Όμως, ο Φύσσας ΔΕΝ ήταν ήρωας.
Ήρωας, είναι κάποιος που θυσιάζει τη
ζωή του με αυταπάρνηση για να σώσει
το συνάνθρωπό του, την κοινωνία ή να διαφυλάξει μια υπέρτατη αξία.
Ο Φύσσας δεν έκανε κάτι τέτοιο.
Ήταν το θύμα μιας συμπλοκής.
Το αν αυτή η συμπλοκή έχει πολιτικό πρόσημο, θα το κρίνει η δικαιοσύνη.
Η επιλεκτική ευαισθησία που υπάρχει προς τη μνήμη του Φύσσα είναι εξοργιστική και συγχρόνως κατασκευασμένη.
Ο Φύσσας ανακηρύχθηκε σε σύμβολο του αντιρατσιστικού και αντιφασιστικού αγώνα, ενώ ο ίδιος έγραφε τραγούδια που ήταν η επιτομή του μίσους και του οχετού.
Και σ' αυτό εχει τεράστιο μερίδιο η ελληνική κοινωνία, η οποία ούσα αλυσοδεμένη στο άρμα της ενοχικότητας και της αριστερής ηγεμονίας, έφτιαξε μέχρι και ανδριάντα για να τιμήσει τη μνήμη του.
Φυσικά, σ' αυτή τη χώρα γίνεται λόγος μόνο για την ακροδεξιά βία. Για την ακροαριστερή βία, η οποία δολοφόνησε 3 εργαζομένους και 1 έμβρυο, δεν μιλάει κανένας.
Αυτοί οι νεκροί ήταν οι " παράπλευρες απώλειες των κοινωνικών αγώνων ".
Και για αυτό, δεν θα δείτε κανέναν ανδριάντα ή κάποια οδό να παίρνει το όνομά τους.
Υ.Γ Στην παρακάτω φωτογραφία βλέπουμε πως μια μάνα καπηλεύεται τον θάνατο του γιου της και γίνεται σύμβολο της αριστεράς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου