Παρλάπιπας: Δημόσιο Χρέος

Κυριακή 8 Ιουνίου 2014

Δημόσιο Χρέος

Panagiotou Kostas

Η χώρα μας και ο λαός βρίσκονται στο επίκεντρο μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης. Κυβέρνηση, αντιπολίτευση, εφημερίδες, κανάλια, ραδιοφωνικοί σταθμοί προσπαθούν να πείσουν – και σε ένα μεγάλο βαθμό το έχουν καταφέρει – τον ελληνικό λαό πως
αιτία για αυτό είναι το δημόσιο χρέος, που τάχα δημιουργήθηκε από ανέντιμους και ανήθικους διαχειριστές της πολιτικής εξουσίας που ''τα φάγανε και τα κλέψανε''. Και πως μαζί με αυτούς ''τα φάγε'' και ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού μέσα από πολιτικές παροχών των προηγούμενων κυβερνήσεων.
Σαν λύση δε στο πρόβλημα του δημόσιου χρέους προτείνουν το ''νοικοκύρεμα των δημόσιων οικονομικών'', το ''συμμάζεμα του κράτους'', ''να ξοδεύουμε ότι παράγουμε'', ''να δουλεύουμε περισσότερο'', ''να μειώσουμε τις απαιτήσεις μας'' κλπ κλπ ή όπως θα έλεγε και η κ.Μέρκελ ''οι Έλληνες πρέπει να κάνουν τα μαθήματά τους''.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απάτη, δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από αυτό. Για του λόγου του αληθές. Τα επίσημα στοιχεία λένε ότι από την εποχή της διακυβέρνησης Μητσοτάκη το 1993 έως το 2008, το δημόσιο χρέος σαν ποσοστό του ΑΕΠ παρέμενε στα ίδια επίπεδα (γύρω στο 110%). Αυτό σημαίνει ότι σε όλη τη χρονική περίοδο 1993-2008 το ελληνικό δημόσιο ζούσε στα όρια των δυνατοτήτων του. Αυτό σημαίνει ότι όλες οι δαπάνες του ελληνικού κράτους, και οι επενδυτικές δαπάνες (κατασκευή έργων υποδομής, λιμάνια, αυτοκινητόδρομοι, αεροδρόμια, μετρό, τραμ, Ολυμπιακοί Αγώνες κλπ, μαζί με τις ρεμούλες) καθώς και οι καταναλωτικές δαπάνες (μισθοί-συντάξεις δημοσίων υπαλλήλων, επιχορηγήσεις ασφαλιστικών ταμιών, αγορές διαφόρων προϊόντων και υπηρεσιών, επιδόματα κλπ, μαζί με τις ρεμούλες), δεν προήλθαν από την αύξηση του δημόσιου χρέους αλλά από τις δυνατότητες της ελληνικής οικονομίας.
Για να αντιληφθούμε το μέγεθος του ελληνικού δημόσιου χρέους σαν ποσοστό του ΑΕΠ συγκριτικά με άλλες χώρες ενδεικτικά αναφέρουμε για το 2010: Ιαπωνία 213%, ΗΠΑ 97%, Ιταλία 129%, Γαλλία 97%, Βέλγιο 113%, Γερμανία 77% (Πηγή ΟΟΣΑ, BIS, ελληνικά στατιστικά στοιχεία).
Το θράσος, το ψέμα και η απάτη συνεχίζεται και όταν οι εχθροί του λαού μιλάνε για το χρέος των νοικοκυριών προς το τραπεζικό σύστημα. Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της απάτης ενδεικτικά αναφέρουμε στοιχεία για το χρέος των νοικοκυριών σαν ποσοστό του ΑΕΠ κατά το 2000 (Μ.Βρετανία 106%, ΗΠΑ 96%, Αυστραλία 113%, Δανία 152%, Ολλανδία 130%, Σουηδία 87%, Γαλλία 69%, Γερμανία 64% ενώ στην άσωτη Ελλάδα μόνο 20%). (Πηγή ΟΟΣΑ, BIS, ελληνικά στατιστικά στοιχεία).
Αν εξετάσουμε μάλιστα το συνολικό δημόσιο και ιδιωτικό χρέος (δηλαδή το χρέος του δημοσίου, των τραπεζών, των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών μαζί) σαν ποσοστό του ΑΕΠ, τα στοιχεία είναι ακόμα πιο αποκαλυπτικά. Ενδεικτικά αναφέρουμε για το 2011: M.Βρετανία 847%, Ιαπωνία 641%, Ισπανία 457%, Γαλλία 449%, Βέλγιο 435%, Ιταλία 377%, ΗΠΑ 376%, Γερμανία 321%, Ελλάδα 331% (Πηγή IMF). Ενώ τώρα, που το ''δημόσιο νοικοκύρεμα'', τώρα που ''βάλαμε μυαλό'' δηλαδή τώρα που έχουν μειωθεί κατά πολύ οι δαπάνες του δημοσίου (σε παιδεία, υγεία, σε μισθούς και συντάξεις, κλπ κλπ) το δημόσιο χρέος σαν ποσοστό του ΑΕΠ έχει εκτοξευθεί στο 180% !!! και μάλιστα μετά το λεγόμενο ''κούρεμα''.
Ενώ λοιπόν η πραγματικότητα είναι αυτή και όχι άλλη, για ποιο λόγο συνεχίζουν αυτή την απάτη, για ποιο λόγο συνεχίζουν αυτό το τεράστιο ψέμα; Ή για να το πούμε διαφορετικά: ποια είναι η φοβερή αλήθεια που θέλουν να καλύψουν πίσω από αυτό το πελώριο ψέμα;
Η φοβερή αλήθεια είναι πως πίσω από όλα αυτά τα ψέματα κρύβονται τα συμφέροντα των τοκογλύφων δανειστών (ντόπιων και ξένων) του ελληνικού δημοσίου. Από την αυγή του καπιταλισμού το δημόσιο χρέος υπηρετούσε την αριστοκρατία του πλούτου, ήταν ο προνομιακός χώρος επένδυσης του χρηματικού κεφαλαίου. Υψηλό δημόσιο χρέος εμφανίζεται μόνο σε αναπτυγμένες οικονομικά χώρες, γιατί μόνο αυτές έχουν αποκτήσει ιδιωτικές οικονομικές ελίτ και δανειστές ικανούς να δανείζουν το κράτος και έτσι να αυξάνουν ακόμα περισσότερο και χωρίς λειτουργικά έξοδα τον υπερπλουτισμό τους, γιατί μόνο αυτές έχουν την οικονομική δυνατότητα και τα εχέγγυα να πληρώνουν τα τοκοχρεολύσια στους εγχώριους – κατά κύριο λόγο- αλλά και στους διεθνείς δανειστές τους.
Ας δώσουμε ένα παράδειγμα. Σήμερα το βασικό επιτόκιο, το επιτόκιο δηλαδή με βάση το οποίο δανείζει τις εμπορικές τράπεζες η ΕΚΤ είναι 0,25%. Αυτό σημαίνει ότι αν μια ελληνική εμπορική τράπεζα δανειστεί 1 δις ευρώ θα πρέπει να πληρώσει σαν τόκους στην ΕΚΤ μετά από ένα χρόνο 2,5 εκ. ευρώ. Αν δανείσει αυτά τα χρήματα στο ελληνικό δημόσιο με επιτόκιο 4,5% αυτό σημαίνει ότι θα εισπράξει τόκους 45 εκ. Ενώ θα πληρώσει τόκους 2,5 εκ.. Αν δανείσει επιχειρήσεις με επιτόκιο 10% θα εισπράξει τόκους 100 εκ. ευρώ, ενώ αν δανείσει καταναλωτές με επιτόκιο 24% θα εισπράξει τόκους 240 εκ. ευρώ.
Αυτό συνέβαινε και όλα πήγαιναν μια χαρά.
Το δημόσιο χρέος στην Ελλάδα, όπως επίσης στην Ευρώπη και τον κόσμο, έγινε κυρίαρχο πρόβλημα, μόνο όταν η οικονομικού ανάπτυξη μεγιστοποίησε τις οικονομικές συνέπειες της πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κέρδους, μόνο όταν η ποσοτική αναντιστοιχία μεταξύ της υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου και της παραγωγικής επανεπένδυσης του αλλοίωση τα εκτατικά και εντατικά χαρακτηριστικά του νόμου της υπεραξίας όπως εμφανίζονται στο γενικό και απόλυτο νόμο της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης, δηλαδή όπως εμφανίζονται στη σχέση συσσώρευση – συγκέντρωση – ολοκλήρωση, μόνο όταν εμφανίστηκε σαν καθολικό φαινόμενο η τάση του αποπληθωρισμού των κρατικών χρεογράφων. Με λίγα λόγια, μόνο όταν το υπερσυσσωρευμένο τοκοφόρο κεφάλαιο, στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο, έτεινε να αποπληθωριστεί, να υποτιμηθεί και να απαξιώσει με την υποτίμησή του αυτή ολόκληρο το καπιταλιστικό χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Η πολιτική λοιπόν που εφαρμόζεται στην Ελλάδα ένα μόνο στόχο έχει: να αποτρέψει την απαξίωση του χρηματικού κεφαλαίου, την απαξίωση των χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων, των αποπληθωρισμό των κρατικών χρεογράφων.
Όπως ξέρουμε όμως το επιτόκιο με το οποίο το χρηματικό κεφάλαιο δανείζει το κράτος ή τους ιδιώτες, επιμερίζει την παραγόμενη στην πραγματική οικονομία υπεραξία σε τόκο και επιχειρηματικό κέρδος.
Για να μπορέσει όμως το επιχειρηματικό κεφάλαιο να ανταποκριθεί άμεσα και έμμεσα στις απαιτήσεις του τοκοφόρου χρηματικού κεφαλαίου πρέπει να αντιρροπηθεί η πτωτική τάση του μέσου ποσοστού κέρδους. Αυτό λοιπόν είναι το κύριο μέλημα της κυβέρνησης και της τρόικας και αυτό το σκοπό υπηρετούν όλα τα μέτρα της οικονομικής πολιτικής που ασκούνται στην χώρα μας.
Η σημερινή, λοιπόν, οικονομική και πολιτική κατάσταση υποβαθμίζει και αποδιαρθρώνει την οικονομική βάση της χώρας: απομυζά όλους του πόρους που προορίζονται για παραγωγικές επενδύσεις και εκσυγχρονισμό, υποτιμά και κεφάλαια των αναπτυξιακών επιχειρήσεων, επιτείνει την πτωτική τάση του μέσου ποσοστού κέρδους σε παραγωγικούς, αναπτυξιακούς τομείς, μειώνει την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, ενισχύει σε βάρος της χώρας τις άνισες ανταλλαγές στην παγκόσμια αγορά, αυξάνει την ανεργία, μειώνει το βιοτικό επίπεδο των συνταξιούχων και των μισθωτών, φτωχαίνει και εξαθλιώνει τα ασθενέστερα οικονομικά τμήματα του πληθυσμού, προς οφέλους του τοκοφόρου χρηματικού κεφαλαίου.
Αυτή είναι λοιπόν η φοβερή αλήθεια, αυτό είναι το φοβερό μυστικό που προσπαθούν να καλύψουν κυβέρνηση, αντιπολίτευση, εφημερίδες, κανάλια και σταθμοί.