόμα και ο άλλοτε πανίσχυρος στρατός της Σοβιετικής Ένωσης δεν θα μπορούσε να αντέξει ένα τέτοιο εύρος αντεπιθέσεων αφενός και αφετέρου μια προκεχωρυμένη άμυνα στην Μολδαβία με τις γραμμές του σε υπερέκταση και τα νώτα του ακάλυπτα. Σίγουρα στις πρώτες 24 ώρες δεν θα είχε άλλη επιλογή από το να αποτραβηχτεί από τα εδάφη της Ουκρανίας και της Υπερδνειστερίας (με βαρύτατες απώλειες κατά την υποχώρηση) και να συμπτυχθεί στα φυσικά σύνορα της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Τούτων λεχθέντων και δεδομένης της επιρροής του Πούτιν στους σκληροπυρηνικούς πολιτικούς θύλακες (τρανότερο παράδειγμα από την προεδρία Μεντβιέντεφ προκειμένου να γεφυρωθεί το χάσμα με την Αμερική δεν υπάρχει), η Υπερδνειστερία ενδεχομένως να αποτελεί μια μοντέρνα “Κράινα” για τους Ρώσους, χωρίς φυσικά το αιματοκύλισμα να είναι απαραίτητο, εκτός και αν οι ίδιοι οι κάτοικοι στασιάσουν και χτυπηθούν με τις δυνάμεις ασφαλείας. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η Ρωσία θα πρέπει να ζυγίσει αυτά που έχει να κερδίσει σε σχέση με αυτά που έχει να χάσει. Και αυτά είναι, αν επιλέξει να μην επέμβει, μια Ουκρανία η οποία θα επιστρέψει στο λεγόμενο status quo ante, πριν την αποπομπή Γιανουκόβιτς, μαζί με την υπόλοιπη περιοχή, και μια Δύση η οποία θα ατροφήσει οικονομικά, όπως και η πρώην ΕΣΣΔ, και θα αποτραβηχτεί τελείως από τις ζώνες επιρροής της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Σε αντίθετη περίπτωση, μια ρωσική επέμβαση στην ήδη αποσταθεροποιημένη Ουκρανία, με σκοπό την ενθυλάκωση της Υπερδνειστερίας, θα δώσει την αφορμή στις ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ εν γένει, να “σκάσουν” σε μια Σουπερνόβα-τύπου στρατιωτική αντίδραση και στα νώτα ενός στρατού (Ρωσικού), ο οποίος δεν θα είναι σε θέση να κρατήσει για πολύ τους καρπούς των αρχικών νικών του.

*Του συνεργάτη μας Αλέξανδρου Μπουφέση / Security Analyst / PgC Counter-Terroris. Ο Αλέξανδρος Μπουφέσης είναι ο συγγραφέας του "Οι Θεοί του Πολέμου"/"Age of Ice and Steel"