γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος
Ποιός δεν έχει βαρεθεί ν’ ακούει σε μια διαρκή εμμονική επανάληψη την λέξη: «διαπραγματευόμαστε»...
«διαπραγματευόμαστε»... «διαπραγματευόμαστε»;
Κι όσο βλέπεις να πηγαίνει ο φτωχός ο άνθρωπος όλο και πιο κατά διαόλου μέρα τη μέρα, σου έρχεται να ουρλιάξεις:
«...ΟΧΙ ΆΛΛΗ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ...»...
κατά το "...όχι άλλο κάρβουνο..." του αείμνηστου Κούρκουλου...
Αν και κατά κάποιο τρόπο, η ίδια ακριβώς σκηνή είναι...
Κάποιοι έβγαλαν τα κέρατά τους από κέρδη τόσα χρόνια από τις λαμογιές εις βάρος της φτωχολογιάς που καλείται τώρα να πληρώσει το λογαριασμό....
Και κάποιοι θεωρούν πως μπορούν να διαπραγματευθούν...
Από ένα σημείο κι έπειτα παύει να είναι σημαντικό γεγονός η «περιβόητη διαπραγμάτευση» των πολιτικών μας...
Παύεις – συνεπώς – να ενδιαφέρεσαι....
Αφού δεν έχει αποτέλεσμα θετικό για την φτωχολογιά (το αντίθετο) πως θα είναι σημαντικό;
Κι αφού δεν είναι σημαντικό πως θα ενδιαφερθείς;
Τι να σου τραβήξει την προσοχή;
Ως θεατής....τι άλλο;
Συμμετέχει μήπως με κάποιον τρόπο ο πολίτης;
Το’ κανε το χρέος του...ψήφισε....
Τώρα περιμένει...
Και περιμένει...
Κι εξαντλείται η υπομονή του....
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ (ΕΔΩ)


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου