«Ο Μανώλης Γλέζος ήταν παρών από κάτω ενώ ο Σάντας δεν έχει καμία σχέση (και ο Γλέζος τον έβαλε σε αυτή την ιστορία για να δικαιολογήσει τα ψέματα του με τον Σάντα ήταν συμμαθητές από το σχολείο).»
Η θρυλική ιστορία με την «απαλλοτρίωση» και την εξαφάνιση της Γερμανικής κατοχικής σημαίας που κυμάτιζε ή είχε υποσταλεί στο βράχο της Ακροπόλεως και εκλάπη από τους «αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης», Λάκη Σιάντα και Μανώλη Γλέζο, όπως την πληροφορηθήκαμε από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές εκείνης της κινηματογραφικής και επικίνδυνης νύχτας, είναι ίδια και ακλόνητη εδώ και 74 χρόνια. Κάποιοι ψίθυροι που επιχειρήθηκαν στο παρελθόν περί ανακρίβειας περιγραφής των περιστατικών, έπεσαν στο κενό. Αυτά που γνωρίζουμε-και έχουν καταγραφεί επίσημα από τον Τύπο της εποχής-είναι τα εξής:
«Κατά την νύκτα της 30ής προς 31ην Μαΐου 1941 υπεξηρέθη η επί της Ακροπόλεως κυματίζουσα γερμανική πολεμική σημαία παρ’ αγνώστων δραστών. Διενεργούνται αυστηραί ανακρίσεις. Οι ένοχοι και συνεργοί αυτών θα τιμωρηθούν διά της ποινής του θανάτου».
Ο φρούραρχος των Αθηνών, εκφράζοντας τα οργισμένα συναισθήματα των γερμανικών αρχών κατοχής, απειλεί με ποινή θανάτου τους δράστες της πρώτης αντιστασιακής πράξης εναντίον του εχθρού. Εκείνους που κατέβασαν τη μισητή σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό. Όπως θα γίνει γνωστό μετά την απελευθέρωση, οι ατρόμητοι Έλληνες που έκαναν αυτήν τη γενναία πράξη με κίνδυνο της ζωής τους, ήταν δυο σχεδόν αμούστακα παλικάρια, ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας. Οι δυο φοιτητές και καρδιακοί φίλοι συνέλαβαν το παράτολμο σχέδιο ένα ανοιξιάτικο σούρουπο, όταν από το Ζάππειο αντίκρισαν την Ακρόπολη. Στην Εθνική Βιβλιοθήκη διάβασαν ό,τι σχετικό υπάρχει με τον Ιερό Βράχο: τις σπηλιές, τις τρύπες και κάθε λογής χάρτες της Ακρόπολης. Γρήγορα, αντιλαμβάνονται ότι η μόνη διαδρομή που έπρεπε να ακολουθήσουν για να μη γίνουν αντιληπτοί από τους Γερμανούς φρουρούς ήταν μέσω του Πανδρόσειου Άντρου. Το πρωί της 30ής Μαΐου 1941, ακούν από το ραδιόφωνο ότι η Κρήτη είχε πέσει.
Οι Γερμανοί με προκηρύξεις κόμπαζαν για το κατόρθωμά τους. Ήταν η κατάλληλη στιγμή να δώσουν ένα αποφασιστικό χτύπημα στο γόητρο του κατακτητή. Θα δρούσαν το ίδιο βράδυ. Το περιστατικό έγινε γνωστό μέσα από δύο ταυτόχρονες δηλώσεις του Μανώλη Γλέζου στον «Ριζοσπάστη» και του Λάκη Σάντα στην «Ελευθερία» στις 5 Μαρτίου του 1945. Ο εμφύλιος και οι πολλαπλές πολιτικές εκτροπές που ακολούθησαν, σκόρπισαν τη στάχτη της λησμονιάς, αφού η ηρωική αυτή πράξη είχε γίνει από κομμουνιστές. Έπρεπε να περάσουν δεκαετίες για να υπάρξει υπόμνηση του γεγονότος μέσα, και πάλι, από δηλώσεις των πρωταγωνιστών». Αυτά και βέβαια πολλά ακόμα έχουν γραφεί για εκείνη την ηρωική πράξη. Μέχρι σήμερα. Όμως, μέσω αναλυτικής επιστολής, γιος πολεμιστή της Πίνδου που τραυματίστηκε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο, ο Χρήστος Βαφόπουλος, αμφισβητεί τόσο την ηρωική πράξη των δύο φίλων όσο και την παρουσία του ενός στο αντιστασιακό κατόρθωμα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ (ΕΔΩ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου