Παρλάπιπας: Ολόκληρη η απολογία της μητέρας της Άννυ (EΓΓΡΑΦΑ)

Πέμπτη 7 Μαΐου 2015

Ολόκληρη η απολογία της μητέρας της Άννυ (EΓΓΡΑΦΑ)

"Δεν ήξερα τίποτα για την τύχη του παιδιού μου. Κάποιες σκέψεις που έκανα πάνω στην απελπισία μου δεν μπορούσαν να φτάσουν στις φρικαλεότητες που έκανε ο ψυχρός δολοφόνος σε βάρος του παιδιού μου".

Αυτό υποστηρίζει στην απολογία της η 25χρονη μητέρα της Άννυ, που βαρύνεται με την κατηγορία της έκθεσης ανηλίκου σε κίνδυνο καθώς και ψευδορκία.

"Επαναλαμβάνω εγώ το παιδί το άφησα για να πάρει στη γιαγιά του μητέρα του συγκατηγορουμένου μου όπως κι έγινε. Δεν το άφησα για να το κρατήσει αυτός ο ψυχρός δολοφόνος " λέει "Σε όλους έκανε εντύπωση η ψυχραιμία του κι η ευκολία με την οποία μας διαβεβαίωνε ότι κακώς έρευνα η αστυνομία και ότι τα σπουδές ματιά των εργαστηρίων θα είναι αρνητικά.

Φυσικά όμως και δεν ήταν έτσι. Μας παρέσυρε η ηρεμία και ψυχραιμία του και απορώ πως λειτουργούσε έτσι αφού έβλεπε την αστυνομία να τον πλησιάζει και τον κλοιό να σφίγγει γύρω του" αναφέρει στο υπόμνημα της.

Αναφερόμενη στο ταξίδι αστραπή στη Βουλγαρία κι ενώ δεν είχαν δηλώσει την εξαφάνιση του παιδιού υποστηρίζει ότι τώρα εκ των υστέρων βλέπω ότι η επίσκεψη στη Βουλγαρία είχε έναν και μόνο σκοπό να εξασφαλιστεί η σιωπή του Νίκο, δεν ξέρω πως αλλά όλα του δείχνουν...".

Διαβάστε ολόκληρη την απολογία της μητέρας της Άννυ στον ανακριτή:

Α) Στις 20/3/2015 ανεχώρησα για το Βερολίνο, για να συναντήσω το φιλικό μου πρόσωπο Jorg Stihler, έμπορο χρυσών κοσμημάτων, προκειμένου να μου δώσει χρήματα, για να μεταβώ στην Γερμανία, μαζί με την ως άνω ανήλικη θυγατέρα μου και να εγκατασταθώ μαζί του. Σκοπός μου ήταν η εξασφάλιση μιας καλύτερης ζωής, τόσο για μένα, όσο και για την ανήλικη ως άνω θυγατέρα μου, τέκνο γεννηθέν εκτός γάμου, που ο βιολογικός της πατέρας Stanislav Bakardzhiev, του Valentinov και της Ofelia, δεν την είχε αναγνωρίσει.

Το παιδί το άφησα στον ως άνω συγκατηγορούμενό μου, με την συμφωνία να το παραδώσει και να παραμείνει αυτό με την μητέρα του, Ofelia Guteva, του Alexander, κάτοικο Αγίου Ιωάννη Ρέντη, οδός Γράμμου, αριθμός 7. Πράγματι όπως προκύπτει από την με ημερομηνία 28/4/2015 ένορκη προανακριτική κατάθεση της ως άνω, σε συνδυασμό με την από 29/4/2015 ένορκη προανακριτική κατάθεση του συντρόφου της Ali Hadidi, του Ahmed Ali το παιδί παραδόθηκε σ’ αυτούς και έμεινε μαζί τους για δύο εβδομάδες (15 ημέρες). Λίγο πριν το Πάσχα, περίπου στις 5/4/2015, ο ως άνω συγκατηγορούμενός μου ζήτησε πίσω την ως άνω ανήλικη θυγατέρα μου, από την μητέρα του, με το πρόσχημα, ότι εγώ θα επέστρεφα από την Γερμανία. Πράγματι έτσι και έγινε.

Στην συνέχεια, σύμφωνα με τα όσα αυτός λέει, στις 9/4/2015 προέβη στην αποτρόπαια πράξη του, σε βάρος της ως άνω δυστυχούς ανήλικης θυγατέρας μου.

Εγώ είχα κατά διαστήματα τηλεφωνική επικοινωνία με την ανήλικη θυγατέρα μου, μέχρι τις 8/4/2015 ή 9/4/2015, δεν θυμάμαι επακριβώς. Η μικρή μου έλεγε ότι περνούσε καλά. Ήταν αλήθεια, ότι πολλές φορές είχε μείνει με την γιαγιά της και πάντα ήταν ευχαριστημένη. Σημειωτέον ότι το παιδί το είχαν αναθρέψει οι γονείς μου, μέχρι την ηλικία των τεσσάρων (4) ετών περίπου, καθόσον είχε γεννηθεί στην Σόφια Βουλγαρίας, στις 1/9/2011. Στην Ελλάδα ήλθε στις 14/2/2015 και επομένως δεν είχε διαμείνει εδώ για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Μετά τις 9/4/2015, όποτε επικοινωνούσα με τον συγκατηγορούμενό μου, για να τον ρωτήσω πώς ήταν το παιδί, μου δήλωνε, ότι ήταν μια χαρά αλλά δεν μπορούσα να του μιλήσω, γιατί ήταν στην μητέρα του. Εγώ δεν είχα λόγο να αμφιβάλλω, το έβρισκα απόλυτα φυσιολογικό, γιατί άλλωστε έτσι είχαμε συνεννοηθεί.

Στις 14/4/2015 που τον πήρα τηλέφωνο, ο ως άνω συγκατηγορούμενός μου, κλαίγοντας μου έλεγε ότι δεν είναι καλά, δεν τον ενδιέφεραν τα λεφτά και μου ζητούσε να γυρίσω πίσω γιατί του είχε συμβεί κάτι κακό. Τα απέδωσα στα ναρκωτικά αυτά που μου έλεγε και την επόμενη μέρα, όταν σε τηλεφωνική μας επικοινωνία μου έλεγε συνέχεια, «θέλω να γυρίσεις, θέλω να γυρίσεις». Μου έλεγε όμως πράγματα ακαταλαβίστικα, γι’ αυτό και πάλι το απέδωσα στα ναρκωτικά.

Από την Γερμανία επέστρεψα το μεσημέρι 22/4/2015, όλα αυτά είναι ελεγμένα και υπάρχουν και τα σχετικά έγγραφα στην δικογραφία, άρα είναι όπως σας τα λέω. Όταν συναντηθήκαμε ζήτησα να δω το παιδί μου και στην αρχή μου είπε να περιμένω. Στην συνέχεια μου είπε την ιστορία, ότι ενώ τον είχε πάρει ο ύπνος, το παιδί άνοιξε την πόρτα του σπιτιού, στην Μιχαήλ Βόδα 73 και εξαφανίσθηκε. Μόλις μου το είπε εγώ αλλόφρων βγήκα στην γειτονιά και άρχισα να ψάχνω το παιδί μου, ρωτώντας τα καταστήματα της περιοχής.

Στην συνέχεια ο συγκατηγορούμενός μου μού είπε, ότι έπρεπε να πάμε στην Βουλγαρία, στην Σόφια, να εξηγήσουμε στους γονείς μου, ότι το παιδί χάθηκε, πριν το μάθουν από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και βρει τον μπελά του από τον πατέρα μου. Μετά από μεγάλη πίεση που μου ασκήθηκε δέχθηκα και πήρα τηλέφωνο τον πατέρα μου, ότι θα πηγαίναμε στην Σόφια. Πράγματι το απόγευμα της 2/4/2015 φύγαμε για Βουλγαρία. Όταν φθάσαμε εκεί, μου είπε ότι αυτός θα πήγαινε να δώσει εξηγήσεις και εγώ θα περίμενα στο ξενοδοχείο. Εγώ έμεινα πράγματι εκεί σε πολύ κακή ψυχολογική κατάσταση και έκλαιγα για την εξαφάνιση του παιδιού μου.

Στην συνέχεια όμως, όπως πληροφορήθηκα από τους γονείς μου, όταν ήλθαν εδώ, μαζί με τον μικρότερο αδελφό μου, ηλικίας 23 ετών και με επισκέφθηκαν στην Γ.Α.Δ.Α., όπου ήμουν κρατούμενη, επειδή ο πατέρας μου και η μητέρα μου εργαζόντουσαν, είχαν αφήσει τον αδελφό μου στο σπίτι για να τον βρούμε εκεί. Ο αδελφός μου, μου είπε, ότι ο συγκατηγορούμενός μου πήγε στο σπίτι των δικών μου, στην Σόφια, τον βγήκε εκεί, τον αγκάλιασε, τον φίλησε, του άφησε 700 ευρώ και όταν αυτός τον ρώτησε τι κάνει η Άνι, εκείνος του απάντησε ότι είναι καλά και έφυγε βιαστικά.

Δεν επέστρεψε όμως τόσο σύντομα στο ξενοδοχείο να με βρει. Έλλειψε για κάποιες ώρες. Όταν γύρισε μου είπε, ότι όλα ήταν εντάξει και ότι μπορούσαμε να γυρίσουμε αμέσως στην Αθήνα, για να ψάξουμε το παιδί. Πράγματι έτσι και έγινε. Τελικά βέβαια οι γονείς μου πληροφορήθηκαν την εξαφάνιση της Άνι μου, από την Βουλγαρική αστυνομία και την τηλεόραση. Τώρα, λοιπόν, εκ των υστέρων, βλέπω ότι η επίσκεψη στην Βουλγαρία είχε έναν και μόνο στόχο να εξασφαλιστεί η σιωπή του Νίκι δεν ξέρω πως αλλά όλο αυτό δείχνουν, αφού η δήθεν ενημέρωση των γονέων μου τελικά ήταν παραμύθι.

Όταν φθάσαμε στην Αθήνα και του είπα, ότι θα πάω να δηλώσω εξαφάνιση, εκείνος μου είπε: «Μην δηλώσεις ότι εγώ έχω χάσει το παιδί, πες ότι το άφησε σε μια φίλη σου και χάθηκε από αυτήν. Εξάλλου για να βρει η αστυνομία το παιδί δεν χρειάζεται να μπλέξεις εμένα, που έχω ένα σωρό δικαστικές εκκρεμότητες».
Ποντάρισε στην ψυχολογική μου ανασφάλεια, ότι ήθελα βοήθεια να ψάξω για το παιδί μου και αυτός μου δήλωνε, ότι θα έμενα μόνη μου.

Έτσι χωρίς να ενημερώσω κανέναν για όλα αυτά, εκτός από τον συγκατηγορούμενό μου, όταν δήλωσα την εξαφάνιση του παιδιού μου στο Χαμόγελο του παιδιού, στις 24/4/2015, το πρωί, αμέσως μόλις επέστρεψα από την Βουλγαρία, είχα την ιστορία με την Σύλβια. Όταν το πληροφορήθηκαν οι δικηγόροι μου, μου είπαν, ότι αυτό που έκανα ήταν πολύ άσχημο, ότι έτσι αποπροσανατολίζονται οι αστυνομικές αρχές και δεν μπορούσαν να βρουν το παιδί μου. Μου σύστησαν να δώσω κατάθεση στην αστυνομία και να πω την «αλήθεια», δηλαδή αυτό που μου είχε πει ο συγκατηγορούμενός μου, αφού εγώ δεν ήξερα την μία και μόνη πραγματική αλήθεια, ότι δηλαδή αυτός είχε σκοτώσει και κατακρεουργήσει το παιδί μου.

Την περασμένη Παρασκευή πήγα στην εκπομπή της κ. Νικολούλη, στην Τηλεόραση, γιατί αυτό μπορεί να με βοηθούσε να βρω το παιδί μου, αφού ήταν μία εκπομπή που ασχολείται με εξαφανίσεις παιδιών και όχι μόνο.

Εκεί πληροφορήθηκα, ότι κάποιος άγνωστος είχε τηλεφωνήσει στην εκπομπή, φυσικά ανώνυμα και είχε δηλώσει ότι ο συγκατηγορούμενός μου είχε εκμυστηρευθεί σε έναν Βούλγαρο, ότι είχε ξεφορτωθεί επιτέλους του παιδί και ότι το είχε πουλήσει. Το ίδιο βράδυ έγινε ένα οξύτατο επεισόδιο, παρουσία του δικηγόρου μου, στην αρχή τηλεφωνικά, με τον συγκατηγορούμενό μου και στην συνέχεια μπροστά στον δικηγόρο μου κ. Σταύρο Γεωργίου, ο οποίος και με επέστρεψε στο σπίτι. Ο καυγάς γινόταν στην Βουλγαρική γλώσσα, μέχρι που ξαφνικά αυτός, εκτός εαυτού, απευθυνόμενος στον δικηγόρο μου του είπε: «Εγώ αυτή την γυναίκα θα την χωρίσω, γιατί τόλμησε να σκεφθεί ότι εγώ μπορεί να πούλησα το παιδί».

Η συνομιλία αυτή έχει καταγραφεί από την αστυνομία και είναι αυτή που περιλαμβάνεται στην δικογραφία, στην οποία και του δηλώνω, ότι θα πάρω τα ρούχα μου και θα σηκωθώ να φύγω, ότι δεν θέλω να έχω καμία σχέση μαζί του. Μετά από αυτό οι σχέσεις μας πλέον ήταν ψυχρές. Εκείνος μου έλεγε, ότι πρέπει να κάνω υπομονή, ότι η αστυνομία θα βρει το παιδί και θα μου το φέρει, αυτό όμως μπορεί να χρειασθεί κάποιο χρόνο. Σιγά – σιγά άρχισα να ανησυχώ, το μυαλό μου πήγαινε μήπως είχε συμβεί κάποιο ατύχημα στο παιδί. Εκείνος όμως με διαβεβαίωσε, ότι όλα αυτά ήταν ανοησίες. Κάποια στιγμή, δυο – τρεις ημέρες πριν την σύλληψή του, κάτω από το γραφείο του δικηγόρου μου, τσακωθήκαμε και πάλι, με κλάματα και φωνές και του είπα, κοιτάζεις τον εαυτό σου και δεν δήλωσες αμέσως, ότι χάθηκε το παιδί για να το βρούνε οι αστυνομικοί.

Του είπα επίσης, τι δουλειά είχα εγώ, να με τραβάει στην Βουλγαρία, ενώ είχα χαθεί το παιδί μου. Σε όλους έκανε εντύπωση η ψυχραιμία του και η ευκολία, με την οποία μας διαβεβαίωνε ότι κακώς ερευνά η αστυνομία και ότι τα αποτελέσματα των εργαστηρίων θα ήταν αρνητικά. Φυσικά όμως και δεν ήταν έτσι. Μας παρέσυρε η ηρεμία του και η ψυχραιμία του και απορώ πως λειτουργούσε έτσι, αφού έβλεπε την αστυνομία να τον πλησιάζει και τον κλοιό να σφίγγει γύρω του. Τελικά την περασμένη Δευτέρα, μετά την ομολογία του συγκατηγορούμενού μου και την σύλληψή του, με ενημέρωσε η αστυνομία για την τύχη του παιδιού μου, χωρίς όμως να μου πει τις φρικτές λεπτομέρειες που πληροφορήθηκα στην συνέχεια.

Ήμουν σε κατάσταση σοκ, δεν μπορούσα να διανοηθώ, ότι αυτός έκανε κακό σε ένα παιδί που ήταν και δικό του. Πίστευα ότι το παιδί μου ζει και θα γυρίσει. Ακόμη κάποιες φορές το σκέφτομαι αυτό. Τόσο ο ψυχίατρός μου, κ. Σούρας, όσο και ο δικηγόρος μου, προσπαθούν, με σκληρά λόγια, ότι πρέπει να το πάρω απόφαση, το παιδί μου δεν ζει και πρέπει να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο να το θρηνήσω και να βγάλω τον θυμό που έχω μέσα μου για τον φονιά του.

Β) Σ’ αυτή την κατάσταση βρίσκομαι σήμερα μπροστά σας και θέλω να σας δηλώσω τα εξής:

1. Δεν ήξερα τίποτα για την τύχη του παιδιού μου, μέχρι την στιγμή που με ενημέρωσε η αστυνομία. Δεν είναι δυνατόν να γνώριζα και να επέσυρα τα φώτα της δημοσιότητας και την αστυνομική έρευνα με την δήλωση της εξαφάνισης του παιδιού μου. Ούτε θα επεσήμανα την ύπαρξη του «ΝΙΚΙ», η εμπλοκή του ονόματος του οποίου βοήθησε αποτελεσματικά να διαλευκανθεί η υπόθεση.

2. Κάποιες σκέψεις που έκανα, πάνω στην απελπισία μου, δεν μπορούσαν με τίποτα να φθάσουν στις φρικαλεότητες που έκανε, ο ψυχρός δολοφόνος σε βάρος του παιδιού μου. Σ’ ένα παιδί του οποίου και αυτός ήταν «Βιολογικός Πατέρας». Γι’ αυτό και δεν το πήγαινα κάτω.

3. Επαναλαμβάνω, ότι εγώ το παιδί το άφησα για να πάει στην γιαγιά του, μητέρα του συγκατηγορούμενού μου όπως και έγινε. Δεν το άφησα για να το κρατήσει αυτός ο ψυχρός δολοφόνος.

4. Όπως αναφέρουν στις καταθέσεις του, όλοι οι ένοικοι της πολυκατοικίες, ο συγκατηγορούμενός μου μπορεί να τσακωνόταν μαζί μου, μπορεί να φωνάζαμε, με αποτέλεσμα το παιδί που έβλεπε αυτά να κλαίει. Ποτέ όμως ο συγκατηγορούμενός μου δεν άσκησε βία σε βάρος του παιδιού. Ούτε μπροστά μου φυσικά, ούτε το παιδί μου είχε πει κάτι τέτοιο.

Όλοι οι μάρτυρες αυτό λένε. Κανείς δεν κατέθεσε , ότι ο συγκατηγορούμενός μου κακοποιούσε το παιδί. Τα ίδια λέει και ο περιβόητος «Νίκι», τα ίδια λένε και η διαχειρίστρια και όλοι οι ένοικοι της πολυκατοικίας της οδού Μιχαήλ Βόδα 73. Το περισσότερο που είχε κάνει ήταν να μαλώσει το παιδί, χωρίς να το αγγίξει, το παιδί όμως έκλαιγε.

5. Όταν λοιπόν άφησα το παιδί στον συγκατηγορούμενό μου, για να το πάει στην μητέρα του, ούτε μπορούσα να φαντασθώ ότι ήταν δυνατόν να του κάνει κάποιο κακό ο «Βιολογικός του Πατέρας». Φυσικά ούτε και στην πιο τρελή μου φαντασία δεν σκέφθηκα ότι μπορούσε να σκοτώσει το παιδί και μάλιστα με τέτοιο φρικαλέο τρόπο.

Πώς μπορεί λοιπόν να κατηγορούμαι, ότι είδα κάτι τέτοιο σαν πιθανό και το αποδέχθηκα, ή ότι άφησα το παιδί μου σ’ αυτόν, για να το πάει στη μάνα του και ότι αυτός θα μπορούσε να κάνει κάποιο κακό σ’ αυτό το πλασματάκι. Ούτε η ίδια του η μάνα δεν το φαντάσθηκε.