Το χέρι μου σφιχτά μέσα στο αθώρητο με το δικό σου

Νίκος Πρασσάς
ΦΙΛΕΣ κ ΦΙΛΟΙ Μου

…
Το χέρι μου σφιχτά μέσα στο αθώρητο
με το δικό σου
Κι ως την ανταύγεια του οράματός μας 

η αγκαλιά του βροχερού ουρανού, που συνέθετε 
την ημέρα εκείνη
Χορός και χρώματα οι χοροί
σε συνδυασμούς τους ακατάλληλους

Από της παραλίας το χαμένο σου βλέμμα
έως και το κύμα της θάλασσας, που ασταμάτητα 
με προκαλούσε
Βωμός σαν γινότανε όλη σου η συντροφιά, όπως κι ο καπνός 
Θυμίαμα στα χείλια δυο σου η γεύση του αόρατου 
και χίλιες οι αμαρτίες του έρωτα σε μια γιορτή
Όλες 
οι σελίδες του χρόνου που ανοίγανε διάπλατα
και οι λέξεις απ’ τα χείλη σου να φιλοξενήσουν μέσα το στοιχειό
Όλες μαζί
οι μέρες μας ατελείωτες στο σύντομο του καλοκαιριού
που έκαιγε,
όπως η φλόγα το κερί κι ο ήλιος το καλοκαίρι μας