Στο Κολωνάκι, εκεί όπου η καθημερινότητα μπλέκεται με ιστορίες που δεν γράφονται ποτέ ολόκληρες, εκτυλίχθηκε ένα στιγμιότυπο που για τους περισσότερους θα περνούσε απαρατήρητο. Όχι όμως για εκείνους που έχουν μάθει να «διαβάζουν» πίσω από τις εικόνες. Ο «Δαίμων του Πιεστηρίου», περιπλανώμενος στο γνώριμο αυτό σκηνικό, εντόπισε μια φιγούρα που κουβαλά παρελθόν βαρύ, σχεδόν ασήκωτο. Έναν επιχειρηματία που κάποτε βρέθηκε στο επίκεντρο σοβαρής υπόθεσης υπεξαίρεσης και πλήρωσε το τίμημα με χρόνια εγκλεισμού. Σήμερα, ωστόσο, καθόταν χαλαρός σε καφέ της περιοχής, απολαμβάνοντας τον χρόνο του.
Το όνομά του δεν θα γραφτεί εδώ. Όχι γιατί δεν είναι γνωστό, αλλά γιατί όσοι κινούνται στο βαθύ παρασκήνιο δεν χρειάζονται συστάσεις, καθώς στη συνέχεια θα καταλάβουν ποιος είναι απο την εξιστόρηση.
Η παρουσία του, λειτούργησε σαν σπίθα που άναψε ξανά μια ιστορία σχεδόν ξεχασμένη, μια υπόθεση που είχε συγκλονίσει όταν αποκαλύφθηκε και έκτοτε έμεινε μισοειπωμένη. Μια ιστορία που ξεκινά από ένα ιλιγγιώδες ποσό, πάνω από 200 εκατομμύρια ευρώ, και καταλήγει χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα.
Γιατί εκεί που οι περισσότεροι θυμούνται την υπόθεση ως ένα ακόμα οικονομικό σκάνδαλο που πήρε τον δρόμο της Δικαιοσύνης, κάποιοι επιμένουν πως το πραγματικό κεφάλαιο γράφτηκε πριν καν ξεσπάσει η καταιγίδα. Σύμφωνα με όσα γμωρίζει ο Δαίμων, ένα μέρος αυτών των χρημάτων δεν χάθηκε ποτέ. Αντιθέτως, μεταφέρθηκε με τρόπο σχεδόν κινηματογραφικό, εκτός συνόρων, σε έναν προορισμό που δεν επιλέγεται τυχαία, την Ιαπωνία.
Η αφήγηση που συνοδεύει αυτή τη διαδρομή έχει όλα τα στοιχεία ενός σκοτεινού σεναρίου. Λέγεται ότι πριν ακόμη αρχίσουν οι αποκαλύψεις και οι έλεγχοι, ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας είχε φροντίσει να μετακινήσει σημαντικά ποσά εκτός Ελλάδας, χρησιμοποιώντας μεθόδους που δεν αφήνουν εύκολα ίχνη. Η εικόνα που περιγράφεται δεν είναι αυτή περίπλοκων χρηματοοικονομικών εργαλείων, αλλά κάτι πιο απλό και ταυτόχρονα πιο τολμηρό, μεταφορά με φυσικό τρόπο, με βαλίτσες, σε ένα ταξίδι που είχε συγκεκριμένο σκοπό.
Εκείνο που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον δεν είναι μόνο η μεταφορά, αλλά ο τρόπος με τον οποίο όπως ψιθυρίζεται κατέστη δυνατή. Στους κύκλους όπου κυκλοφορούν αυτές οι πληροφορίες, γίνεται λόγος για διασυνδέσεις που φτάνουν σε πολύ υψηλά επίπεδα. Δεν πρόκειται για απλές γνωριμίες, αλλά για σχέσεις που, αν ισχύουν, μπορούν να εξηγήσουν γιατί κάποια πράγματα γίνονται με ευκολία που για τους υπόλοιπους μοιάζει αδιανόητη.
Φτάνοντας στην Ιαπωνία, η ιστορία δεν σταματά στη μεταφορά χρημάτων. Αντιθέτως, παίρνει μια ακόμη πιο απρόβλεπτη τροπή. Σύμφωνα με όσα λέγονται σε κλειστούς κύκλους, ακολούθησαν κινήσεις που στόχευαν στη δημιουργία μιας εναλλακτικής ταυτότητας. Αναφορές κάνουν λόγο για πληρωμές προς τοπικούς αξιωματούχους, με ποσά που αγγίζουν το ένα εκατομμύριο δολάρια, προκειμένου να εξασφαλιστεί υπηκοότητα και να ανοίξει ο δρόμος για αλλαγή ονόματος. Η λεπτομέρεια αυτή, όσο ακραία κι αν ακούγεται, επαναλαμβάνεται με τέτοια επιμονή που δύσκολα αγνοείται.
Έτσι, διαμορφώνεται η εικόνα ενός ανθρώπου που, πριν ακόμη ξεσπάσει το σκάνδαλο στην Ελλάδα, είχε φροντίσει να δημιουργήσει μια «δεύτερη εκδοχή» του εαυτού του στο εξωτερικό με ένα πιθανό Ιαπωνικό όνομα, Haruto Takahashi. Τα χρήματα, σύμφωνα με τις ίδιες αφηγήσεις, τοποθετήθηκαν σε τραπεζικό σύστημα της Ιαπωνία, αποκτώντας μια μορφή νομιμοφάνειας, παρά την αμφιλεγόμενη προέλευσή τους. Και κάπου εκεί, το σχέδιο φαίνεται να ολοκληρώθηκε.
Η συνέχεια είναι γνωστή στο ευρύ κοινό, αλλά ίσως όχι με όλες τις λεπτομέρειες. Ο επιχειρηματίας επέστρεψε στην Ελλάδα, η υπόθεση αποκαλύφθηκε, οι δικαστικές διαδικασίες κινήθηκαν και τελικά οδηγήθηκε στη φυλακή, όπου παρέμεινε για αρκετά χρόνια. Το κεφάλαιο εκείνο έκλεισε με τρόπο που φάνηκε να αποδίδει δικαιοσύνη, τουλάχιστον σε ένα επίπεδο.
Η επιστροφή του στην καθημερινότητα, χωρίς εμφανές βάρος, επαναφέρει στο προσκήνιο όλα όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ ξεκάθαρα. Η παρουσία του σε ένα καφέ στο Κολωνάκι δεν είναι απλώς μια τυχαία στιγμή. Είναι μια υπενθύμιση ότι κάποιες ιστορίες δεν τελειώνουν όταν πέφτει η αυλαία των δικαστηρίων.
Το ουσιαστικό ερώτημα δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά και το τι παραμένει στο σκοτάδι. Αν πράγματι υπήρξαν χρήματα που δεν εντοπίστηκαν ποτέ. Και σε τέτοιες περιπτώσεις, το πιο ενδιαφέρον δεν είναι αυτό που αποδείχθηκε, αλλά αυτό που απλώς… το γνωρίζουν λίγοι.
Ο «Δαίμων του Πιεστηρίου» δεν καταγράφει γεγονότα με τη στενή έννοια. Παρατηρεί, συνδέει και το αφήνει στην κρίση σου. Συνήθως κρύβεται πίσω από εικόνες απλές, όπως ένας καφές σε μια γωνιά της πόλης, που όμως για όσους γνωρίζουν, λέει πολύ περισσότερα απ’ όσα δείχνει…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου