Με ένα σκίτσο οι Moscow Times επιχειρούν να περιγράψουν την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα, αλλά και τα κέρδη από το πρόσφατο ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα στη Μόσχα.
Ο Έλληνας πρωθυπουργός εμφανίζεται να στέκεται στην πλώρη του καραβιού που έχει το όνομα «Ελλάδα», ενώ το υπόλοιπο μέρος του έχει βυθιστεί.
Πάνω από το κεφάλι του προβάλουν τρία σωσίβια της Ευρωπαϊκής Ένωσης που προσπαθούν να τον γλυτώσουν από βέβαιο πνιγμό, ενώ παραδίπλα ο Βλαντιμίρ Πούτιν κάνει, αμέριμνος, σκι στη θάλασσα.
Πάνω από το κεφάλι του προβάλουν τρία σωσίβια της Ευρωπαϊκής Ένωσης που προσπαθούν να τον γλυτώσουν από βέβαιο πνιγμό, ενώ παραδίπλα ο Βλαντιμίρ Πούτιν κάνει, αμέριμνος, σκι στη θάλασσα.
Τι θέλει να πει ο σκιτσογράφος; Το ίδιο που λέει και η αρθρογράφος Τζούντι Ντέμσεϊ που με τη σειρά της διερωτάται: «Μετά τη Μόσχα, τι άλλο έχει μείνει στον Τσίπρα;».
Τα αποτελέσματα του ταξιδιού
Κατά την Ντέμπσεϊ, το ταξίδι στη Μόσχα έδειξε δύο πράγματα. Πρώτον, ότι ο Τσίπρας δεν πρέπει να περιμένει τη βοήθεια του Πούτιν. Και δεύτερον, ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τη συνεργασία της Ελλάδας με την ΕΕ για την επίλυση των προβλημάτων της πρώτης. Υπάρχουν αρκετές χώρες εντός της Ευρωζώνης που θα έβλεπαν με θετικό μάτι για πιθανή έξοδο, θεωρώντας πως η ένωση θα επιβιώσει από ένα Grexit. Βέβαια, κάνουν λάθος, καθώς αν συμβεί αυτό θα προκληθεί ζημιά στην αξιοπιστία του ευρώ και θα έχει σημαντικές γεωστρατηγικές επιπτώσεις. Μια αδύναμη και μπερδεμένη ΕΕ δεν ανήκει στα συμφέροντα των Ευρωπαίων».
Κατά την Ντέμπσεϊ, το ταξίδι στη Μόσχα έδειξε δύο πράγματα. Πρώτον, ότι ο Τσίπρας δεν πρέπει να περιμένει τη βοήθεια του Πούτιν. Και δεύτερον, ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τη συνεργασία της Ελλάδας με την ΕΕ για την επίλυση των προβλημάτων της πρώτης. Υπάρχουν αρκετές χώρες εντός της Ευρωζώνης που θα έβλεπαν με θετικό μάτι για πιθανή έξοδο, θεωρώντας πως η ένωση θα επιβιώσει από ένα Grexit. Βέβαια, κάνουν λάθος, καθώς αν συμβεί αυτό θα προκληθεί ζημιά στην αξιοπιστία του ευρώ και θα έχει σημαντικές γεωστρατηγικές επιπτώσεις. Μια αδύναμη και μπερδεμένη ΕΕ δεν ανήκει στα συμφέροντα των Ευρωπαίων».
Οι στόχοι του Αλέξη Τσίπρα
Κατά την Ντέμσεϊ, ο πολιτικός που καταλαβαίνει περισσότερο από όλους, τους κινδύνους που θάλλουν σε ένα Grexit, είναι η Μέρκελ, παρά το γεγονός ότι η γερμανική κοινή γνώμη αντιδρά πλέον ανοιχτά με τη στρατηγική του Τσίπρα. Μια στρατηγική που συνίσταται στην προσπάθεια να κατευνάσει τις απαιτήσεις των δανειστών και να του δοθεί χρόνος να προχωρήσει σε άλλου είδους μεταρρυθμίσεις.
Κατά την Ντέμσεϊ, ο πολιτικός που καταλαβαίνει περισσότερο από όλους, τους κινδύνους που θάλλουν σε ένα Grexit, είναι η Μέρκελ, παρά το γεγονός ότι η γερμανική κοινή γνώμη αντιδρά πλέον ανοιχτά με τη στρατηγική του Τσίπρα. Μια στρατηγική που συνίσταται στην προσπάθεια να κατευνάσει τις απαιτήσεις των δανειστών και να του δοθεί χρόνος να προχωρήσει σε άλλου είδους μεταρρυθμίσεις.
Παιχνίδια στρατηγικής
Και συνεχίζει το άρθρο: «Από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης δεν έχουν καταφέρει ακόμη να ανταμείψουν τους ψηφοφόρους τους. Κι αυτό διότι δεν έχουν καταφέρει να φτάσουν σε μια συμφωνία με τους δανειστές. Ήταν η προηγούμενη συντηρητική ελληνική κυβέρνηση, υπό την ηγεσία του Αντώνη Σαμαρά, που είχε καταρτίσει το πακέτο λιτότητας με την υποστήριξη των θεσμών αυτών. Ωστόσο, αυτές οι μεταρρυθμίσεις ήταν ατελείς από την αρχή».
Αναφέρει συγκεκριμένα τη φοροδιαφυγή που ανθεί στην Ελλάδα, καθώς και την παρουσία ολιγαρχών που διοικούν τη χώρα από το 1974 και μετά και οι οποίοι δεν επηρεάστηκαν από την κρίση. «Οι ολιγάρχες μεγάλωσαν με την παρουσία δύο παραδοσιακών πολιτικών οικογενειών στην Ελλάδα (σ.σ.: Καραμανλής, Παπανδρέου). Μετά το τέλος της χούντας, οι Έλληνες πολιτικοί στηρίχθηκαν στις πελατειακές σχέσεις και το πατρονάρισμα και όχι στη διαφάνεια. Αυτό δεν άλλαξε ούτε και τα τελευταία πέντε χρόνια που θα έπρεπε να είχαν γίνει οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις».
Και συνεχίζει το άρθρο: «Από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης δεν έχουν καταφέρει ακόμη να ανταμείψουν τους ψηφοφόρους τους. Κι αυτό διότι δεν έχουν καταφέρει να φτάσουν σε μια συμφωνία με τους δανειστές. Ήταν η προηγούμενη συντηρητική ελληνική κυβέρνηση, υπό την ηγεσία του Αντώνη Σαμαρά, που είχε καταρτίσει το πακέτο λιτότητας με την υποστήριξη των θεσμών αυτών. Ωστόσο, αυτές οι μεταρρυθμίσεις ήταν ατελείς από την αρχή».
Αναφέρει συγκεκριμένα τη φοροδιαφυγή που ανθεί στην Ελλάδα, καθώς και την παρουσία ολιγαρχών που διοικούν τη χώρα από το 1974 και μετά και οι οποίοι δεν επηρεάστηκαν από την κρίση. «Οι ολιγάρχες μεγάλωσαν με την παρουσία δύο παραδοσιακών πολιτικών οικογενειών στην Ελλάδα (σ.σ.: Καραμανλής, Παπανδρέου). Μετά το τέλος της χούντας, οι Έλληνες πολιτικοί στηρίχθηκαν στις πελατειακές σχέσεις και το πατρονάρισμα και όχι στη διαφάνεια. Αυτό δεν άλλαξε ούτε και τα τελευταία πέντε χρόνια που θα έπρεπε να είχαν γίνει οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις».
Ο ρόλος των θεσμών
Η Ντέμπσεϊ διερωτάται γιατί οι θεσμοί δεν έκαναν κάτι όταν έβλεπαν πως η προηγούμενη κυβέρνηση δεν προχωρούσε στις μεταρρυθμίσεις; Γιατί έκλεισαν τα μάτια και δεν αμφισβήτησαν τις προθέσεις της; «Λες και η Κομισιόν και τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης να έκαναν τα στραβά μάτια ως το τίμημα για τη διατήρηση της Ελλάδας στην Ευρωζώνη», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Η Ντέμπσεϊ διερωτάται γιατί οι θεσμοί δεν έκαναν κάτι όταν έβλεπαν πως η προηγούμενη κυβέρνηση δεν προχωρούσε στις μεταρρυθμίσεις; Γιατί έκλεισαν τα μάτια και δεν αμφισβήτησαν τις προθέσεις της; «Λες και η Κομισιόν και τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης να έκαναν τα στραβά μάτια ως το τίμημα για τη διατήρηση της Ελλάδας στην Ευρωζώνη», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Το μεγάλο λάθος για την Ελλάδα
Σύμφωνα με την Ντέμπσεϊ, το λάθος ξεκινάει από το 1981, οπότε και η Ελλάδα έγινε μέλος της ΕΕ δίχως να είναι έτοιμη. Και τη στιγμή που τα άλλα κράτη άρχισαν να αναπτύσσονται, η Ελλάδα βρέθηκε το 2002 να αφήνει τη δραχμή για να ενταχθεί στο ευρώ – μόνο που ήταν και πάλι απροετοίμαστη. Η Γερμανία θέλησε να μπει η Ελλάδα στο ευρώ, ως ανταπόδοση μιας ενοχής που τρέφει από την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ένα θέμα που επανέρχεται και τώρα με τις πολεμικές αποζημιώσεις και δείχνει πως οι σχέσεις των δύο χωρών είναι ασταθείς και έντονα συναισθηματικές.
«Μόνο που τώρα εναπόκειται στο Βερολίνο και την Αθήνα να ανοίξουν νέο κεφάλαιο στις σχέσεις τους, καθώς η Ελλάδα, ως μέλος της ΕΕ, δεν έχει να πάει κάπου αλλού».
Σύμφωνα με την Ντέμπσεϊ, το λάθος ξεκινάει από το 1981, οπότε και η Ελλάδα έγινε μέλος της ΕΕ δίχως να είναι έτοιμη. Και τη στιγμή που τα άλλα κράτη άρχισαν να αναπτύσσονται, η Ελλάδα βρέθηκε το 2002 να αφήνει τη δραχμή για να ενταχθεί στο ευρώ – μόνο που ήταν και πάλι απροετοίμαστη. Η Γερμανία θέλησε να μπει η Ελλάδα στο ευρώ, ως ανταπόδοση μιας ενοχής που τρέφει από την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ένα θέμα που επανέρχεται και τώρα με τις πολεμικές αποζημιώσεις και δείχνει πως οι σχέσεις των δύο χωρών είναι ασταθείς και έντονα συναισθηματικές.
«Μόνο που τώρα εναπόκειται στο Βερολίνο και την Αθήνα να ανοίξουν νέο κεφάλαιο στις σχέσεις τους, καθώς η Ελλάδα, ως μέλος της ΕΕ, δεν έχει να πάει κάπου αλλού».
“Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα
περιεχόμενα του άρθρου”
ΚΛΙΚΑΡΕ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕ FOLLOW ΣΤΟΝ ΠΑΡΛΑΠΙΠΑ
……
ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΟΥ ΠΑΡΛΑΠΙΠΑ ΚΑΝΟΝΤΑΣ LIKE
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου