Στα καφενεία των χωριών μας πολλοί από εμάς έχουμε μερικές από τις πιο ωραίες αναμνήσεις των παιδικών, εφηβικών, αλλά και ενήλικων χρόνων μας. Η μυρωδιά από τον φρεσκοψημένο καφέ, η γεύση της δροσερής πορτοκαλάδας, οι σοφές κουβέντες των μεγαλύτερων σε ηλικία μέσα από την εξιστόρηση γεγονότων που σημάδεψαν τη ζωή τους και η μουσική, που ακουγόταν τόσο όσο χρειαζόταν, έχουν φωλιάσει στις ψυχές πολλών . Σε ένα όμορφο χωριό της Κρήτης, μία ολιγομελής ομάδα ανθρώπων που αγαπά πολύ τον τόπο της, έχοντας την υποστήριξη των συγχωριανών της, ανέλαβε να δώσει μία «δεύτερη ζωή» στο τοπικό καφενείο, το οποίο παρέμενε για αρκετά χρόνια κλειστό, και πλέον επαναλειτουργεί ως αυτοσυντηρούμενο.
Της Ελένης Φλισκουνάκη
Το Πάτημα είναι ένα μικρό, αλλά όμορφο χωριό του Αποκόρωνα στην Κρήτη. Έχει ελάχιστους μόνιμους κατοίκους, ωστόσο όσοι κατάγονται από εκεί το αγαπούν βαθιά.
Μιλώντας στο enikos.gr μέλη της ολιγομελούς ομάδας που ανέλαβαν να «αναστήσουν» το τοπικό καφενείο στο Πάτημα, περιγράφουν τις ομορφιές του τόπου τους με υπερηφάνεια: «Το χωριό μας ανήκει στα χωριά που αναφέρονται με τη γενική ονομασία “Κουρνοπατήματα”. Έχει άμεση πρόσβαση προς το βουνό και πεζοπορικές διαδρομές που περνάνε ακόμα και από μέσα του. Βρίσκεται σε πολύ όμορφη θέση. Συνδυάζει βουνό και θάλασσα, έχει απίστευτη θέα και καταπληκτική ενέργεια».
«Σε κοντινή απόσταση υπάρχει το δάσος του Αζίλακα ή Κουμαρές, πηγές νερού, ο Κουλές (Οθωμανικής εποχής φρούριο) και ο θολωτός τάφος φυλακής (Υστερομινωική περίοδος). Μέσα στο χωριό μας υπάρχουν μικρά ενετικά πατητήρια. Μάλιστα, φημολογείται ότι η ονομασία του χωριού προέρχεται από το πάτημα των σταφυλιών. Αυτές είναι κάποιες από τις ομορφιές του τόπου που θέλουμε να αναδείξουμε στους επισκέπτες», συμπληρώνουν.
Μας λένε πως προτιμούν να αναφερθούν στο εγχείρημα, χωρίς να δημοσιοποιηθούν τα ονόματά τους και ίσως οι περισσότεροι απορήσουν γιατί. Ο λόγος μπορεί να μοιάζει προφανής, αλλά δεν είναι. Και σίγουρα αντικατοπτρίζει τις αγνές προθέσεις τους και την ανιδιοτέλεια πίσω από αυτή την προσπάθεια. «Δεν το κάναμε για αυτόν τον λόγο, και θα είναι άδικο για όσους βοηθήσουν στην πορεία», τονίζουν.
Η ιστορία του καφενείου και η απόφαση επαναλειτουργίας του
Το καφενείο του χωριού, το οποίο ξεκίνησε να λειτουργεί ξανά μόλις πριν από λίγες ημέρες, μετρούσε σχεδόν 50 χρόνια ζωής όταν έκλεισε το 1994. Χτίστηκε το 1946 και ήταν δωρεά στην εκκλησία από κάποιον που καταγόταν από την περιοχή και ζούσε στην Αμερική.
Σύμφωνα με ανθρώπους που συνεισέφεραν στην επαναλειτουργία του καφενείου, πριν από κάποια χρόνια είχε γίνει ξανά μία προσπάθεια από τους ανθρώπους του χωριού, οι οποίοι έβαλαν χρήματα όλοι μαζί, συντήρησαν και καθάρισαν το χώρο προκειμένου να τον χρησιμοποιούν οι ίδιοι.
Σε ερώτηση για την αφορμή που τους οδήγησε στην απόφαση να ανοίξουν ξανά το καφενείο του χωριού τους, μας εξηγούν ότι: «Για εμάς αφορμή ήταν μία επίσκεψη πεζοπόρων, όπου ξαφνικά έπιασε ένα ανοιξιάτικο μπουρίνι και δεν είχαν πού να πάνε.
Εκείνη τη στιγμή σκεφτήκαμε πόσο κρίμα ήταν να έρχονται επισκέπτες και να μην υπάρχει ένας ανοιχτός και ζωντανός χώρος να τους υποδεχτεί και παράλληλα και αυτοί να τον φροντίσουν πίσω. Οπότε μετατρέψαμε αυτό τον εγκαταλειμμένο για πολλά χρόνια χώρο σε ένα απάγκιο ντόπιων και μη, δίχως να μεσολαβεί το χρήμα ανάμεσα τους».
«Θέλαμε να δημιουργήσουμε ένα χώρο ανοιχτό για όλους»
Εξομολογούνται δε πως η ιδέα της επαναλειτουργίας του καφενείου, προέκυψε και από την ανάγκη τους να συστήσουν ξανά το χωριό τους στον κόσμο: «Να διώξουμε την μαυρίλα των τελευταίων ετών, να το φωτίσουμε ξανά, να μοιραστούμε τις ομορφιές του».
«Υπήρξε πάντα ένα πολύ φιλόξενο χωριό, αυτό νομίζω ήταν που το έκανε να ξεχωρίζει. Ένα μικρό χωριό με ένα μικρό καφενείο που όμως προσέλκυε κόσμο από όλη την γύρω περιοχή.
Δεν θέλαμε να ανοίξουμε επιχείρηση. Θέλαμε να δημιουργήσουμε ένα χώρο ανοιχτό για όλους! Ένα χώρο στον οποίο οποιοσδήποτε θέλει μπορεί να φτιάξει ένα καφέ, να πιεί μια ρακή, να διαβάσει και να χαλαρώσει χωρίς να χρειαστεί να πληρώσει.
Ένα τόπο συνάντησης, ένα σημείο αναφοράς, ένα πυρήνα θέλουμε να δημιουργήσουμε… Κάτι που να ενώνει! Όλοι όσοι είναι από το χωριό, όχι μόνο οι μόνιμοι κάτοικοι, ενθουσιάστηκαν, συγκινήθηκαν με την ιδέα», συμπληρώνουν.
Οι ίδιοι παραδέχονται ότι το τοπικό καφενείο χρειάζεται δουλειά ακόμη, όμως: «Ήδη έχει ενεργοποιηθεί η μικρή μας κοινότητα. Νομίζω θα γίνουν ωραία πράγματα σιγά σιγά. Έχουμε και τον παπά του χωριού με το μέρος μας».
«Ευελπιστούμε να είναι κάτι παραπάνω από ένας τόπος ξεκούρασης»
Η μόνη υποχρέωση που έχουν όσοι επισκέπτονται το καφενείο, είναι να αφήσουν τον χώρο καθαρό και τακτοποιημένο, έτσι ώστε να μπορούν και άλλοι να απολαύσουν αυτή την όμορφη ιδέα που πήρε σάρκα και οστά τον Απρίλιο.
Αν θέλει κάποιος επισκέπτης, μπορεί να αφήσει κάτι για τον επόμενο που θα βρεθεί στον χώρο, έτσι ώστε να συνεχίσει αυτό το όμορφο κομμάτι του χωριού να είναι λειτουργικό.
Μέσα στο καφενείο, τα μέλη της ομάδας έχουν αφήσει σημειώματα, τα οποία περιγράφουν ακριβώς τον τρόπο λειτουργίας του χώρου. Επιπλέον, υπάρχει τετράδιο «εντυπώσεων και διαλόγου με τους επισκέπτες», καθώς και ένα τετράδιο στο οποίο καταγράφονται τα δανειστικά αντικείμενα, όπως τα βιβλία και οι ταινίες.
«Κάποιος άφησε κάτι για σένα! Ίσως ένα καφέ, ίσως λίγη ησυχία. Αν θέλεις άφησε κι εσύ κάτι για… τον επόμενο. Κάτι μικρό που να κρατάει στον χρόνο. Ο χώρος αυτός ζει από την φροντίδα όλων μας!!!», γράφει σημείωμα που βρίσκεται στα ράφια με τα ποτήρια.
Τα μέλη της ομάδας που βρίσκονται πίσω από αυτή την πολύ συγκινητική ιδέα, τονίζουν στο enikos.gr πως: «Βασιζόμαστε στο φιλότιμο και έχουμε εμπιστοσύνη στον κόσμο που θα έρθει στο χωριό μας. Και μέχρι τώρα αποδεικνύεται πως κάνουμε σωστά. Όσοι έχουν έρθει έχουν σεβαστεί απόλυτα τον χώρο. Νομίζω δεν είναι πολύ δύσκολο να πείσεις κάποιον να βοηθήσει αφιλοκερδώς για έναν όμορφο σκοπό.
Το ανοιχτό καφενείο μας ευελπιστούμε να είναι κάτι παραπάνω από ένας τόπος ξεκούρασης. Θέλουμε να γίνει και τόπος συνάντησης, διαβάσματος, προβληματισμού και ενασχόλησης με θέματα της κοινότητας».
Όταν ρωτήθηκαν για το τι πιστεύουν ότι θα έλεγε για τη νέα του «οικογένεια» το καφενείο, αν μπορούσε να μιλήσει, απάντησαν: «Αν μπορούσε να μιλήσει το καφενείο μας… Νομίζω ότι θα έσκαγε ένα τεράστιο χαμόγελο και θα φώναζε δυνατά: “Καλώς να ορίσετε!!!”».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου