Μια φορά κι έναν καιρό, μια μητέρα βρισκόταν στην παραλία με τον γιο της.Εκείνη καθόταν κάτω από την ομπρέλα της και διάβαζε ένα βιβλίο, ενώ ο γιος της έπαιζε στα ρηχά με τα κύματα.Ξαφνικά, ένα τεράστιο κύμα ήρθε από το πουθενά και έσκασε ακριβώς εκεί που έπαιζε το παιδί. Μόλις υποχώρησαν τα νερά, η γυναίκα κοίταξε — και είδε ότι ο γιος της είχε εξαφανιστεί.Απελπισμένη, ύψωσε τα χέρια και το κεφάλι προς τον ουρανό και φωνάζει: «Θεέ μου, πώς μπόρεσες να μου τον πάρεις; Δεν ήμουν καλή μητέρα; Δεν του έδινα πάντα ό,τι χρειαζόταν; Δεν τον ανέθρεψα σωστά; Δεν τον μεγάλωσα με τον σωστό χριστιανικό τρόπο; Δεν νήστευα κάθε Σαρακοστή; Δεν πήγαινα κάθε Κυριακή στην εκκλησία; Δεν έδινα ελεημοσύνες στους φτωχούς; Δεν έκανα τα πάντα για να είμαι σωστή στα μάτια Σου και στα μάτια όλων; Θεέ μου, γιατί μου το έκανες αυτό; Το άξιζα;»Τότε ακούστηκε μια επιβλητική φωνή από τον ουρανό: «Εντάξει, ΟΚ!»Κι αμέσως ένα κύμα εμφανίστηκε πάλι από το πουθενά και χτύπησε στο ίδιο σημείο όπου έπαιζε το παιδί. Μόλις υποχώρησαν τα νερά, το παιδί ήταν πάλι εκεί, χαμογελαστό, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.Η φωνή από τον ουρανό ξαναμίλησε: «Σου επέστρεψα τον γιο σου. Ικανοποιήθηκες;»Η μητέρα κοίταξε τον γιο της για λίγο, στροφήκε προς τον ουρανό και φώναξε δυνατά: «Πριν φορούσε καπέλο;»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου