Τζόυς Ευείδη: «Δεν πρέπει να υπάρχει δημοκρατία στο θέατρο, πρέπει να υπάρχει δικτατορία»

 

Για την καλλιτεχνική της πορεία στο θέατρο και την τηλεόραση μίλησε η Τζόυς Ευείδη, αναφερόμενη μεταξύ άλλων στην ηλικία η οποία -όπως τόνισε- αποτελεί εμπόδιο στο επάγγελμα του ηθοποιού για τις γυναίκες, καθώς δεν τις επιλέγουν για ρόλους.

«Όλες οι παραστάσεις και όλοι οι θίασοι αγγελικά πλασμένοι. Έχω ζήσει περίεργες στιγμές, προσπάθησα να κάνω ότι δεν τις πολυκαταλαβαίνω. Η δουλειά μας μάλλον δεν είναι δημοκρατική. Δεν πρέπει να υπάρχει δημοκρατία στο θέατρο. Πρέπει να υπάρχει δικτατορία. Ένας αποφασίζει, όχι η ομάδα. Τη μέρα που πήγα στην οδό Πειραιώς, στη σχολή του Εθνικού και είδα το όνομά μου στον κατάλογο ότι είχα περάσει. Αρχικά δεν ήθελα καν να γίνω ηθοποιός, ήθελα να κάνω θεωρητικά θεάτρου, αλλά ντάλα. Και τώρα που μιλάμε, δεν το πιστεύω ότι είμαι τόσα χρόνια σε αυτή τη δουλειά. Το θεωρώ μεγάλο επίτευγμα» τόνισε.

Αναφερόμενη στην τηλεοπτική της απουσία τα τελευταία χρόνια, η ηθοποιός υπογραμμίζει ότι δεν δέχεται πια προτάσεις, με την ίδια να διστάζει να πάρει τηλέφωνο, ώστε να ζητήσει δουλειά.

«Αν ερχόντουσαν οι προτάσεις, θα δούλευα. Δεν σημαίνει ότι επειδή έχεις κάνει δέκα καλές δουλειές ή δουλεύεις στο Εθνικό ή στις Στέγες, μπορεί να μην περνάει πια η μπογιά σου, πολύ απλά. Να μη χρειάζεσαι στους ρόλους, έτσι κι αλλιώς οι γυναίκες μετά τα 40 δεν πολυχρειαζόμαστε, ούτε υπάρχουνε πολλοί ρόλοι να παίξουμε. Βασικά μετράς όσο είσαι γκόμενα, μετά ο Θεός και η ψυχή σου. Δεν θα έπαιρνα τηλέφωνο για να ζητήσω δουλειά. Δεν είναι ότι δεν θέλω, ντρέπομαι» είπε χαρακτηριστικά.

Όσο για την πιο αγαπημένη της σειρά αυτή είναι «Οι Μεν και οι Δεν», τονίζει, καθώς της γυρνάει πίσω, στην εποχή της τρέλας, όπως είπε, τότε που οι άνθρωποι γελούσαν χωρίς ενοχές και που ακόμα και οι «χοντράδες» δεν παρεξηγούνταν.

«Είναι η πιο αγαπημένη μου, γιατί ήτανε τα roaring nineties, που λένε, που ήταν η εποχή της τρέλας. Ήταν η εποχή, ρε παιδί μου, που χαιρόσουνα χωρίς ενοχές, που γελούσες χωρίς ενοχές, που έλεγες χοντράδες στο φίλο σου και ο φίλος σου ξεραινότανε στα γέλια. Όσο πάμε γινόμαστε πιο συντηρητικοί, πιο ξενέρωτοι και, με συγχωρείς, και πιο κρυόκωλοι» ανέφερε, μεταξύ άλλων.