Παρλάπιπας: ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΕΜΑΛ, ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΠΟΤΕ.

Σάββατο 28 Μαρτίου 2015

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΕΜΑΛ, ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΠΟΤΕ.

Νικόλαος Μπαγιαρτάκης

Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ Κεμάλ, έλεγε ο Γκάτσος και πραγματικά στην ελληνική κοινωνία το πάθημα δύσκολα γίνεται μάθημα. Αυτός ο υπέρμετρος φανατισμός, δογματισμός και
οπαδισμός που βρίσκει αμέριστη αφοσίωση στα κόμματα, λές και κρατάνε ευαγγέλια και δισκοπότηρα είναι έρευνα ψυχιατρικής ανάλυσης, τουλάχιστον εμένα με ξεπερνάει.

Κάποιοι μπερδεύουν την μπάλα με την πολιτική και δεν αλλάζουν κόμμα, όπως δεν θα αλλάξουν ομάδα ποτέ!

Όταν πρέπει να δώσει σήμερα το κάθεστέλεχος του ΣυΡιζΑ που αντιδράει με την σημερινή κυβερνητική πολιτική που ασκεί χαρτί φρονιμάδας αριστεροφροσύνης στον κάθε απλό κομματικό οπαδό, θυμίζοντας εποχές άλλες που τα καφενεία βαφόταν σε Πράσινα και Μπλέ και βγαίναν οι σούβλες στις εκλογές. Δυστυχώς από τα πυρά δεν γλίτωσε ούτε το ιστορικό σήμα κατατεθέν της Αριστεράς, ο Μανώλης ο Γλέζος κάποιοι είπανε ότι ξεκούτιανε, άλλοι ότι γέρασε και του ξέφυγε, άλλοι ακόμη ότι και υπονομεύει τον ΣυΡιζΑ. Πόσο δε μάλλον να πείς τα κακώς κείμενα που είτε βλέπεις, είτε έχεις την αίσθηση αυτή ότι δεν είναι σωστό ως απλός καθημερινός άνθρωπος.

Πολλοί βάζουν το δίλημμα ή με αυτούς ή με τους προηγούμενους για εξουσιαστές. Ένα δίλημμα που δεν το συναντάμε μόνο σήμερα αλλά από πολύ παλιά και ήτανε το βασικό δίλημμα κυριαρχίας στην Μεταπολίτευση του ΠαΣοΚ, όπου τάχα ήτανε Σοσιαλιστικό άρα και φιλολαϊκό κόμμα, αυτό ξέπλυνε πολλούς από την βίλα της Μιμής, από το δωράκι, από την πρόσληψη του Γιωργάκη στην ελληνική πολιτική σκηνή (πρόσληψη είναι όταν το κάνουν τα πολιτικά τζάκια στους γόνους τους και όχι εκλογή).

Αυτό το δίλημμα έφερε ένα ολόκληρο Μεταπολιτευτικό σύστημα στην μη κριτική για τα κακώς κείμενα του, γιατί έντεχνα καθοδηγούσαν τον κόσμο στις μέρες της χούντας σε αντιδιαστολή με της Μεταπολίτευσης και ω του θαύματος πολλοί πολιτικοί ήτανε και στο Πολυτεχνείο, ή τουλάχιστον έτσι έλεγαν για να είναι ένα εισιτήριο εισόδου στην Βουλή για κάποιους. Πράγματι οι εποχές της χούντας δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι ήτανε ένα αυταρχικό σύστημα και με κρατική βία και πολλά περισσότερα ακόμη. Αυτό όμως δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για τις μίζες, την διαφθορά, την ασυδοσία που επικράτησε επί των ημερών της Μεταπολίτευσης. Δεν πρέπει να συνεχίσουμε να κλείνουμε τα μάτια στα όποια κακώς κείμενα, από όπου και αν προέρχονται.

Το πολιτικό σύστημα για την ανθρωπιστική κρίση που σοβεί τον ελληνικό λαό σήμερα έχει την ευθύνη του και μάλιστα πολύ μεγάλη. Αν θέλουμε να μην γιγαντώνεται άλλο η οικονομική ασφυξία όλων μας σε κάθε σπίτι, τότε είναι ευθύνη μας να ασκούμε κριτική με επιχειρήματα και όχι με αφορισμούς. Είχε τραγουδήσει ο Σαββόπουλος: αν πονάει η κεφαλή, φταίει η απρόσωπη αγάπη που έχει βρει! Οι λευκές επιταγές που έδινε ο λαός στους πολιτικούς πρέπει να σταματήσουν και να ζητάει επιτακτικά αυτά τα οποία υπόσχονταν η κάθε κυβέρνηση όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση. Καμμένη γή πήρε η κάθε νέα κυβέρνηση από την προηγούμενη αλλά δεν μπορεί να τάζεις λαγούς με πετραχείλια και μετά να αρνηθείς αυτά τα συνθήματα, τους λόγους, τις αφίσες που έλεγες προεκλογικά κάνοντας τα κομφετί μετεκλογικά, γιατί ο σκοπός σου είναι δόλιος για να υφαρπάξεις την ψήφο του ελληνικού λαού και να πάρεις την καρέκλα, άλλωστε ακόμη και ως αντιπολίτευση δεν μπορείς να μην γνωρίζεις τι γή θα παραλάβεις. Το ότι είναι όλων πρακτικές σύνηθες να λένε ψέμματα, δεν πρέπει να γίνει ποτέ αποδεκτό από την ελληνική κοινωνία, ούτε να ακούγεται ως άλλοθι της όποιας νέας κυβέρνησης.

“Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου”