Στα πάνελ της εξουσίας περισσεύει το θράσος, OXI η δημοσιογραφία

 

Κάποτε η δημοσιογραφία είχε απέναντί της την εξουσία. Σήμερα, σε αρκετές περιπτώσεις, κάθεται δίπλα της στα πάνελ, της χαμογελά, της στρώνει το χαλί και όταν χρειαστεί βγαίνει και σε αποστολή υπεράσπισης.

Η υπόθεση Λιάγκα και οι επιθέσεις απέναντι στη Μαρία Καρυστιανού δεν ήταν ένα απλό τηλεοπτικό επεισόδιο. Ήταν μια ακόμη στιγμή αποκάλυψης για το πώς λειτουργεί πλέον ένα μεγάλο μέρος του τηλεοπτικού συστήματος: με επιλεκτική ευαισθησία, πολιτική σκοπιμότητα και αλαζονεία απέναντι στην κοινωνία.

Γιατί όταν μια μάνα που έχασε το παιδί της στα Τέμπη μετατρέπεται σε στόχο υποδείξεων, ειρωνείας ή “μαθημάτων ψυχραιμίας”, την ώρα που οι πραγματικοί υπεύθυνοι συνεχίζουν να προστατεύονται πίσω από επικοινωνιακούς μηχανισμούς, τότε το πρόβλημα δεν είναι προσωπικό. Είναι βαθιά πολιτικό και βαθιά δημοσιογραφικό.

Ο Γιώργος Λιάγκας έχει επιλέξει εδώ και καιρό τον ρόλο του. Όχι του δημοσιογράφου που ελέγχει την εξουσία, αλλά του τηλεοπτικού παράγοντα που γνωρίζει πολύ καλά μέχρι πού επιτρέπεται να φτάσει η κριτική και πότε πρέπει να ενεργοποιηθεί η γνωστή επιχείρηση “ξεπλύματος”.

Και κάπου εκεί αρχίζει το πραγματικό ενδιαφέρον της υπόθεσης.

Γιατί στα χρόνια Μητσοτάκη δημιουργήθηκε μια ολόκληρη βιομηχανία πρόθυμων τηλεοπτικών υποστηρικτών. Παρουσιαστές, σχολιαστές και «τηλεπερσόνες» που μετακινούνται με άνεση από το lifestyle στην πολιτική υπεράσπιση της κυβέρνησης, πάντα με το κατάλληλο ύφος σοβαροφάνειας και τη γνωστή επιλεκτική αγανάκτηση.

Άνθρωποι που εξαντλούν την αυστηρότητά τους σε συγγενείς θυμάτων, εργαζόμενους, πολίτες ή πολιτικούς αντιπάλους της κυβέρνησης, αλλά ξαφνικά μετατρέπονται σε διπλωμάτες όταν η συζήτηση ακουμπήσει το Μαξίμου.

Και φυσικά δεν πρόκειται μόνο για ιδεολογική ταύτιση. Στην ελληνική τηλεοπτική πραγματικότητα, η εγγύτητα με την εξουσία μεταφράζεται συχνά σε πρόσβαση, δημόσιες σχέσεις, προστασία, διαφημιστική εύνοια και τηλεοπτική επιβίωση. Όποιος “παίζει μπάλα” μέσα στο σύστημα επιβραβεύεται. Όποιος το αμφισβητεί, στοχοποιείται ή εξαφανίζεται.

Γι’ αυτό και η κοινωνία αντιμετωπίζει πλέον με ολοένα μεγαλύτερη καχυποψία τους τηλεοπτικούς «σταρ» της ενημέρωσης. Γιατί πίσω από τις κραυγές, τις συγγνώμες και τα δήθεν αυθόρμητα ξεσπάσματα, διακρίνει όλο και πιο καθαρά το νήμα που συνδέει media, πολιτική εξουσία και οικονομικά συμφέροντα.

Η τραγωδία των Τεμπών όμως άλλαξε τους όρους του παιχνιδιού. Οι πολίτες δεν συγκινούνται πια από τηλεοπτικές παραστάσεις υποκρισίας. Βλέπουν ποιοι στάθηκαν δίπλα στην κοινωνία και ποιοι έσπευσαν να προστατεύσουν το κυβερνητικό αφήγημα με κάθε κόστος.

Και ίσως αυτό να είναι που ενοχλεί περισσότερο ορισμένους τηλεοπτικούς παράγοντες: ότι για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, η κοινωνία δεν τους φοβάται, δεν τους πιστεύει και κυρίως δεν τους θεωρεί πλέον αυθεντίες.

Γιατί όταν η δημοσιογραφία μετατρέπεται σε τηλεοπτικό γλείψιμο της εξουσίας, δεν παράγει ενημέρωση. Παράγει προπαγάνδα με φωτισμό στούντιο και χορηγούς.

Γράφει ο Παρατηρητικός