Η κυβέρνηση, από τις 25 Ιανουαρίου, προσπαθεί να βάλει μία κόκκινη γραμμή στην άνευ προηγουμένου οικονομική διάλυση της χώρας. Οι εγχώριοι δωσίλογοι-εθνοκάπηλοι δημόσιοι…
λειτουργοί, με την αμέριστη αρωγή των Ευρωπαίων κρατούντων και προασπιστών των τραπεζικών τους συμφερόντων, πολεμούν - με μη συμβατικά όπλα - την πρόταση της κυβέρνησης και την επιθυμία του Ελληνικού Λαού να αποφασίσει αυτός για την ζωή του και την πορεία του… Το βασικό και κυρίαρχο ερώτημα λοιπόν είναι - και ήταν από την αρχή της κρίσης: Ευρώπη πάση θυσία ή Ευρώπη για την ευημερία;
Γιατί, δεν υπάρχει Ελλάδα, δεν υπάρχει Ελληνικός Λαός. Υπάρχει το ΧΡΕΟΣ. Η Ελλάδα και το σύνολο των ανθρώπων που αποτελούν τον πληθυσμό της ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ!!! Η Τρόικα ή οι θεσμοί… αποφασίζουν για το μέλλον μας και όλα περιστρέφονται γύρω από τη βιωσιμότητα του χρέους. Η βιωσιμότητα του Έλληνα πολίτη δεν αναγράφεται σε κανένα σχέδιο διάσωσης!
Αν κατά τη πορεία της γενικής συμμόρφωσης τιμωρίας, ποινής ή όπως αλλιώς ονομάζεται αυτή η παράνοια που βιώνουμε, υπάρξουν τραυματίες, νεκροί, πεινασμένοι, άρρωστοι, τρελαμένοι ή πολίτες που απλά θα μαζεύουν τις βαλίτσες τους και θα φεύγουν όσο πιο μακριά μπορούν, αυτά είναι παράπλευρες απώλειες… Οι άνεργοι, οι πεινασμένοι, οι αυτοκτονημένοι, οι άστεγοι, τα εγκαταλελειμμένα και πεινασμένα παιδιά, οι ασθενείς που πεθαίνουν χωρίς φάρμακα, οι ηλικιωμένοι που πεθαίνουν χωρίς θέρμανση και χωρίς περίθαλψη είναι casualties of war… Ενός πολέμου που φέρνει το εύηχο όνομα “ΜΝΗΜΟΝΙΟ”.
ΣΕ κανένα σημείο του τερατουργήματος που λέγεται “Μνημόνιο”, δεν υπάρχει παράγραφος που να αναφέρει «σε περίπτωση όμως που αυτό επιφέρει θανάτους, πείνα ή αρρώστιες, καταργείται και εξετάζουμε μια άλλη εναλλακτική».
Πολύ απλά, δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική γιατί ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΟΙ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ για τις παράπλευρες απώλειες. Είτε φαντασιώνονται μέσα στο μυαλό τους τη δυστυχία του Έλληνα σαν τιμωρία γιατί δεν ήταν καλό παιδί, είτε εντελώς τεχνοκρατικά δανείστηκες-πληρώνεις, είτε σαν ευκαιρία για εξαγορά μισοτιμής καλών φιλέτων της Ελληνικής Περιουσίας, είτε σαν ονείρωξη μιας υποταγής της αποικίας, η λύση είναι αυτό το χωρίς καμιά λογική σχέδιο που έχουν βάλει κάτω και το τραβολογάνε από όλες τις μεριές προκειμένου να αποδείξουν, πως ένα κράτος μπορεί να επιβιώσει με τέτοιου είδους χρέος, με έναν λαό φυλακισμένο σε ένα ατέλειωτο μαρτύριο συνεχόμενης απομύζησης του εισοδήματός του και της συρρίκνωσης του κάτω από ατέλειωτα χαράτσια, δάνεια στο κόκκινο, απειλές, κατασχέσεις των σπιτιών και των περιουσιών του, απολύσεις, με παράλογο κόστος ζωής, με σχεδόν δυο εκατομμύρια ανέργους, με συνεχόμενη για έκτη χρονιά ύφεση που καλπάζει και με χιλιάδες λουκέτα στις επιχειρήσεις, με χιλιάδες ανθρώπους να καταναλώνουν ψυχοφάρμακα σαν καραμέλες και δέκα χιλιάδες να έχουν ήδη αφαιρέσει τη ζωή τους, με την εγκληματικότητα και τη τρομοκρατία να καλπάζουν…. Οι αγανακτισμένοι, πλην νοικοκυραίοι πολίτες, ακόμα και τώρα στο σκηνικό της Τρομοκρατίας των Δόσεων… πλέουν στο ίδιο χωροχρονικό μοτίβο με τους βασανιστές τους. Κοιτάνε με τον ίδιο τρόπο, τα ίδια αγαθά, τις ίδιες νοοτροπίες, την ίδια αντίληψη για το κόσμο, την ίδια αφετηρία στα όνειρα. Οι μαυραγορίτες, οι τζογαδόροι, οι απατεωνίσκοι της εξουσίας κερδίζουν. Οι μικρογραφίες τους πλασμένες κατ΄ εικόνα και ομοίωση… Όλο και περισσότερο εξαθλιωμένοι νοικοκυραίοι θα χύσουν μαύρο δάκρυ, γιατί κινούνται στο ίδιο δωμάτιο… Απλά οι βασανιστές τους έχουν το μαστίγιο κι εκείνοι είναι δεμένοι στη καρέκλα… Υπάρχει και ο Έλληνας ο εκτός τόπου και χρόνου, αυτός που δεν κατοικεί σ΄ αυτά τα φριχτά δωμάτια της κονσερβοποιημένης ύπαρξης. Είναι αλλού…
Τελικά εδώ που φτάσαμε δεν θα μετράμε πλέον τα αδέσποτα αγρίμια, που έτσι κι αλλιώς ξεπαγιάζουν στο δρόμο και προσπαθούν να επιβιώσουν, θα μετράμε με δέος νοικοκυραίους που θα τους βρίσκουμε παγωμένους πάνω στον καναπέ που είχαν κάνει δεύτερο δέρμα όλη τους τη ζωή. Και το να παγώσεις στο δρόμο έχει μια αρχοντιά. Μια τρέλα. Ένα στοίχημα που κέρδισες ή έχασες με το χρόνο. Το να παγώσεις όμως σε ένα τυποποιημένο καναπέ με το τηλεκοντρόλ στο χέρι… είναι τόσο μεγάλη μιζέρια…
Βιώνουμε την εποχή της οικονομικής τρομοκρατίας, η οποία έχει δυο μεγάλους αντίπαλους στα χαρακώματα, τους παρανοϊκούς εθισμένους στις δόσεις και το τζόγο της αγοράς και τους τρελούς των χαρακωμάτων που γράφουν τις αγορές στα τρύπια τους παπούτσια…
Η Ελλάδα και οι Έλληνες νοικοκυραίοι ανήκουν στους δανειστές. Οι φοβισμένοι και κολλημένοι στα ίδια και τα ίδια ανήκουν στα πολιτικά μαγαζάκια. Οι δειλοί θα γίνουν το εύκολο θύμα του νέου σκοταδισμού που απλώνεται σε κάθε τι με ταχύτητα αστραπής… Οι Έλληνες όμως οι ανυπότακτοι, εκείνοι που κάτι άλλο ένιωσαν αγναντεύοντας στη κορυφή των αρχαίων βουνών, εκείνοι που τελικά έκαναν μια στροφή γύρω από τον εαυτό τους χωρίς να νοιαστούν αν θα γκρεμοτσακιστούν στα μυστικά φαράγγια, εκείνους ευτυχώς η Τρομοκρατία των Δόσεων τους αφήνει πεισμωμένους και ασυγκίνητους… Δεν υπάρχουν στα τεφτέρια της και μπορεί να τα καταφέρουν να περάσουν τη σκυτάλη στους επόμενους… Οι άνθρωποι που πάλεψαν να βγουν από τη φυλακή τους σε όλες τις εποχές και όλα τα μήκη και πλάτη της γης, είχαν πάντα ένα κοινό χαρακτηριστικό. Απέρριψαν πρώτα τη φυλακή τους και μετά σχεδίασαν την απόδραση…
Το ΝΑΙ θα μας κρατήσει στη φυλακή…
Το ΟΧΙ θα μας βγάλει και θα μας δώσει φτερά να πετάξουμε πέρα στον ορίζοντα, σχεδιάζοντας εμείς οι ίδιοι το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου