Ο άνθρωπος που το όνομά του ταυτίστηκε όσο κανενός άλλου με το σκοτεινό σύστημα παρακολουθήσεων, το Predator, τις σκιές της ΕΥΠ και την πιο βαριά θεσμική κρίση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, εμφανίστηκε σαν να μη συνέβη τίποτα. Σχεδόν σαν πολιτικός δικαιωμένος. Σαν να περίμενε αποθέωση.
Το πιο αυθεντικό πολιτικό σχόλιο του συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας δεν ακούστηκε από το βήμα. Δεν γράφτηκε στα non paper του Μαξίμου, ούτε βγήκε από τα γνωστά γαλάζια τρολ των social media.
Ακούστηκε χαμηλόφωνα στους διαδρόμους, την ώρα που έκανε την εμφάνισή του ο Γρηγόρης Δημητριάδης:
«Τι δουλειά έχει εδώ ο κοριός;»
Και κάπου εκεί πάγωσαν χαμόγελα, έσφιξαν σαγόνια και οι πρόθυμοι χειροκροτητές προσπάθησαν να ανεβάσουν ντεσιμπέλ μπας και σκεπάσουν την αμηχανία.
Μόνο που η πολιτική δεν λειτουργεί με ντεσιμπέλ.
Ούτε η μνήμη διαγράφεται με κλακαδόρους, τραπεζώματα και επικοινωνιακές ομελέτες της Ομάδας Αλήθειας.
Ο άνθρωπος που το όνομά του ταυτίστηκε όσο κανενός άλλου με το σκοτεινό σύστημα παρακολουθήσεων, το Predator, τις σκιές της ΕΥΠ και την πιο βαριά θεσμική κρίση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, εμφανίστηκε σαν να μη συνέβη τίποτα. Σχεδόν σαν πολιτικός δικαιωμένος. Σαν να περίμενε αποθέωση.
Μόνο που πολλοί μέσα στο συνέδριο θυμούνται.
Και ακόμη περισσότεροι γνωρίζουν.
Γνωρίζουν ποιοι παρακολουθούνταν. Ποιοι εκβιάζονταν πολιτικά με πληροφορίες. Ποιοι σιώπησαν για να μη χάσουν καρέκλες, θέσεις και προσβάσεις στο σύστημα εξουσίας.
Η εικόνα είχε κάτι το σουρεαλιστικό:από τη μία οι επαγγελματίες χειροκροτητές να προσπαθούν να στήσουν comeback και από την άλλη τα παγωμένα βλέμματα στελεχών που έδειχναν ότι η υπόθεση των υποκλοπών δεν έκλεισε ποτέ πραγματικά μέσα στη γαλάζια παράταξη.
Γιατί η αλήθεια είναι απλή:όσες δημόσιες σχέσεις κι αν στηθούν, όσοι πρόθυμοι κι αν επιστρατευτούν, η πολιτική ρετσινιά δεν ξεπλένεται εύκολα.
Και στο συνέδριο της ΝΔ, πίσω από τα φώτα και τα χειροκροτήματα, πλανιόταν ξανά η ίδια σκιά.
Η σκιά του «κοριού».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου