Παρλάπιπας: 25 Μαρτίου 2015: Που είσαι κρυμμένος ήρωα μου;

Τετάρτη 25 Μαρτίου 2015

25 Μαρτίου 2015: Που είσαι κρυμμένος ήρωα μου;

Της Στεύης Τσούτση.

25 Mαρτίου 2015.

Άλλη μια επέτειος της Εθνικής Επανάστασης ξημέρωσε. Άλλη μια επέτειος εθνικής μνήμης.
Τόσα χρόνια σε τούτο τον κόσμο κι ακόμη είναι να απορεί κανείς το πόσες και πόσες λευκές σελίδες της Ιστορίας ήρθαμε να γράψουμε σα λαός, με κατακόκκινα, άλικα γράμματα.

Τόσες μνήμες, τόσα δεινά και ηρωισμοί. Τόσοι νεκροί. Κι όλα για μια μαγική λέξη. Μια έννοια φωτεινή, που οι Έλληνες στα βάθη της ιστορίας τους τη διεκδίκησαν με σθένος, με πάθος σχεδόν εμμονικό.
Ελευθερία. Συλλογική, ατομική, έκφρασης, ύπαρξης.

25 Μαρτίου 1821.

Μια ημερομηνία που καταχωρήθηκε στη συλλογική μνήμη ως ένα σταυροδρόμι για την ιστορία της χώρας μας.

Η επίσημη έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης απέναντι στον τουρκικό ζυγό.
Γεγονότα λίγο πολύ γνωστά σε όλους. Τα διδαχτήκαμε στο σχολείο, κάναμε κτήμα μας τις φωτογραφίες και τα κατορθώματα των ηρώων στο μεγάλο Αγώνα του Γένους.
Και τα τραγουδήσαμε.
Τραγούδια της λευτεριάς και του αγώνα που τ’ ακούς και δυσκολεύεσαι να κρατήσεις τα δάκρυά σου. Κι ας μην ήσουν εκεί όταν ο Παλαιών Πατρών Γερμανός σήκωσε το λάβαρο της Επανάστασης, όταν ο Παπαφλέσσας θυσιάστηκε στο Μανιάκι, όταν οι Σουλιώτισσες χόρεψαν κι έπεσαν στο γκρεμό.
Τραγούδια της παράδοσης μας που κρατούν ζωντανά τα κατορθώματα των μικρών και μεγάλων ηρώων του Αγώνα. Τραγούδια της λευτεριάς.
Γιατί έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες. Τη λευτεριά μας την τραγουδάμε. Και μέσα από τα τραγούδια ατσαλώνουμε, γινόμαστε θαρρείς ανίκητοι.
Μια ακόμη αιματοβαμμένη επέτειος. Άλλη μια πληγή σε μια χώρα που αίμα της γεμίζει ποτάμι. Το ποτάμι της λευτεριάς…

Στις 25 του Μάρτη, ο λαός ξεχύθηκε στο δρόμο. Με το τουφέκι και το σπαθί.
Σαν σήμερα ο κόσμος έγινε μια γροθιά και διεκδίκησε. Ξέχασε τις όποιες διαφορές του κι ενωμένος ζήτησε τα αυτονόητα.
Έναν λεύτερο ουρανό για τα παιδιά του. Καταγάλανο σαν τη σημαία μας.Εμείς σήμερα τι κάνουμε; Πέρα από παρελάσεις, εμβατήρια και πανηγυρικούς;

Αμέτοχοι κοιτάμε. Απλά κοιτάμε.
Επαναστάτες του καναπέ ενώ το σπίτι μας καίγεται.
Κι αν δεν έχει αρπάξει ακόμη, αφού καίγεται του γείτονα, από ώρα σε ώρα θα δούμε τους καπνούς. Μονάχος κανένας δε γύρισε τον κόσμο. Πολλοί μαζί για τον ξεσηκωμό. Για την ελευθερία που στερούμαστε. Για τη ζωή που δε ζούμε. Για τον κόσμο που καλούμαστε να αφήσουμε στα παιδιά μας.
«Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, ακέριος μοναχός του. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι ηπείρου, ένα μέρος στεριάς. Αν η θάλασσα ξεπλύνει ένα σβόλο χώμα, η Ευρώπη γίνεται μικρότερη. Όπως κι αν ξεπλύνει ένα ακρωτήρι ή ένα σπίτι φίλων σου ή δικό σου. Κάθε ανθρώπου ο θάνατος λιγοστεύει εμένα τον ίδιο, γιατί είμαι ένα με την Ανθρωπότητα. Κι έτσι ποτέ σου μη στέλνεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η καμπάνα. Χτυπάει για σένα»
Σ’ αυτές τις δύσκολες ώρες της υποθηκευμένης ελευθερίας μας, αυτός ο τόπος που δε βολεύεται με λιγότερο ουρανό, ζητά από μας να φανούμε ξαφνιάσματα των φαύλων καιρών.
Ζητά από μας, το καθάριο βλέμμα που γονιδιακά μας παραχωρήθηκε να ξεπλένει τις δειλίες της άκαπνης ζωής μας.
Ζητά να είμαστε μες τη φωτιά βοριάδες, που απ’ την ορμή μας θα ανατείλει καινούρια«λεύτερη» ζωή.
Ζητά να γινόμαστε κάθε μέρα οι μικροί και μεγάλοι ήρωες της ζωής. Εκείνοι που θα οραματιστούν ένα όμορφο μέλλον και θα το διεκδικήσουν. Με πάθος, σθένος κι αυτοθυσία.
Και πάντα ενωμένοι. Γιατί όπως λέει κι ο Βάρναλης:

«Πώς εδώθε να βγούμε; Όχι ένας ένας! Όλοι μαζί και μοναχός κανένας!
Σα φτάσ’ η εσχάτη ανάγκη να σωθείς, ενωμένος Λαός θα σηκωθείς».