Παρλάπιπας: Η οικονομική δυσπραγία προκαλεί τη διεύρυνση των χρηματοδοτικών κενών σε κράτος και τράπεζες

Δευτέρα 16 Μαρτίου 2015

Η οικονομική δυσπραγία προκαλεί τη διεύρυνση των χρηματοδοτικών κενών σε κράτος και τράπεζες

Ο Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.), το μεγαλύτερο μυαλό όλων των εποχών, διερεύνησε σε φιλοσοφικό και εμπειρικό επίπεδο τη σχέση μεταξύ “αιτίου” και “αιτιατού”.
Ο Αριστοτέλης διατύπωσε την περίφημη “αριστοτελική διαλεκτική”, την οποία υιοθέτησαν μεταγενέστεροι διάσημοι επιστήμονες και φιλόσοφοι, όπως οι William Ockham (1285-1349), Rene Descartes (1596-1650), Gottfried Leinbniz (1646-1716), Immanuel Kant (1724-1804), Georg Hegel (1770-1831), Karl Marx (1818-1883), κ.ά.

Η “αριστοτελική διαλεκτική” υποδηλώνει ότι δεν μπορούμε να επιλύσουμε ένα πρόβλημα, αν δεν γνωρίζουμε τα αίτια που το προκαλούν. Όλοι μας γνωρίζουμε ότι το πρωταρχικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, είναι η παρατεταμένη κρίση που μετά το 2008 πλήττει το οικονομικό μας σύστημα και η αδυναμία το σκάφος της εθνικής οικονομίας να εισέλθει σε πορεία ταχύρυθμης αναπτυξιακής διαδικασίας.

Έστω ότι σε 10 οικονομολόγους υποβληθεί το ακόλουθο ερώτημα: Ποια είναι τα αίτια που προκαλούν την διαιώνιση της ύφεσης της ελληνικής οικονομίας μετά το 2008; Βέβαιο είναι ότι θα δοθούν 10 διαφορετικές απαντήσεις, αναφορικά με τους αιτιώδεις παράγοντες, που μετά το 2008 προκαλούν την παρατεταμένη ύφεση της εθνικής οικονομίας. Αν και το προς απάντηση ερώτημα είναι κοινό και για τους 10 οικονομολόγους, εντούτοις η διάσταση μεταξύ αντικειμενικού και υποκειμενικού κόσμου, δημιουργεί δυσχέρειες ως προς τη σύγκλιση των απόψεών τους. Πράγματι, ναι μεν ο αντικειμενικός περίγυρος είναι δεδομένος και για τους 10 οικονομολόγους, ωστόσο η διαφοροποίηση του σκεπτικού τους που αντανακλά τον υποκειμενικό τους κόσμο, συνιστά τον ουσιώδη παράγοντα ο οποίος συντελεί στην απόκλιση των απαντήσεών τους.
Στη διάσταση μεταξύ “αντικειμενικού” και “υποκειμενικού” κόσμου, αποδίδεται η σύγχυση που παρατηρείται στο σημερινό κυβερνητικό οικονομικό επιτελείο ως προς την επιλογή της αποτελεσματικότερης μακροοικονομικής πολιτικής, για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και την επίτευξη της διαχειρισιμότητας (βιωσιμότητας) του δημοσίου χρέους. Η αδυναμία της εθνικής μας οικονομίας να εισέλθει σε αναπτυξιακή τροχιά, αποτελεί το πρωτεύον αίτιο της δημιουργίας χρηματοδοτικών κενών, τόσο στον κρατικό προϋπολογισμό όσο και στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα. Η συνεχιζόμενη οικονομική κρίση μετά το 2008, όπως αυτή αντικατοπτρίζεται στη συνεχή μείωση του πραγματικού ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν) της χώρας, προκαλεί τη συρρίκνωση των δημοσιονομικών εσόδων και των τραπεζικών καταθέσεων, με επακόλουθο την διόγκωση των χρηματοδοτικών κενών, δηλαδή την άνοδο των δανειακών αναγκών, τόσο του κρατικού προϋπολογισμού όσο και του εγχώριου τραπεζικού συστήματος. Η δημιουργία νέων χρηματοδοτικών κενών σε κράτος και τράπεζες, οφείλεται στο γεγονός ότι λόγω της οικονομικής δυσπραγίας, δεν δημιουργούνται οι απαιτούμενοι νέοι χρηματικοί πόροι, που θα κάλυπταν τις αυξανόμενες δανειακές τους ανάγκες. Η οικονομική ανάπτυξη είναι αυτή που δημιουργεί τους επιπρόσθετους χρηματικούς (αποταμιευτικούς) πόρους, με τους οποίους δημόσιο και τράπεζες χρηματοδοτούν στη συνέχεια τις δανειακές τους υποχρεώσεις.
Πώς και γιατί διευρύνεται το χρηματοδοτικό κενό σε κράτος και τράπεζες; Η παρατεταμένη πολιτική λιτότητας και η συνεχής κρίση της εθνικής οικονομίας, προκαλούν την ελάττωση του πραγματικού εισοδήματος των φυσικών προσώπων (μισθοί, συντάξεις, κέρδη επιχειρήσεων, νοίκια, κ.ά.). Η μείωση όμως του πραγματικού διαθεσίμου εισοδήματος στο σύνολο της οικονομίας συντελεί, από τη μια μεριά, στην ελάττωση των τραπεζικών καταθέσεων, και από την άλλη, στην αύξηση των μη εξυπηρετούμενων (κόκκινων) δανείων, με αρνητική συνέπεια τη διεύρυνση του χρηματοδοτικού κενού στις τράπεζες. Με βάση τις μειοδοτικές μνημονιακές πολιτικές ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, η κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού γίνεται με πόρους του κρατικού προϋπολογισμού, επιβαρύνοντας έτσι τις κρατικές δαπάνες και εκτοξεύοντας στη συνέχεια το δημόσιο χρέος στα ύψη. Παράλληλα, η παρατεταμένη κάμψη της οικονομικής δραστηριότητας επιφέρει τη συνεχή μείωση των δημοσιονομικών εσόδων και δοθέντων των πολύ υψηλών τοκοχρεολυτικών δαπανών για την εξυπηρέτηση του χρέους της κεντρικής κυβέρνησης, η δημιουργία αυξανόμενων δημοσιονομικών κενών καθίσταται αναπόφευκτη, κενά που καλύπτονται με επιπρόσθετο κρατικό δανεισμό επαυξάνοντας το δημόσιο χρέος. Δηλαδή, η σφοδρότατη ύφεση που πλήττει την εθνική οικονομία μετά το 2008, προκαλεί έναν φαύλο κύκλο χρηματοδοτικών κενών σε κράτος και τράπεζες, συντελώντας στη συνεχή άνοδο του δημοσίου χρέους της χώρας. Αναμφίβολα, όσο η ύφεση της ελληνικής οικονομίας θα παρατείνεται, τόσο τα χρηματοδοτικά κενά στον κρατικό προϋπολογισμό και το τραπεζικό σύστημα θα διογκώνονται, προκαλώντας την ανοδική τάση του δημοσίου χρέους.

“Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου”