H Τσικνοπέμπτη στο στόχαστρο - H «διαφορετικότητα» που θέλει να επιβάλει τι θα τρώνε τα παιδιά

 Ioannis Ampatsidis

Η Τσικνοπέμπτη στο στόχαστρο - Η «διαφορετικότητα» που θέλει να επιβάλει τι θα τρώνε τα παιδιά

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, σαν καλοκουρδισμένο

ρολόι, εμφανίζονται οι ίδιες οργανώσεις και οι ίδιοι κύκλοι για να «αγανακτήσουν» με την Τσικνοπέμπτη στα σχολεία. Φέτος, πάλι, το ίδιο έργο. Καταγγελίες, ηθικολογίες, βαρύγδουπες λέξεις περί «βίας», «ακατάλληλων πρακτικών» και «μη παιδαγωγικού χαρακτήρα».

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή. Κανένα παιδί δεν υποχρεώνεται να φάει κρέας, κανένα παιδί δεν εξαναγκάζεται να συμμετάσχει, κανένα σχολείο δεν λειτουργεί ως «ψησταριά», ως λέγουν. Η Τσικνοπέμπτη, όταν γιορτάζεται, γίνεται στο πλαίσιο ενός λαϊκού, πολιτισμικού εθίμου, με πρωτοβουλία γονέων, συλλόγων και σχολικών κοινοτήτων και όχι ως «διδακτέα ύλη», ούτε ως διατροφική επιβολή.

Και εδώ αρχίζει η υποκρισία…

Οι ίδιοι που απαιτούν «ουδετερότητα του σχολείου», δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ζητούν δράσεις «ευαισθητοποίησης» με σαφή ιδεολογικό πρόσημο, παρουσιάσεις που προβάλλουν συγκεκριμένες διατροφικές επιλογές ως ηθικά ανώτερες, παρεμβάσεις που επιχειρούν να φορτίσουν συναισθηματικά παιδιά με εικόνες και αφηγήσεις που εξυπηρετούν τη δική τους κοσμοθεωρία. Αυτό λέγεται επιλεκτική ανοχή. Η παράδοση ενοχλεί αλλά η ιδεολογία όχι. Το έθιμο θεωρείται «ακατάλληλο», ενώ η ακτιβιστική αφήγηση θεωρείται «παιδαγωγική».

🤔 Διαφορετικότητα για όλους - Εκτός από όσους διαφωνούν

Μιλούν διαρκώς για σεβασμό στη διαφορετικότητα. Αλλά η διαφορετικότητα, όπως φαίνεται, έχει όρια. Αν ένα παιδί είναι χορτοφάγο ή vegan, κανείς δεν θα το ενοχλεί. Αν ένα παιδί θέλει να συμμετέχει σε ένα λαϊκό έθιμο, τότε ξαφνικά «πρέπει να προστατευτεί». Δεν ζητούν συνύπαρξη, μα εξαφάνιση του εθίμου. Ούτε ζητούν επιλογές, αλλά επιδιώκουν την αφαίρεσή τους. Αυτό θα πει επιμονή με ηθικό μανδύα.

Το σχολείο δεν είναι αποστειρωμένος χώρος αποκομμένος από την κοινωνία και τον πολιτισμό. Είναι μικρογραφία της κοινωνίας. Με παραδόσεις, έθιμα, χαρές, μουσικές και γιορτές. Η Τσικνοπέμπτη δεν «προωθεί βία», δεν «κανονικοποιεί κάτι σκοτεινό», δεν ακυρώνει καμία άλλη επιλογή. Αντιθέτως, διδάσκει κάτι απλό και υγιές. Ότι διαφορετικοί άνθρωποι μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς να ακυρώνει ο ένας τον άλλον. Κάτι που, ειρωνικά, οι πολέμιοί της φαίνεται να δυσκολεύονται να αποδεχτούν.

Ωστόσο, το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι το κρέας. Ας είμαστε ειλικρινείς, το πρόβλημα δεν είναι οι ψησταριές. Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί οι δογματικοί κύκλοι δεν ελέγχουν το αφήγημα. Η Τσικνοπέμπτη δεν ζητά άδεια, δεν χρειάζεται έγκριση, ούτε και περνά από φίλτρα «ορθότητας». Είναι λαϊκή, αυθόρμητη και βαθιά ριζωμένη. Και αυτό ενοχλεί όσους πιστεύουν ότι η κοινωνία πρέπει να αναδιαμορφωθεί από πάνω προς τα κάτω.

Όποιος πραγματικά σέβεται τη διαφορετικότητα δεν ζητά απαγορεύσεις, δεν ακυρώνει παραδόσεις και δεν βαφτίζει τις προσωπικές του επιλογές ως ηθικό μονόδρομο. Ο σεβασμός δεν χτίζεται με επιστολές καταγγελίας και ηθικά τελεσίγραφα. Απαιτεί ανοχή, μέτρο και κοινό νου. Και αυτά, δυστυχώς, λείπουν εντυπωσιακά από όσους φωνάζουν πιο δυνατά στο όνομα της «ευαισθησίας».