Η κοινωνία της "φιλήσυχης σιωπής" και οι "κώδικες τιμής" της φυλακής

Διαβάζω σε άρθρα ότι όλοι σχεδόν γνώριζαν στη γειτονιά πως ο πατέρας-τέρας κακοποιούσε πριν δολοφονήσει φριχτά τη μικρούλα Άννυ, ωστόσο κανείς δεν μιλούσε και εισπράττω ως το συνήθη
προβληματισμό το γνωστό ερώτημα "σε τι κοινωνία ζούμε;"
Αφού λοιπόν τίθενται κάθε φορά που συμβαίνει το ανείπωτο, το τραγικό, το ασύλληπτο, τέτοιου είδους απορίες, αν και περισσότερο μοιάζουν για μένα  με ρητορικά ερωτήματα, ας επιχειρήσω με καθόλου καλή διάθεση να δώσω κάποιες απαντήσεις.

Κι αυτές είναι ότι ζούμε στην κοινωνία της "φιλήσυχης σιωπής". Στην κοινωνία του "όλοι ήξεραν αλλά κανείς δεν μίλαγε". Στην κοινωνία του ζούμε ο ένας πάνω στον άλλο και μίλια μακριά από τον άλλο. Στην κοινωνία του φόβου για τα πάντα και τους πάντες:
για τις πιθανότητες παγωμένου χειμώνα ή καυτού καλοκαιριού. Για τον κίνδυνο να πέσει ο ουρανός στα κεφάλια μας σύμφωνα με καμιά νέα καταστροφολάγνα προφητεία τύπου 2012. Για τις ειδήσεις στα ΜΜΕ που σκόπιμα -πώς αλλιώς θα ριζώσει ο φόβος στις ψυχές και θα παραλύσει τη βούληση, το καθαρό μυαλό και τις αντιστάσεις των πολιτών;- ανταγωνίζονται τα πιο αγωνιώδη κινηματογραφικά θρίλερ ή δακρύβρεχτα μελό. Για το κάθε μέρα πιθανό Grexit. Για τον ξένο που ήρθε να μας πάρει τις δουλειές. Για τις δουλειές που δεν έχουμε. Για τους όλο και πιο παράλογους και άδικους φόρους και λογαριασμούς που στο τέλος "θα βγούμε στο κλαρί"-αν κατά κάποιο τρόπο δεν μας έχουν ήδη βγάλει- για να βρούμε χρήματα να τους πληρώσουμε. Για τους γείτονες που δεν ξέρουμε από πού κρατάει η σκούφια τους και ποια είναι τα κοινωνικά τους φρονήματα. Για τις σκηνές καθημερινής τραγωδίας, τα δράματα και την καθημερινή φρίκη της διπλανής πόρτας που τα γνωρίζουμε και τα βλέπουμε και τα ακούμε αλλά "δεν μας πέφτει λόγος". Κι όταν συμβεί η μη αναστρέψιμη τραγωδία λύνονται ως διά μαγείας τα στόματά μας και εκφράζουμε σοκαρισμένοι τον αποτροπιασμό μας.
Ζούμε λοιπόν στην κοινωνία της ΣΙΩΠΗΛΗΣ ΣΥΝΕΝΟΧΗΣ!  Της αδιαφορίας για τον Άλλον και της αγκίστρωσης στον μικροαστικό, τρεμάμενο από ανασφάλειες, φοβίες, τραύματα και αυτοματισμούς θλιβερό μικρόκοσμό μας. Που ευνοεί την ύπαρξη και την εκδήλωση της φρίκης, της σαδιστικής συμπεριφοράς, της παράνοιας, της κοινωνικής εξαχρείωσης και του καθημερινού εκφυλισμού των ανθρώπινων πλασμάτων. 
Μπορεί να έχω και λάθος, αλλά έχω και τη βασανιστική εντύπωση ότι σε αυτή την μη-κοινωνία μη-ποιοτήτων κι ανελεύθερων υπάρξεων ζούμε!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ (ΕΔΩ)