🟥Ο πολιτικός «κατήγορος» με επιλεκτική μνήμη – Ο ρόλος Λαζαρίδη, οι σκιές και το ζήτημα πολιτικού ήθους

 

Η πρόσφατη δημόσια επίθεση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της Νέας Δημοκρατίας, Μακάριου Λαζαρίδη, κατά του ΠΑΣΟΚ για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αποτελεί απλώς ακόμη ένα επεισόδιο της σκληρής κομματικής αντιπαράθεσης. Αντιθέτως, φέρνει ξανά στο προσκήνιο σοβαρά ερωτήματα που αφορούν όχι μόνο την πολιτική του επάρκεια, αλλά και το πολιτικό ήθος με το οποίο επιλέγει να παρεμβαίνει στον δημόσιο διάλογο.

Ο κ. Λαζαρίδης εμφανίζεται το τελευταίο διάστημα ως αυστηρός τιμητής της πολιτικής ηθικής, επιχειρώντας να αποδώσει ευθύνες στην αντιπολίτευση για σκάνδαλα που απασχολούν τη δημόσια ζωή. Ωστόσο, η συγκεκριμένη στάση συνοδεύεται από μια εμφανή επιλεκτική αμνησία σε ζητήματα που αγγίζουν την ίδια την κυβερνητική παράταξη.

Δηλώσεις που προκάλεσαν εθνικά και πολιτικά ερωτήματα

Ιδιαίτερα βαρύ πολιτικό αποτύπωμα άφησαν προηγούμενες τοποθετήσεις του εντός του Κοινοβουλίου, οι οποίες σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές και στελέχη της αντιπολίτευσης ,άγγιξαν επικίνδυνα όρια ιστορικού αναθεωρητισμού, αναπαράγοντας επιχειρηματολογία που έχει αξιοποιηθεί επανειλημμένα από την τουρκική διπλωματία. Το γεγονός ότι χρειάστηκε παρέμβαση της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Εξωτερικών για να αποσαφηνιστεί η εθνική γραμμή, καταγράφεται από πολλούς ως σοβαρό πολιτικό ατόπημα.

Η επιλογή ενός κοινοβουλευτικού εκπροσώπου να κινείται σε τόσο ευαίσθητα εθνικά πεδία με αμφιλεγόμενες τοποθετήσεις, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για τη θεσμική ευθύνη που οφείλει να συνοδεύει τη συγκεκριμένη θέση.

ΟΠΕΚΕΠΕ: Πολιτική επίθεση με ανοιχτές σκιές

Στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, ο κ. Λαζαρίδης επιχειρεί να εμφανιστεί ως υπερασπιστής της διαφάνειας. Την ίδια στιγμή, όμως, η αντιπολίτευση επισημαίνει ότι παραμένουν αναπάντητα ερωτήματα για τη διαχείριση κοινοτικών πόρων, οι οποίοι σύμφωνα με καταγγελίες και στοιχεία που βρίσκονται υπό διερεύνηση ,φέρονται να διοχετεύθηκαν σε κυκλώματα που λειτουργούσαν με πολιτικές πλάτες.

Η δημόσια εικόνα στελεχών που συνδέθηκαν με την υπόθεση και επέδειξαν προκλητικό τρόπο ζωής, με πολυτελή αυτοκίνητα και επιδείξεις οικονομικής ισχύος, αποτελεί – σύμφωνα με πολιτικούς παρατηρητές – ένα από τα πιο συμβολικά στιγμιότυπα της κρίσης αξιοπιστίας που συνοδεύει το σκάνδαλο.

Η στάση στην εξεταστική και η υπόθεση «Φραπές»

Ακόμη πιο έντονες είναι οι αιχμές που διατυπώνονται για τον ρόλο του κατά τη διάρκεια των εργασιών της εξεταστικής επιτροπής της Βουλής. Η αντιπολίτευση τον κατηγορεί ότι επιχείρησε να μετατρέψει μια θεσμική διαδικασία διερεύνησης σε πεδίο πολιτικής προστασίας προσώπων, υποστηρίζοντας επιχειρήματα που απέτρεψαν την προσαγωγή βασικού μάρτυρα, γνωστού με το προσωνύμιο «Φραπές», όταν εκείνος αρνήθηκε να παρουσιαστεί ενώπιον της επιτροπής.

Η συγκεκριμένη στάση, σύμφωνα με κοινοβουλευτικές πηγές, εγείρει σοβαρά ζητήματα σεβασμού της κοινοβουλευτικής λογοδοσίας και της ισονομίας.

Πολιτικές σχέσεις και δημόσιες εικόνες

Στο πολιτικό παρασκήνιο παραμένουν επίσης οι αναφορές σε σχέσεις κυβερνητικών στελεχών με πρόσωπα που συνδέονται με την υπόθεση, με χαρακτηριστική την εικόνα υπουργών που βρέθηκαν σε κοινωνικές συναναστροφές με συγγενικά πρόσωπα εμπλεκομένων, σε περίοδο έντονης πολιτικής δραστηριότητας. Οι αποστάσεις που επιχειρήθηκαν εκ των υστέρων δεν φαίνεται να έπεισαν την κοινή γνώμη.

Ζήτημα δημοκρατικής λειτουργίας

Παράλληλα, η αντιπολίτευση επαναφέρει τις καταγγελίες για πρακτικές κοινοβουλευτικής διαχείρισης που όπως υποστηρίζει ,υπονόμευσαν τη θεσμική διαδικασία ελέγχου πολιτικών ευθυνών, μέσω διαδικασιών που βασίστηκαν στην αριθμητική ισχύ της πλειοψηφίας και όχι στην ουσιαστική διερεύνηση των υποθέσεων.

Το πολιτικό αποτύπωμα

Ο ρόλος του Μακάριου Λαζαρίδη στον δημόσιο διάλογο αποτυπώνει ένα μοντέλο πολιτικής αντιπαράθεσης που στηρίζεται στην επιθετική ρητορική, χωρίς σύμφωνα με τους επικριτές του να συνοδεύεται από την αναγκαία θεσμική αυτοσυγκράτηση και πολιτική συνέπεια.

Σε μια περίοδο όπου η κοινωνία εμφανίζεται ιδιαίτερα ευαίσθητη σε ζητήματα διαφάνειας και λογοδοσίας, η επιλογή της πολιτικής όξυνσης χωρίς αυτοκριτική ενδέχεται να λειτουργήσει τελικά εις βάρος της αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος συνολικά.

Και ίσως το μεγαλύτερο ερώτημα που παραμένει ανοιχτό δεν αφορά μόνο τις πολιτικές ευθύνες. Αφορά το κατά πόσο όσοι διεκδικούν τον ρόλο του πολιτικού κατηγόρου μπορούν να πείσουν ότι υπηρετούν πράγματι την αλήθεια και όχι την κομματική σκοπιμότητα.

Παρατηρητικός