Καταγράφοντας την καθημερινότητα ως απλός πολίτης εύκολα μπορεί να παρατηρήσει κανείς την αφυδάτωση της οικονομίας (ρευστότητα)σε πολλαπλά επίπεδα.
Έτσι ο στραγγαλισμός που υφίσταται η Κοινωνία και το Κράτος, είναι θα έλεγε κανείς ότι είναι συστημική απόρροια. Κάτι που ωθεί αντανακλαστικά την ίδια την κοινωνία ως εξαναγκαστική κίνηση εύρεσης οξυγόνου να προσπαθεί να βγη από το οικονομικό αδιέξοδο ,και από τα γρανάζια του υπάρχοντος διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος. Δηλαδή τα γρανάζια εγκλωβισμού που σκοπίμως οδηγούνται όλοι ανεξαιρέτως, προκειμένου να υποστηριχτεί η αέναη παραγωγή χρεών (χρήματος),και να στηρίξει τους μοχλούς του (Τραπεζικά Ιδρύματα).

Αυτά συνοπτικά. Όμως το ερωτηματικό που ήταν κυρίαρχο και πριν τις εκλογές παραμένει.
"Που πάμε;" αναρωτιούνται οι πολίτες.
Και βέβαια την σύνθετη ανάλυση ενός παγκοσμίων διαστάσεων γεγονότος ανατροπής καλείται ο εκάστοτε πολιτικός να την απαντήσει σε 15sec "τηλεοπτικού χρόνου". "Πάμε καλά" ακούμε ."Μα δεν έχω να πληρώσω ούτε τις 100 δόσεις" που νομοθετηθήκαν απαντά ο πολίτης.
Άραγε που είναι η αλήθεια και που η παγίδα;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ (ΕΔΩ)

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου