Δεν είναι η φωτιά πίσω της.
Είναι όλα όσα θα έπρεπε να της υποσχεθούμε.
Και κάψαμε.
Ένα παιδί δεν ξέρει από ευθύνες.
Ξέρει μόνο να κοιτά με απορία.
Με βλέμμα που ρωτά:
“Γιατί; Ποιος το έκανε αυτό;”
Κι αν μπορούσε να μιλήσει για το αύριο,
θα έλεγε:
“Εγώ θα μεγαλώσω μέσα σε στάχτες;”
Δεν υπάρχει απάντηση.
Μόνο σιωπή.
Και μια ελπίδα:
Να μην συνηθίσουμε ποτέ αυτό το βλέμμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου