Όλγα Τσώνη
Το κάλεσμα ήταν για το Σάββατο απόγευμα, στις 18:00’. Βρεθήκαμε εκεί από νωρίς.
Στην αρχή ήμασταν δυο-τρία άτομα. Ένας κόμπος στο στήθος μας περιόριζε την ανάσα, θα έρθει κόσμος; Έπρεπε αυτή τη φορά να έρθει! Δεν ήταν μια απλή εκδήλωση του enfo.gr, ένας απλός enfoκαφές, ήταν ένα κάλεσμα ζωής!
Αυτή τη φορά είχαμε αποφασίσει να κάνουμε κάτι για τους πρόσφυγες σε Λέσβο και Ειδομένη. Κάτι ουσιαστικό, κάτι πέρα από λόγια και ευχολόγια. Και να το κάνουμε ταυτόχρονα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Και μακάρι να μπορούσαμε να το κάναμε παντού στην Ελλάδα, όπου υπάρχουν μέλη του enfo.gr.
Ήταν μια κοινή μας απόφαση της στιγμής, χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία. Το συναίσθημα της αδικίας για τα δεινά που βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι καθημερινά ήταν εκείνο που μας οδήγησε σε αυτήν χωρίς πολλές πολλές σκέψεις και συζητήσεις.
Άλλωστε σε μια εβδομάδα το μέλος του enfo.gr η Όλγα, θα πήγαινε στη Λέσβο και δε μας έπαιρνε για μεγάλες αναλύσεις... Είχαμε προβλέψει μάλιστα και για το χώρο που θα συγκεντρώναμε τα πράγματα που θα μας έφερνε ο κόσμος για τους πρόσφυγες. Το γνωστό υπογειάκι στη ''Γο-γο'' αγαπημένο σημείο των συναντήσεων μας, θα μας ξελάσπωνε για ακόμα μια φορά...
Θα ερχόταν όμως ο κόσμος;
Ο κόσμος τελικά ήρθε! Και ήταν πολύς! Άνθρωποι από κάθε γωνιά της Αθήνας. Κάθε ηλικίας. Γονείς με τα μικρά παιδιά τους. Και με μάτια που έλαμπαν και πετούσαν σπίθες! Μα πάνω απ’ όλα ήρθαν Άνθρωποι... Άνθρωποι που μας γέμισαν δύναμη και κουράγιο για να συνεχίσουμε... Και θα συνεχίσουμε!
Τα μάτια έτρεχαν όσο ξεχωρίζαμε τα πράγματα μέσα στην εβδομάδα που ακολούθησε. Πως να πεις στα δάκρυα να σταματήσουν; Και τελικά προλάβαμε να τα ετοιμάσουμε για να τα πάει η Όλγα την Παρασκευή στη Λέσβο.
Ήταν λες και ήμασταν όλοι μας εκεί μαζί της. Δίπλα της, κοντά στους ανθρώπους που έχουν την ανάγκη μας.
Όλγα Τσώνη
Σας ευχαριστούμε όλους σας μέσα από την ψυχή μας! Και φυσικά ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας την ραδιοφωνική παραγωγό του Σκάι Χριστίνα Βίδου, η οποία αφιέρωσε την εκπομπή της την παραμονή του enfoκαφέ μας στο θέμα καλώντας δυο από τα μέλη της κοινότητας μας, τον Κίμωνα -ο οποίος λίγο ακόμα και θα μετατραπεί σε μόνιμο κάτοικο Ειδομένης ή Λέσβου- και τον Ιάσονα, δίνοντας μας έτσι την ευκαιρία να απευθυνθούμε σε περισσότερους ανθρώπους.
Η Όλγα αποφάσισε να μοιραστεί με όλους εμάς το ταξίδι της στη Λέσβο. Έτσι δεν κάνουν οι φίλοι; Ήταν άλλωστε ένα ταξίδι που κάναμε όλοι μαζί. Εσείς κι εμείς!
Όλγα Τσώνη
Όταν έρχονται οι βάρκες...
Οι εικόνες είναι ανάκατες σε αυτό το ταξίδι που έκανα στη Μυτιλήνη στη Σκάλα Συκαμιάς.
Ας ξεκινήσω από την προετοιμασία με αφορμή τους Πρόσφυγες, μαζευτήκαμε να πιούμε έναν καφέ στα πλαίσια του καθιερωμένου μας μηνιαίου enfoκαφέ.
Εκεί πρωτογνώρισα ανθρώπους που έφεραν ρούχα, παπούτσια και τρόφιμα για τους πρόσφυγες.
Θυμάμαι τα πρόσωπα όλων, σε αυτή την συνάντηση είχαν φέρει πολλά συναισθήματα, τα βλέμματα όλων είχαν αγωνία ανησυχία, θυμάμαι τον δάσκαλο τον Δημήτρη που με ρώτησε:
-Έχεις σκεφτεί αν μπορείς να αντέξεις αυτή την εμπειρία;
Ήθελα να ακούσω αυτή την ερώτηση, την είχα κάνει και εγώ μέσα μου.
Η προετοιμασία για το ταξίδι μου άρεσε πολύ, κινητοποιήθηκα μία φίλη μου έδωσε λεφτά και αγόρασα εσώρουχα, κάλτσες, καραμέλες, μπαλόνια για τα παιδιά, κάθε τι που που έφεραν όλοι ήταν πολύτιμο.
Ήρθε το βράδυ της Παρασκευής το αμάξι γεμισμένο με όλα τα πράγματα των φίλων από την συνάντηση του enfoκαφέ.
Σάββατο πρωί έφθασα στο λιμάνι της Μυτιλήνης, η μια εικόνα διαδέχεται την άλλη. Εικόνα πρώτη, ουρές προσφύγων όλοι στη σειρά να μπουν στο πλοίο για Πειραιά, εικόνα δεύτερη, ένα ζευγάρι αγκαλιασμένο, εικόνα Τρίτη, αναπηρικό καρότσι με παιδί, σταματάω να μετρώ. Οδηγώ βουρκωμένη, γύρω μας παιδιά που παίζουν να μας χαιρετούν.
Όλγα Τσώνη
Στη Σκάλα Συκαμιάς στη Λέσβο εκεί πού είναι ακόμη η καρδιά μου, πήγα πρώτα στην τέντα που ήταν για τα παιδιά. Άφησα τα ρούχα που μετέφερα από την Αθήνα κι έμεινα να βοηθήσω στην τακτοποίηση. Μία κούτα για κάλτσες, άλλη με παπούτσια, μπλούζες, παντελόνια, φορεματάκια, γάντια, σκούφοι, κασκόλ...
-Παιδιά ήρθε βάρκα, λέει ένας εθελοντής. Σας φέρνουμε να ντύσετε παιδιά. Εμένα μου έφεραν να ντύσω ένα αγόρι 3 ή 4 χρονών.
Ήταν όλος μούσκεμα, ξάπλωσα τον μικρό ήρωα σε ένα αυτοσχέδιο πάγκο. Ο μικρός με κοίταγε συνεσταλμένα, ήταν όμως πολύ συνεργάσιμος, Έβγαλα το παντελονάκι του, εννοείται δε φορούσε εσώρουχο. Αμέσως του βρήκα να του φορέσω ένα καινούργιο. Βρήκα και παντελόνι, όμως τα δακτυλάκια του ήταν παγωμένα, δε θα ξεχάσω ποτέ μου αυτά τα δακτυλάκια, του έβαλα κάλτσες, παπούτσια, έτοιμος! Μετά άλλο παιδί, κάποια έκλαιγαν, ήθελαν και την μαμά τους μαζί στη σκηνή, μόνο έτσι κάθονταν να τα ντύσουν.
Η συνέχεια ήταν έξω, σ’ ένα πάγκο με τέντα. Εκεί πρώτα δίναμε γάλα για τα παιδιά, κρουασάν, χυμό. Είχαμε και καραμέλες! Τις δίναμε και φωτίζονταν τα πρόσωπά τους, πάντα έλεγαν ευχαριστώ.
Ήρθε και η ώρα που πήγα να βοηθήσω στην ακτή. Όταν βγαίνει η βάρκα με τους πρόσφυγες κάθε βάρκα έχει την δική της περιπέτεια, ανάλογα τι καιρό έχει, αν είναι μέρα ή νύχτα.
Ήταν μέρα, ήμουν στην παραλία και περίμενα να βγει η βάρκα. Πολύ κοντά πια στην ακτή, τούς βλέπεις με τα χέρια υψωμένα να χαμογελούν, κέρδισαν μία νίκη όταν φθάνουν στην ακτή... Αγκαλιάζονται, άλλοι φιλούν το χώμα, ξεσπάνε...
Όλγα Τσώνη
Κάθε βάρκα έχει τη δική της περιπέτεια, ήταν βράδυ, περίμενα να βοηθήσω. Βγάζουν οι διασώστες πρώτα τα παιδιά και μετά τους μεγάλους.
Παίρνω έναν μικρό στην αγκαλιά μου. Ήταν βρεγμένο, μύριζε εμετό αλλά δε μ’ ένοιαζε καθόλου. Η μάνα έκλαιγε, μου έδειχνε τα τέσσερα δάκτυλα της. Τόσα είναι τα παιδιά της, αλλά είχε δίπλα της μόνο τα τρία... Δεν έβρισκε το τέταρτο... Έκλαιγε, τα παιδιά δίπλα στη μάνα έκλαιγαν όλο και πιο πολύ όταν την έβλεπαν. Ο πατέρας βουβός πιο απόμερα...
Την αγκάλιασα, της χάιδευα τα μαλλιά.
-Θα το βρούμε και το άλλο παιδί, της έλεγα, θα το βρούμε.
Ευτυχώς κάποιος βρήκε το μικρό της και το έφερε εκεί, δε θυμάμαι τίποτα άλλο. Η μάνα λιποθύμησε όταν βρήκε το παιδί της, της ρίξαμε νερό, συνήλθε, την έσφιξα στην αγκαλιά μου. Όλα καλά...
Όλγα Τσώνη
Οι ημέρες που ήμουν εκεί ήταν πολύ καλές, ήταν σα να 'ταν καλοκαίρι. Δεν είδα πνιγμένους ανθρώπους, δεν άκουσα κραυγές το βράδυ να ζητάνε βοήθεια. Ήμουν τυχερή...
Βρέθηκα στα εύκολα, κρατάω μια καλή εικόνα μέσα μου, το ροζ σωσίβιο πάνω στο οποίο έγραψε ένας Σύριος:
Έλληνες σας ευχαριστούμε!
Σας αγαπάμε!
Σας αγαπάμε...
Όλγα Τσώνη
Όλγα Τσώνη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου