Ο υπουργός Υγείας βγήκε και με περισσό θράσος ανακοίνωσε ότι τα δάνεια που έχει πάρει η Νέα Δημοκρατία δεν θα αποπληρωθούν ποτέ.
Η εξήγηση που έδωσε για αυτή την απόφανση ήταν ότι η ετήσια κρατική επιχορήγηση που παίρνει η Νέα Δημοκρατία είναι μικρότερη από τα τοκοχρεολύσια που πρέπει να καταβάλει κάθε χρόνο. Υποστήριξε ότι η ΝΔ παίρνει 4 εκατομμύρια, ενώ πρέπει να αποπληρώνει 20 εκατομμύρια. Για να συμπληρώσει ότι «τα χρέη των κομμάτων έχουν μπει στις προβλέψεις ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Για τις τράπεζες δεν είναι πια ζημιά αυτά τα δάνεια. Τα έχουν εξοφλήσει, από την ανακεφαλαιοποίηση».
Και έτσι πρακτικά ο Άδωνις Γεωργιάδης μας εξήγησε πώς η Νέα Δημοκρατία προσχώρησε στο κίνημα «Δεν Πληρώνω».
Βεβαίως, αυτό που δεν είπε ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι ότι η Νέα Δημοκρατία χρωστάει πάνω από μισό δισεκατομμύριο ευρώ. Μαζί με το ΠΑΣΟΚ, το συνολικό χρέος των κομμάτων που κυβέρνησαν στο μεγαλύτερο μέρος της Μεταπολίτευσης είναι πάνω από ένα δισεκατομμύριο.
Ούτε είπε ότι η ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών – που έγινε σε τελική ανάλυση με λεφτά του ελληνικού λαού (γιατί και τα δάνεια των Μνημονίων στο τέλος από τα δημόσια έσοδα, δηλαδή τη φορολογία, αποπληρώνονται) – αφορούσε το να μην καταρρεύσουν υπό το βάρος και στρατηγικών κακοπληρωτών, όπως η Νέα Δημοκρατία, δεν σήμαινε ότι εξαφανίστηκαν αυτά τα χρέη.
Και βέβαια μισό δισεκατομμύριο για τη ΝΔ, πολύ περισσότερο ένα δισεκατομμύριο εάν συνυπολογίσουμε και το ΠΑΣΟΚ είναι μεγάλο ποσό. Φανταστείτε όλο αυτό να μπορούσε να δινόταν σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις ή στεγαστικά δάνεια με ευνοϊκούς όρους.
Αλλά για τον Άδωνι Γεωργιάδη είναι αυτονόητο αυτό το χρέος απλώς να υπάρχει και να μην αποπληρώνεται. Παρότι κανονικά η ΝΔ θα έπρεπε να είναι στον Τειρεσία.
Θα μπορούσε κανείς να συζητήσει ότι επειδή τα κόμματα είναι θεσμοί της δημοκρατίας και επειδή πέρασαν και αυτά οικονομική κρίση, θα μπορούσαν να έχουν μια καλύτερη μεταχείριση. Αλλά αυτό θα απαιτούσε και από αυτά μια άλλη στάση και σεμνότητα και όχι αυτό το «δεν θα πληρώσω, γιατί δεν γουστάρω να πληρώσω».
Και θέλω να τονίσω ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα «δεν γουστάρω να πληρώσω» και όχι ένα «δεν μπορώ να πληρώσω».
Γιατί ο Άδωνις Γεωργιάδης στις δηλώσεις του παρουσίασε μια εικόνα όπου το μόνο έσοδο της Νέας Δημοκρατίας είναι η κρατική επιχορήγηση και το μόνο έξοδο η αποπληρωμή του χρέους.
Όμως, όλα αυτά τα χρόνια η Νέα Δημοκρατία μια χαρά φάνηκε να έχει έσοδα ώστε να μπορεί να χρηματοδοτήσει αλλεπάλληλες προεκλογικές εκστρατείες, να συντηρήσει έναν μηχανισμό, και να έχει γραφεία και εξοπλισμό.
Και μάλιστα από το 2019 που ανέβηκε στην εξουσία εξασφάλισε και τη δυνατότητα να έχει έναν στρατό από μετακλητούς υπαλλήλους και τη δυνατότητα να «παρκάρει» κομματικά στελέχη σε θέσεις του ευρύτερου δημοσίου τομέα και άρα να μην χρειάζεται να τα μισθοδοτεί για την κομματική δουλειά που κάνουν. Κάτι που ισοδυναμεί με μια έμμεση κρατική επιδότηση.
Για να μην αναφερθούμε στο ότι χάρη στη διαχείριση της κρατικής δαπάνης έχει «ταΐσει» ένα φιλοκυβερνητικό μιντιακό οικοσύστημα που ούτως ή άλλως της εξασφαλίζει θετική δημοσιότητα.
Την ίδια στιγμή εκτός από τις πανάκριβες προεκλογικές εκστρατείες υπήρξαν και όλες οι ακριβές προεκλογικές εκστρατείες των υποψηφίων του κόμματος. Όμως, όλο αυτό σημαίνει και μεγάλα ποσά χρημάτων.
Υποθέτουμε ότι όλα αυτά καταβλήθηκαν από μέλη και φίλους του κόμματος, από αυτούς που δίνουν μια συνδρομή μέχρι αυτούς που μπορούν να καταβάλουν μια μεγάλη χορηγία. Και μάλιστα η Νέα Δημοκρατία διατηρεί μεγάλο κομματικό μηχανισμό σε όλη την Ελλάδα, εάν κρίνουμε και από την πορεία προς το πρόσφατο συνέδριό της.
Όλα αυτά σημαίνουν ότι η Νέα Δημοκρατία και οι υποψήφιοί της έχουν σημαντικά έσοδα και άρα τα χρήματα που εισέρχονται στο κόμμα είναι πολύ περισσότερα από τα χρήματα της κρατική επιχορήγησης.
Επομένως, με μια άλλη διαχείριση και προτεραιοποίηση όλων αυτών των συνδρομών και δωρεών προς το κόμμα, μια χαρά θα μπορούσε η Νέα Δημοκρατία να καλύπτει ένα σημαντικό μέρος από το κόστος αποπληρωμής του χρέους της. Σε τελική ανάλυση, δεν είναι καλή εικόνα για μια κυβέρνηση που ζητά δημοσιονομική πειθαρχία, ως κόμμα να είναι… μπαταχτσής.
Βάσει των δεδομένων, καθίσταται σαφές ότι η Νέα Δημοκρατία δεν αναγκάζεται να μην αποπληρώνει το μεγάλο χρέος της, αλλά είναι επιλογή της. Επιλέγει δηλαδή να χρησιμοποιεί αυτά τα χρήματα για να κάνει προεκλογικές εκστρατείες.
Μόνο που με αυτόν τον τρόπο αποτυπώνει μια περιφρόνηση προς τους πολίτες που σε τελική ανάλυση αναλαμβάνουν να καλύψουν το χρέος της άμεσα και έμμεσα.
Προφανώς και είναι πλευρά της δημοκρατίας τα κόμματα να επιχορηγούνται, γιατί με αυτόν τον τρόπο μειώνεται η εξάρτησή τους από «χορηγούς». Αρκεί βεβαίως τα κόμματα να αντιλαμβάνονται ότι η κρατική επιχορήγηση, ως δημοκρατικός θεσμός, συνεπάγεται λογοδοσία και ευθύνη.
Μόνο που αντί για λογοδοσία και ευθύνη, από τη μεριά της Νέας Δημοκρατίας βλέπουμε περιφρόνηση. Γιατί ουσιαστικά ο Άδωνις Γεωργιάδης μας λέει ότι η Νέα Δημοκρατία θα συνεχίσει να παίρνει χρήματα πάνω, κάτω και δίπλα από το τραπέζι για να κάνει πανάκριβες προεκλογικές εκστρατείες, θα συνεχίσει να εκμεταλλεύεται όλες τις έμμεσες μορφές επιχορήγησης του κόμματος που δίνουν πρακτικές όπως οι μετακλητοί υπάλληλοι, θα συνεχίσει να εισπράττει την ετήσια κρατική επιχορήγηση, θα συνεχίσουν οι βουλευτές της να λαμβάνουν την βουλευτική αποζημίωση, αλλά το χρέος που έχει τελικά θα το φορτώσει στην κοινωνία.
Κοντολογίς, ένα βαθιά αντιδημοκρατικό «στην υγειά των κορόιδων».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου