Τελικά , ποιος ωφελείται τελικά από αυτή την περιβόητη «πράσινη μετάβαση»;
Πάντως ΟΧΙ ο καταναλωτής .
*********Άρθρο του Φώτη Αλεξόπουλου
Τα τελευταία χρόνια ακούμε ολοένα και πιο συχνά για την «Πράσινη Συμφωνία», την «Πράσινη Μετάβαση» και τη «Βιώσιμη Ανάπτυξη». Η Ευρωπαϊκή Ένωση παρουσιάζει την πράσινη πολιτική ως ύψιστη προτεραιότητα για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης , της Οικονομίας και των επόμενων γενεών. Στην πράξη όμως, εύλογα γεννάται το ερώτημα: Εφαρμόζεται πράγματι μια πολιτική προστασίας του περιβάλλοντος ή τελικά βιώνουμε μια νέα μορφή οικονομικής εκμετάλλευσης με «πράσινο» περιτύλιγμα;
Στην Ελλάδα, αντί η πράσινη ανάπτυξη να λειτουργεί με όρους ισορροπίας, κοινωνικής δικαιοσύνης και περιβαλλοντικής ευθύνης, παρατηρούμε συχνά να μετατρέπεται σε μια άναρχη διαδικασία εξυπηρέτησης επενδυτικών συμφερόντων. Η κυβέρνηση «ανοίγει τον δρόμο» για ενεργειακές επενδύσεις ακόμη και σε περιοχές ιδιαίτερης περιβαλλοντικής σημασίας, όπως τεχνητές λίμνες και περιοχές NATURA, με διαδικασίες που προκαλούν εύλογες αντιδράσεις και ανησυχίες για την επάρκεια των περιβαλλοντικών μελετών και των ελέγχων.
Την ίδια στιγμή, η χώρα εμφανίζεται να εγκαταλείπει πολύτιμα ενεργειακά αποθέματα, όπως ο ελληνικός λιγνίτης, την ώρα που άλλες γειτονικές χώρες υπό ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση συνεχίζουν να αξιοποιούν αντίστοιχους πόρους χωρίς τις ίδιες πολιτικές και οικονομικές πιέσεις. Δηλαδή, εμείς απολιγνιτοποιούμαστε βίαια, αυξάνοντας το ενεργειακό κόστος για νοικοκυριά και επιχειρήσεις και τελικά αγοράζουμε ακριβή ενέργεια από χώρες που χρησιμοποιούν τις ίδιες μορφές παραγωγής που εμείς «απαγορεύσαμε» στον εαυτό μας.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ενεργειακές εγκαταστάσεις ξεφυτρώνουν σε δημόσιους χώρους χωρίς ουσιαστικά ανταποδοτικά οφέλη για τις τοπικές κοινωνίες και τους όμορους δήμους. Οι πολίτες καλούνται να δεχθούν την αλλοίωση του φυσικού τους περιβάλλοντος, την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής τους , την οπτική όχληση , την επιβάρυνση του τοπίου τους, την μείωση καλλιεργήσιμης αγροτικής γης ,χωρίς να λαμβάνουν ουσιαστική οικονομική ή κοινωνική ανταπόδοση.
Παράλληλα, βλέπουμε εταιρείες διαχείρισης ενέργειας να δημιουργούνται σχεδόν «εν μία νυκτί», αξιοποιώντας τις υποδομές και το δίκτυο της ΔΕΗ, χωρίς όμως ο περίφημος « Υγιής Ανταγωνισμός» να μεταφράζεται σε ουσιαστική μείωση τιμών για τον καταναλωτή. Αντιθέτως, οι λογαριασμοί ρεύματος συνεχίζουν να εξαντλούν τα νοικοκυριά, ενώ οι πολίτες ακούν συνεχώς ότι η απελευθέρωση της αγοράς λειτουργεί προς όφελός τους , ενώ στην ουσία έχει δημιουργηθεί ένα «χρηματιστηριακό Καρτέλ Ενέργειας» που λειτουργεί με την δομή του μονοπωλίου .
Είναι σαφές ότι η πράσινη πολιτική δεν μπορεί να σημαίνει περιβαλλοντική υποκρισία, ούτε να αποτελεί άλλοθι για επιχειρηματικά παιχνίδια δισεκατομμυρίων. Ο πολίτης βλέπει το κόστος ζωής να αυξάνεται, την ενεργειακή ανασφάλεια να μεγαλώνει και το περιβάλλον να θυσιάζεται στο όνομα μιας ανάπτυξης που μοιάζει να εξυπηρετεί λίγους και ισχυρούς.
Η προστασία του περιβάλλοντος είναι αναγκαία και αδιαπραγμάτευτη. Όμως η πράσινη ανάπτυξη χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη, χωρίς διαφάνεια, χωρίς ουσιαστικό όφελος για τον πολίτη και χωρίς σεβασμό στις τοπικές κοινωνίες, κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια νέα μορφή οικονομικού συγκεντρωτισμού.
Τελικά, μήπως έχουμε χάσει το δάσος και ασχολούμαστε μόνο με το δέντρο;
Γιατί όταν η «βιωσιμότητα» εξαντλείται σε συνθήματα, όταν οι πολίτες πληρώνουν ακριβότερη ενέργεια, όταν το φυσικό περιβάλλον μετατρέπεται σε πεδίο ανεξέλεγκτης εκμετάλλευσης και όταν οι κοινωνίες μένουν στο περιθώριο των αποφάσεων, τότε η πράσινη μετάβαση παύει να είναι κοινωνική ανάγκη και μετατρέπεται σε πολιτικό και οικονομικό εργαλείο.
Ο Έλληνας πολίτης δεν ζητά θαύματα. Ζητά δικαιοσύνη, διαφάνεια, φθηνή ενέργεια, προστασία του περιβάλλοντος και πραγματική συμμετοχή στις αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή του.
Και αυτά δεν μπορούν να θεωρούνται πολυτέλεια.
*********Φώτης Αλεξόπουλος
Οικονομολόγος –Μέλος του ΙΝΚΑ/ Γενικής Ομοσπονδίας Καταναλωτών Ελλάδος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου