Κωνσταντίνος Καραμανλής, σαν σήμερα στις 23 Απριλίου 1998…

Κωνσταντίνος Καραμανλής, σαν σήμερα στις 23 Απριλίου 1998…

Τζούλια Λιακοπούλου

Ο ηγέτης που προσπάθησε ν’ αλλάξει τη νοοτροπία των Ελλήνων!

 

 Η Ελλάδα, στην ιστορική διαδρομή της, γνώρισε  αναρίθμητους ηγέτες. Άλλοι λατρεύτηκαν και συγκλόνισαν τις μάζες, παρακινώντας την εκάστοτε κοινωνία να εγκαταλείψει τους ενδοιασμούς της και να διεκδικήσει ένα πεπρωμένο που, ακόμη κι αν δεν της ταίριαζε, κανείς δεν μπορούσε να της στερήσει το δικαίωμα να το ζήσει και άλλοι μισήθηκαν για τα έργα και τις ημέρες τους… Οι περισσότεροι,  ήταν προσωπικότητες που ακριβώς λόγω των παθών που “ξύπνησαν”, καταγράφηκαν από την Ιστορία με διπλή ανάγνωση. Από τον Ιωάννη Καποδίστρια κιόλας, για να ακολουθήσουν ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Χαρίλαος Τρικούπης, ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Ανδρέας Παπανδρέου. Σχεδόν για όλους, υπάρχει ένας ορατός αντίλογος, που εκφέρεται και οι υποστηρικτές του τον υπερασπίζονται. Για εκείνον που έφυγε στις 23 Απριλίου του 1998, τέτοιος ισχυρός αντίλογος δεν υπάρχει. Ο λόγος για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή που “έφυγε” στις 23 Απριλίου του 1998, έχοντας ολοκληρώσει – όσο λίγοι – τον κύκλο της επίγειας ύπαρξής του!

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που ξεκίνησε από την Πρώτη Σερρών για να αφιερώσει τη ζωή του στην υπηρεσία του Έθνους, όπως αναγράφει και ο τάφος του στην Πολιτεία, είναι μάλλον ο μοναδικός πολιτικός ηγέτης στη μακρά Ιστορία του τόπου, που αναγνωρίστηκε, ακόμη και εν ζωή, σχεδόν από όλους, ακόμη και  από τους πολιτικούς αντιπάλους του.

Για τον Καραμανλή έχουν γραφτεί σχεδόν τα πάντα. Και έχουν ειπωθεί… ακόμη περισσότερα. Είναι ωστόσο βέβαιο ότι αποτέλεσε την πιο εκκωφαντική “ηγεμονία της εξαίρεσης” που γνώρισε αυτός ο τόπος. Δεν ήταν τζάκι, αντιθέτως “έχτισε” το δικό του. Δεν κολάκευσε την κοινωνία στην οποία απευθυνόταν, αντιθέτως προσπάθησε να παρέμβει στο DNA της, με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο που το έκαναν οι τέως και οι επόμενοι… Εκείνος, από τη… χαμένη στον χάρτη Πρώτη Σερρών, ταξίδευε διαρκώς τη ματιά του πέρα από τον ορίζοντα το στενό της ιδιαίτερης πατρίδας του. Στην Ευρώπη. Στην Ενωμένη Ευρώπη. Στο μέλλον. Στο μέλλον που κερδίζεται και δεν χαρίζεται, ούτε προκύπτει ως φυσική εξέλιξη της ακινησίας… του ρατσισμού, της ευθυνοφοβίας, της ξενοφοβίας! Έκανε ρήξεις. Με το παλάτι, με τον εαυτό του, με την αυτοκαταστροφική νοοτροπία των Ελλήνων. Έβαζε στόχους, είχε πρόγραμμα και έκανε… follow up της διαδρομής μέχρι την ολοκλήρωση ενός έργου. Ήταν σκληρός με τον εαυτό του, ώστε να έχει τα περιθώρια να είναι σκληρός και με όσους βρίσκονταν γύρω του.

Η “βαριά σκιά” του Καραμανλή αποτελεί την τελευταία καταγεγραμμένη περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα ήταν πράγματι “ισότιμη εταίρος” και “παίκτης” στο Διεθνές και Ευρωπαϊκό σκηνικό. Επειδή μπροστά του κοντοστέκονταν οι υπόλοιποι ξένοι ηγέτες, αντικρίζοντας και αναγνωρίζοντάς τον ως “ισοϋψή”. Είχε πει κάποτε, προς το τέλος της ζωής του: “Είχα τρεις στόχους. Να δώσω στον Έλληνα δουλειά, να τον βγάλω από τη φτώχεια. Να εξασφαλίσω τη χώρα. Και να αλλάξω τη νοοτροπία των Ελλήνων. Τους δυο πρώτους στόχους τους πέτυχα. Ο Έλληνας χόρτασε. Έπαψε να πεινάει. Η χώρα εξασφαλίστηκε με την ένταξή της στην Ευρώπη. Τον τρίτο στόχο δεν τον πέτυχα”.

Ο Καραμανλής ήταν “ένας από εμάς”. Ένα διαρκές ιστορικό παράδειγμα ότι όντως, μια εξαίρεση μπορεί να αφήσει το δικό της αποτύπωμα στην Ιστορία. Όχι επειδή τον άφησαν. Αλλά επειδή άδραξε τις ευκαιρίες που είχε και άλλαξε ο ίδιος το μέλλον, προσπαθώντας ν’ αλλάξει το πεπρωμένο της Ελλάδας!