Φίλες και Φίλοι,
όταν έρθουν τα δύσκολα, και ένας Φίλος να σου μείνει από τόσους που είχες, είναι ο καταλυτικότερος παράγοντας της Ζωής. :)
Αυτό, μου συνέβει στην Ελλάδα πριν 10 χρόνια, που είχα μείνει μόνος, (χωρισμός, οικονομικά, θάνατος γονιών, άσκοποι έρωτες και αγάπες δίχως τελειωμό με μπόλικο συναίσθημα μόνο την ύλη), και παρ’ όλο που είχαν περάσει όλοι οι μεγαλοπαράγοντες (πανεπιστημιακοί, πολιτικοί, καλλιτεχνικοί κύκλοι κλπ) από το σπίτι μου, ένας μόνο και όχι τόσο «επώνυμος» με βοήθησε να ρευστοποιήσω μέρος της περιουσίας μου, και μου υπέδειξε να αλλάξω δρόμο. Να κλείσω καλά την χαραμάδα πίσω μου και τέλος να φύγω, για να μην χάσω την αξιοπρέπεια μου.
Τον ευγνωμονώ, όπως ο τυφλός το φως του, ή όσο και ο ψηφοφόρος τους πολιτικούς του, που του έμαθαν, να ελπίζει στο ασήμαντο της διαιώνισης του Τίποτα με ένα μισθό κι αυτόν, όπως αποδείχθηκε, πληρωμένο από την τσέπη του!
Και,
όταν του ζήτησα μετά απ’ όλα αυτά να του δώσω κάτι ως ανταμοιβή σαν Ευχαριστώ, μου απάντησε : «Θέλω να με σκέφτεσαι και να με θυμάσαι, όποτε μπορείς. Αυτό μου αρκεί...»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου