Η ζωή δεν εντυπωσιάζεται από φωνές, εγωισμούς και «ξέρω καλύτερα». Σε δοκιμάζει σιωπηλά και σου δείχνει τον δρόμο μόνο όταν μάθεις να σέβεσαι. Ταπεινό σε θέλει, όχι μικρό. Με καθαρό μυαλό, ανοιχτή καρδιά και λιγότερη ανάγκη να αποδείξεις ποιος είσαι.

Πολλοί άνθρωποι μπερδεύουν τη δύναμη με την έπαρση και τον σεβασμό με τον φόβο. Όμως η πραγματική ωριμότητα φαίνεται στον τρόπο που φέρεσαι όταν όλα πάνε καλά — και κυρίως όταν δεν πάνε.

Στο άρθρο αυτό θα διαβάσεις γιατί η ταπεινότητα δεν είναι αδυναμία, αλλά στάση ζωής, και πώς ο σεβασμός προς τη ζωή, τους ανθρώπους και τον εαυτό μας μάς προστατεύει από λάθη που πληρώνονται ακριβά.

Ποιος είσαι;

Ποια η αξία σου; Ποια η προσφορά, ποιο το έργο σου;

Πες μου. Πες μου εσύ που σήκωσες ένα κεφάλι πέντε μέτρα πάνω από το μπόι σου και μου καμώνεσαι το σπουδαίο.

Γελούν μαζί σου, δεν το βλέπεις; Ψωνίστηκες καημένε.

Μοστράρεσαι σημαντικός. Και μπορεί να είσαι, δε λέω, αλλά άσε αυτή την ταμπέλα να στην κρεμάσουν οι άλλοι, μην την κρεμάς από μόνος σου.

Μην αυτοπροβάλεσαι, προκαλείς.
Γελούν μαζί σου κι εσύ δεν το βλέπεις. Κλείσαν τα μάτια σου, σε τύφλωσαν εκείνες οι επιτύχιες που φορέσαν το όνομά σου.

Τις κέρδισες, δικές σου είναι. Δε στις στερεί κανείς. Δε στις παίρνει κανείς.

Αλλά μην αφήνεις να σε αλλάξουν.

Στη ζωή καλέ μου επιβάλλεται να είσαι ταπεινός.

Επιβάλλεται να κοκκινίζεις κάθε που σηκώνεις τα μάτια.
Να τρέμουν τα πόδια σου.

Να αμφιβάλλεις για σένα και την καλή σου τύχη και να κυνηγάς να γίνεσαι μέρα τη μέρα καλύτερος.

Να σε επευφημούν, να σε επιβραβεύουν κι εσύ να λες ότι δεν έχεις φτάσει ακόμη στο τέρμα.

Δεν αγγίζεται η κορυφή μάγκα μου. Κι όσο κι αν μακρύνεις το καλάμι που κουβαλάς, πάλι δεν τη φτάνεις.

Δεν αγγίζεται η ρουφιάνα ότι κι αν λες, ότι κι αν πιστεύεις. Μοναχά σκαρφαλώνεις ολοένα.

Πέφτεις, σηκώνεσαι, σκουπίζεις λάσπες κι αίματα και συνεχίζεις. Ολοένα ανεβαίνεις, ολοένα προσπαθείς να γίνεις καλύτερος.

Και ταπεινός. Δίχως μεγαλοστομίες κι εκείνες τις μεγάλες ιδέες που τις βάφτισες με το όνομά σου.

Κανείς δεν αγαπά τα ψώνια. Μόνο τα ανέχεται.

Κι εσένα, νομίζω ότι στο ξανάπα, σε περιγελούν.
Γιατί όλα λες ότι τα ξέρεις, μα αγνοείς τις σκέψεις των ανθρώπων για εκείνους που καβάλησαν ένα καλάμι και πορεύονται παρέα του.

Ταπεινός να είσαι. Κι όλα όσα ζήτησες θα έρθουν.

Θάχεις μυαλό και μάτια ανοιχτά να δεις τις αδυναμίες σου. Θα αναγνωρίσεις τους κόλακες από τους αληθινούς σου φίλους.

Θα αντέξεις τις αλήθειες και θα αναγνωρίσεις τα ψέματα.

Θα γίνεις καλύτερος. Θα γίνεις όπως πρέπει να είσαι… ένας άνθρωπος που ξέρει τι όνειρα κάνει και τα κυνηγά.

Ξέρει τις αδυναμίες και τα δυνατά του σημεία. Και περηφανεύεται για τη γνώση των αδυναμιών και για τίποτα άλλο…

Έτσι σε θέλει η ζωή μάγκα μου για να σε αναγνωρίσει μόνη της επιτυχημένο.

Ταπεινό… Μόνο ταπεινό. Όλα τα άλλα, δόξες και π@πάρια μάντολες, άστα για τους άλλους. Άφησέ τα για εκείνα τα ανθρωπάκια που δεν έχουν να πιαστούν από τίποτα άλλο.

Δεν έχουν να δείξουν τίποτε άλλο.

Εσύ όμως πρέπει να έχεις… Συνείδηση, αυτογνωσία, σεμνότητα.

Αυτά να έχεις και πίστεψέ με, δε θα χρειάζεσαι τίποτε άλλο…

Αν κάτι σου χτύπησε μέσα σου, μην το προσπεράσεις. Η ζωή δεν μας τιμωρεί — μας μαθαίνει. Και συνήθως το μάθημα είναι απλό: λιγότερος εγωισμός, περισσότερη ταπεινότητα. Μείνε στο άρθρο και διάβασε με ηρεμία.

Δεν χρειάζεται να γίνεις άλλος άνθρωπος· χρειάζεται να θυμηθείς ποιος είσαι χωρίς τις μάσκες. Ο σεβασμός προς τη ζωή είναι σεβασμός προς τον εαυτό σου.

Κι αυτός ο σεβασμός είναι που σε κρατά όρθιο, ακόμα κι όταν όλα γύρω σου δοκιμάζονται.