Είχα παρακολουθήσει δεκάδες βουλευτές μέχρι τότε, μιλάω για τη σημερινή συνεδρίαση
για το Σύμφωνο και είχα νιώσει διάφορα συναισθήματα:
Με κάποιους οργή (Χ.Α. και ΑΝΕΛ, ειδικά απ' τους ΑΝΕΛ είδα μερικούς που υποστήριζαν εξωφρενικά πράγματα που δεν τα χωράει ο νους), με κάποιους σύγχυση μεγάλη (η στάση του ΚΚΕ απλά δεν έβγαλε κανένα νόημα), με άλλους απόλυτη ταύτιση.
Πολλοί βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ -ξεχωρίζω τον Χρήστο Καραγιαννίδη μέχρι στιγμής- και του Πασόκ/Δημάρ ήταν εξαιρετικοί.
Επίσης κάποιοι μεμονωμένοι της ΝΔ. Κι ο νεαρός κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ένωσης Κεντρώων.
Κι αυτοί του Ποταμιού -και με τις προτάσεις που έκαναν- ήταν εξαιρετικοί, μεταξύ τους και ο Αμυράς.
Είναι όμως ο αντιπαθέστατος σε μένα απ' τη δημόσια παρουσία του Κώστας Ζουράρις, βουλευτής των ΑΝΕΛ, που έκανε τη διαφορά.
Ή μάλλον την υπέρβαση. (Μη ξεχνάμε πως πρόκειται για άνθρωπο που έχει περιγραφεί ως νεοορθόδοξος θρησκόληπτος εθνικιστής.)
Και ξέρετε γιατί; Επειδή για πρώτη φορά -απ' τις τόσες που τον είδα να μιλά- άφησε κατά μέρους το στόμφο, τους εξυπνακισμούς και την προσπάθεια εντυπωσιασμού.
Δεν είπε ούτε ένα ευφυολόγημα, δεν χρησιμοποίησε ούτε μία περίπλοκη πανάγνωστη αρχαιοελληνική λέξη.
Μίλησε απ' την καρδιά -ξερά και χωρίς μελό- και είπε τρεις σύντομες ιστορίες απ' τη ζωή του. Λιγότερο από πέντε λεπτά. Αξίζει.
Πηγή: www.lifo.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου