Ο μπαρουτοκαπνισμένος ήρωας αν και ήξερε ότι αυτή τη φορά η πληγή του θα τον οδηγούσε στον θάνατο, γύρισε
ιππεύοντας στο στρατόπεδό του και εκεί ξάπλωσε.
Αποχαιρέτησε τους συμπολεμιστές του, οι οποίοι και αυτοί τον χαιρετούν με δάκρυα στα μάτια. Στη συνέχεια μετέλαβε των Αχράντων Μυστηρίων και έγραψε τη διαθήκη του: Ύστερα τον επιβιβάζουν στο πλοίο “ΣΠΑΡΤΙΑΤΗΣ” όπου όλοι νόμιζαν ότι θα τον πάνε στην Αίγινα.
Ο Καραϊσκάκης όμως είχε εκφράσει την τελευταία του επιθυμία, και αυτή ήταν να τον πάνε στην Εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στη Κούλουρη (Σαλαμίνα).
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς τη Σαλαμίνα, του πήγαν ένα γράμμα από τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, στο οποίο ο Γέρος του Μοριά έγραφε στον Καραϊσκάκη να φυλάγεται γιατί ο θάνατός του πολλούς θα βόλευε. Αναφέρεται ότι ο Καραϊσκάκης αφού διάβασε το γράμμα είπε:”Τώρα που μου το έστειλε, είνα αργά”.
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, αυτός ο γενναίος και παράτολμος πολεμιστής είχε ξεψυχήσει. 23 Απριλίου του 1827, ανήμερα της ονομαστικής του Εορτής, αφήνει την τελευταία του πνοή. Τα νέα του θανάτου του, σκορπούν θρήνους, ρίγη συγκίνησης αλλά και οργή, αφού πολλοί πίστευαν ότι τον δολοφόνησαν. Ίσως περισσότερο από όλους, θρήνησε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης για τον οποίο ο Καραϊσκάκης ήταν “το αγαπημένο του παιδί”.
Την ημέρα της κηδείας του, άνθρωποι από πολλές περιοχές της Ελλάδος βρέθηκαν στη Κούλουρη ώστε να αποχαιρετήσουν τον γενναίο Αρχιστράτηγο. Επικήδειο λόγο εξεφώνησε ο Γεώργιος Αίνιάν: “Ἕλληνες! Τί εἶναι αὐτὴ ἡ σκυθρωπότης ὅπου εἶναι ἐζωγραφισμένη εἰς τὰ πρόσωπά σας; τί σημαίνουν αὐτοὶ οἱ διακεκομμένοι ἦχοι τῆς βαρυφθόγγου καμπάνας καὶ αὐταὶ αἱ μελαναὶ καὶ πένθιμοι στολαὶ εἰς τοὺς δρόμους;
τί τρέχουν τεθορυβημένοι ἄνδρες, γυναῖκες καὶ μικρὰ παιδιά; Ὁ Καραϊσκάκης ἀπέθανε. Τοῦτο ἦταν ἡ θλίψις τῶν ἀνδρῶν, τοῦτο ὁ ὀδυρμὸς τῶν γυναικῶν, τοῦτο ὁ στεναγμὸς τῶν μικρῶν παιδίων, τοῦτο τὸ κοινὸν πένθος τῶν Ἑλλήνων. Δίκαιον ἔχει ὁ λαὸς νὰ κάμῃ νὰ ἀντηχῇ εἰς τὴν πόλιν τῆς Σαλαμῖνος θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς· δίκαιον εἶναι νὰ κλαίῃ ἡ Ἑλλὰς ὡς ἄλλη Ῥαχὴλ τὸ τέκνον της, τὸν γνήσιον υἱόν της, ἐπειδή, δὲν ἔχει πολλοὺς τούτους κάρρονας. Ὁ ἀξιοθαύμαστος οὗτος ἀνὴρ—ἀποσιωπῶμεν τὰς πρὸ τῆς ἐνάρξεως τοῦ ἱεροῦ ἡμῶν ἀγῶνος ἐπισήμους ἀνδραγαθίας του—, μόλις εἶδεν ἠνεωγμένον τῆς ἑλληνικῆς ἐλευθερίας τὸ στάδιον, καὶ ἰδοὺ παρουσιάζεται ὡς ἀπτόητος καὶ ἀκαταγώνιστος ἀθλητὴς διὰ νὰ ἐπιθέσῃ νέας δάφνας εἰς τὴν ἔνδοξον κεφαλήν του· μαρτυροῦσι τὰ στρατεύματα τῆς Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας, οἱ συναγωνισταί του, μαρτυροῦσιν αἱ πεδιάδες, ραντιζόμεναι ἀπὸ τὸ αἷμα του, τῆς Ἀμφιλοχίας, μαρτυρεῖ τὸ σῶμα του σκεπασμένον ἀπὸ ἐνδόξους πληγὰς τὴν ὑπερθαύμαστον ἀνδρείαν του. Ἀλλὰ τί εἶναι αὐτά, καὶ ὅσα πέρυσιν ἠγωνίσατο ἔξωθεν τῆς κλεινῆς πόλεως τοῦ Μεσολογγίου πετῶν ὡς ταχύπτερος ἀετὸς πότε εἰς τὴν Αἰτωλίαν καὶ πότε εἰς τὴν Ἀκαρνανίαν, συγκρινόμενα μὲ ὅσα ἡ ἀνήκουστος εὐτολμία του, ἡ ἀκροτάτη ἐμπειρία καὶ ἡ ἀκούραστος φιλοπονία του κατόρθωσαν τοῦτο τὸ...
www.elkosmos.gr/23-apriliou-1827-o-thanatos-tou-georgiou-karaiskaki/ © www.elkosmos.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου