Η εξάντληση που το κράτος αρνείται να δει.
Ένα βάρος που δεν είναι μόνο ψυχικό, αλλά είναι διαρκές, καθημερινό και οικονομικό.
Χωρίς ανάσα, χωρίς κανένα περιθώριο να ξεκουραστείς.
Μια οικογένεια με έναν άρρωστο άνθρωπο δεν ζει απλώς μια δύσκολη περίοδο, ζει σε μόνιμη επιφυλακή.
Με παιδί-ά, που χρειάζεται συνεχή υποστήριξη.
Με έναν παππού ή μια γιαγιά που δεν μπορούν να μείνουν μόνοι, ίσως και έναν άρρωστο σύζυγο, που χρειάζεται περισσότερη φροντίδα .
Αυτές οι οικογένειες δεν ζητούν προνόμια.
Ζητούν στήριξη για να αντέξουν.
Η φροντίδα δεν έχει ωράριο, δεν έχει ρεπό, ούτε
σταματά τη νύχτα που κάποιοι θεωρούν δεδομένη την ανάπαυση.
Το κράτος απουσιάζει στα πιο βασικά.
Η δωρεάν υγεία απουσιάζει στην πράξη, δεν υπάρχει καμία ουσιαστική στήριξη, ουτε οικονομικη ουτε ηθικη.
Καμία μέριμνα για όσους σηκώνουν το βάρος αυτό καθημερινά.
Καμία διευκόλυνση για εκείνους που κρατούν όρθιες ολόκληρες οικογένειες πολεμοντας με διαφορα "θηρια".
Δεν υπάρχει ουσιαστική βοήθεια στο σπίτι.
Δεν υπάρχει μέριμνα για τον άνθρωπο που φροντίζει.
Καμία διευκόλυνση, καμία ανακούφιση, καμία πραγματική πρόνοια.
Οι υποχρεώσεις όμως παραμένουν αμείλικτες.
Δουλειά, χαρτιά, έξοδα, απαιτήσεις, σαν να μην υπάρχει ανάγκη για βοήθεια.
Και κανείς δεν ρωτάει αν αντέχουν, ή κανείς δεν υπολογίζει την κόπωση αυτών των ανθρώπων.
Και όταν η εξάντληση μετατραπεί σε ψυχοσωματικά προβλήματα, τότε η κοινωνία απορεί... Όχι όμως το κράτος.
Σεβασμός σε αυτούς τους ανθρώπους, που σηκώνουν καθημερινά το βάρος των υποχρεώσεων, που φροντίζουν, αντέχουν και στηρίζουν με αξιοπρέπεια την οικογένεια τους.
Και ακριβώς γι’ αυτό, δεν πρέπει να είναι μόνοι τους.
Ήρθε η ώρα να απαιτήσουμε μία βοήθεια παραπάνω, μία ουσιαστική στήριξη, μία παρουσία που να τους ανακουφίζει πραγματικά.
Δεν είναι προνόμιο, αλλά καθήκον της κοινωνίας και του κράτους.
Φωτεινή Τσελέπη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου