Ο «καπιταλισμός» ισοσκελίσθηκε, με τον όρο του «κεφαλαίου»

Νίκος Πρασσάς
Ο «καπιταλισμός» ισοσκελίσθηκε, με τον όρο του «κεφαλαίου» της αντιπέρα όχθης, και εξυπηρέτησε ιδεολογικά τον εσκεμμένο
διχασμό του κόσμου (πρωταρχικό σημείο της Ολιγαρχίας για να χρηματοδοτεί την αντίθεση ή τον ανταγωνισμό με όπλα και συγχρόνως να διαιρεί τα εδάφη –ανοίγοντας μαγαζιά ή νέα κράτη), και που αναλύθηκε, για να καλυφθεί το κενό της εξουσίας της οικονομίας, που διέπει τα πάντα από την γένεση της επιβαλόμενης «πολιτικής» σκέψης (Γαλλική επανάσταση), όπως και ο «ιμπεριαλισμός» με την «αποικιοκρατία», όπως και η ιδεολογική «επανάσταση» του «κομμουνισμού» ως εξάπλωση ή ορθότερα «υπαρκτού σοσιαλισμού», γιατί ο πρώτος ακόμη δεν εφαρμόσθηκε ως το τελευταίο στάδιο στο «Κεφαλαίο» του Μαρξισμού. Και αλλοίμονο αν εφαρμοστεί, ακόμη και γα τους ένθερμους υποστηρικτές του! 
Με αυτόν τον τρόπο η «Coca Cola» ανέμιζε στην πλατεία της Μόσχας (μουσική βιομηχανία κπ), όσο και της Νέας Υόρκης, όσο και παντού στον κόσμο (Κίνα), αφαιρώντας το δικαίωμα της ντόπιας επιχείρησης να επιβιώσει (κακό για τους κομμουνιστές, αφού ο κρατισμός κυριαρχεί) ή τέλος, να εξαγορασθεί από το ντόπιο «κεφάλαιο» ή διεθνές καπιταλιστικό καθεστώς που αγοράζει κράτη, της στενάζουζας Αμερικής υπό την μπότα της Ολιγαρχίας τον καιρό του «κραχ», όπως συμβαίνει ακριβώς το ίδιο και σήμερα με τα σπίτια και τις ζωές των ανυποψίαστων ανθρώπων στις τριτοκοσμικές χώρες ή στην Ελλάδα της «δημοκρατικής» Ευρώπης, αφού το «πολιτικό» παιχνίδι παραμένει στημμένο, κι ο κοινούς νους δεν μπορεί να το κατανοήσει, όντως απασχολημένος με τα «οικονομικά» ή «φορολογικά» προβλήματα του δικού του τόπου, για να μπαινοβγαίνει στις τράπεζες και για την απλούστερ ανάσα ζωής του, που έρχεται από ένα προηγούμενο κράτος και έπεται στο επόμενο ως αλυσιδωτή αντίδραση! 
Επειδή, τυγχάνει να έχω συγγενείς και σε μια πρώην «κομμουνιστική» χώρα, εκεί για να εξαλειφθεί η «εθνική συνείδηση», απαραίτητος όρος για την «κοινόβια» θεωρία του «οικουμενισμού», όπως της νεοταξίτκης λογικής του σήμερα δίχως πίστη και έθιμα κλπ, λειτούργησε ο θεσμός «leasing» μετά την μεταφορά της μάζας από τα μεγάλα κι όμορφα παλαιά κατασχεμένα σπίτια της πρώην αριστοκρατίας που δόθηκαν στην «νομενκλατούρα» της εξουσίας (που δεν διαφέρει από τίποτα με την σημερινή αριστοκρατία που υπηρετεί την παγκόσμις Ολιγαρχία), στα δίκλουβα γνωστά διαμερίσματα προκατασκευασμένα χωρίς κουζίνα, πληρώνοντας ένα ποσό που κρατιόνταν από το μισθό κανονισμένο να τελειώνει μόλις έφτανε στη συνταξιοδότηση το ζευγάρι, που ακόμη κι αν χώριζε έπρεπε να μένει κάτω από την ίδια στέγη. Το δε αστείο ήταν όσοι δεν εγγράφονταν στο κομμουνιστικό κόμμα, θεωρούνταν εχθροί της πατρίδας και έπαιρναν διαμέρισμα στον τελευταίο όροφο (8ο μέχρι 15ο), ώστε ως αιώνιοι ύποπτοι συνωμότες, να μην μπορούν να ξεφύγουν από το μπλόκο της αστυνομίας! 
Ενώ, στην Ελλαδίτσα ο δολοφονημένος από την Ολιγαρχία Καποδίστριας μοίρασε τη γη στους απλούς πολίτες για την δημιουργία «εθνικής συνείδησης», που δημιουργεί ευθύνη και υπευθυνότητα του πολίτη στη συμμετοχή του στα κοινά, και όχι πειθήνια καθοδηγούμενου οργάνου. Μια έννοια που έχει εκλείψει κι από το λεξιλόγιο των σοφών σημερινών ιστορικών εξ αιτίας των όρων του «νικητή» του τελευταίου Παγκ. Πολέμου περί «φασισμού» κλπ. 
Υ.Σ.: Είναι λάθος να αναφέρονται οι «αναλυτές» και «μελετητές» στις πολιτικές των χωρών ονομαστικά. Δεν φταίνε οι ΗΠΑ, η Γερμανία ή η Αγγλία κλπ ως κράτη, αλλά οι δυο παγκόσμιες τάσεις πολιτικής εφαρμογής στον κόσμο αυτό που εφαρμόζονται ως θεωερίες πρακτικής, και που η μια συμπληρώνε το κενό της άλλης για να επιτυγχάνεται ο επιθυμητός σκοπός του Συστήματος! Εξ ου και ο σκοπός των «ιδεολογιών», που είναι τα πολιτικά τέκνα μίας και μόνο πηγής.