Όταν επέστρεψε ο Αλέξανδρος από την εξορία, τίμησε όσους τον στήριξαν τα «Πέτρινα Χρόνια»....όσο για τους άλλους...

«...Ποιος είσαι, παλικάρι μου; Ποια η θνητή σου φύτρα;
Το μάτι μου ως τώρα δεν σε πήρε σ’ αυτή τη μάχη
να κυκλοφορείς, που δόξα φέρνει μόνο στους αντρείους...»

Ομήρου Ιλιάδα



γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος

Δες τον...δές τους...


Τον καιρό του Ήλιου, συνωστίζονταν γύρω του...

Φίλοι κι υποστηρικτές...δήθεν...τάχαμου...

Σαν έπεσε το Σκοτάδι, τον Καιρό της Εξορίας ...
...Ούτε που νοιάζονται αν ζει, αν πεθαίνει, πως ζει, πως πεθαίνει...

Καμία υποστήριξη...κρυμμένοι όλοι οι αστρίτες οι φαρμακεροί και λαγιασμένοι ...

Και μόλις ψηλά βρεθεί ξανά ο Ήλιος, πάλι θα ξαναμαζωχτούν ολόγυρα...γλύφτες, φίδια θανατερά, σαπίτες, σκορπιοί και γυμνοσάλιαγκες...
Τάχα μου πάλι φίλοι κι υποστηρικτές...

Ο Πτολεμαίος όμως βρέθηκε ψηλά τις Μέρες της Νίκης γιατί ήταν κοντά στον Πρίγκιπα Αλέξανδρο ακόμη και τις Σκοτεινές αφόρητες μέρες της Εξορίας...

Τότε που φωνές ισχυρές γύρω του αμφισβητούσαν ως Κραταιό Διάδοχο τον κατοπινό Μέγα Στρατηλάτη....τον πρόσβαλλαν...τον απειλούσαν...τον γελοιοποιούσαν...του έσκαβαν το λάκκο...

Ώσπου τον δρόμο της εξορίας τον ανάγκασαν να πάρει ψηλά στα βουνά της Ηπείρου...
Ένα μαχαίρι γυρόφερνε διαρκώς τον λαιμό του...και τον λαιμό των πιστών ακολούθων του...

Ήθελε θάρρος αλύγιστο και πίστη αληθινή στον Πρίγκιπα, απαιτούσε να είναι κάποιος «Ξεχωριστού Ήθους και Σιδηράς Ανδρείας Άνθρωπος» για να σταθεί δίπλα του εκείνες τις Σκοτεινές αμφίβολες μέρες...

Πόσοι άραγε απ’ τους κοινούς διπρόσωπους θνητούς, τους φοβικούς,  σφουγγοκωλάριους παινευτές «το έχουν» άραγε αυτό το «Θεϊκό Τσαγανό»;

Μέχρι που ο Φίλιππος «έπεσε»....
Κι ότι ήταν ψηλά μαζί του γκρεμίστηκε κι αυτό...
Με πάταγο κι οχλαγωγή βαριά, είν’ αλήθεια...

Κι ότι ήταν χαμηλά ανέβηκε...

Πέταξε, εκτοξεύτηκε, πήραν φωτιά τα πόδια των αλόγων των λιγοστών πιστών του Πρίγκιπα...
Να φτάσουν συγκαιρινά στ’ ανάκτορο...

Να πάρουνε κεφάλια...
Να μην τολμήσει φίδι κολοβό, θανατερό και ύπουλο ματιά και μόνο στο θρόνο να του ρίξει...

Οι σκορπιοί και τα φίδια σκορπίστηκαν,κρυφτήκαν και περίμεναν...καραδοκούσαν να δουν «προς τα που θα φυσήξει ο άνεμος της εξουσίας»...

Φαντάζονταν κόντρα διαδόχων...
Λες και μπορούσε οτιδήποτε ανθρώπινο μπροστά στην οργή και το σπαθί του Πρίγκιπα ν’ αντέξει...

Και ξαναμαζώχτηκαν ύστερα με τεμενάδες και γλυκερά χαμόγελα, παινέματα σωρό να θολώσουν την μνήμη, να τιμήσουν τον «Ηγέτη»...τον Νέο Βασιλιά Αλέξανδρο...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ (ΕΔΩ)