Η Γερμανίδα ευρωβουλευτής Christine Anderson του AfD χαρακτήρισε την περίοδο της COVID-19 ως «μαζική πιλοτική δοκιμή» με στόχο όχι την προστασία της δημόσιας υγείας, αλλά τον έλεγχο και την υποταγή των πολιτών.
«Η υποτιθέμενη πανδημία ήταν μια τεράστια δοκιμή… Για να σε υποτάξουν, να σε απογυμνώσουν από τα πάντα. Ποτέ δεν ήταν θέμα υγείας», δήλωσε χαρακτηριστικά, καλώντας τους πολίτες να σταματήσουν να υποτάσσονται και να αρχίσουν να αντιστέκονται:
«Θα έρθουν για εσάς, αν δεν αρχίσετε να υπερασπίζεστε τον εαυτό σας».
Η Christine Anderson, μέλος της Επιτροπής Δημόσιας Υγείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, έχει επανειλημμένα αμφισβητήσει την επίσημη αφήγηση γύρω από τα lockdowns, τα ψηφιακά πιστοποιητικά και τις υποχρεωτικές εμβολιαστικές πολιτικές.
Είναι μία ευρωβουλευτής που βλέπει πίσω από τις αποφάσεις μια βαθύτερη πολιτική στόχευση: Τον έλεγχο της συμπεριφοράς των πολιτών και την αποδοχή νέων μορφών εξουσίας.
Η ανάλυσή της βασίζεται στην παρατήρηση ότι τα μέτρα που επιβλήθηκαν κατά τη διάρκεια της κρίσης δεν περιορίστηκαν στην αντιμετώπιση ενός ιού.
Αντίθετα, λειτούργησαν ως δοκιμαστικός μηχανισμός για να διαπιστωθεί μέχρι πού μπορεί να φτάσει η υποταγή των κοινωνιών:
• Ψηφιακά πιστοποιητικά και διαχωρισμός πολιτών ανάλογα με την «εμβολιαστική κατάσταση».
• Λογοκρισία και φίμωση διαφορετικών απόψεων στα μέσα ενημέρωσης και τα social media.
• Οικονομική πίεση και απώλεια θέσεων εργασίας για όσους αρνούνταν να συμμορφωθούν.
• Ψυχολογική χειραγώγηση μέσω φόβου και ενοχής.
Πολλοί πολίτες βίωσαν την περίοδο εκείνη ως πρωτόγνωρη συρρίκνωση των ατομικών ελευθεριών.
Η επιβολή κατ’ οίκον περιορισμών, η απαγόρευση κυκλοφορίας, η κλειστή εκπαίδευση και η πίεση για εμβολιασμό δεν είχαν πάντα σαφή επιστημονική τεκμηρίωση, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις αγνοήθηκαν εναλλακτικές προσεγγίσεις (όπως η φυσική ανοσία ή στοχευμένη προστασία των ευάλωτων).
Η Anderson υποστηρίζει ότι πίσω από αυτή την «τρέλα» κρυβόταν μια δοκιμή: Να δουν οι κύκλοι εξουσίας πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν στην επιβολή μέτρων χωρίς μαζική αντίδραση.
Η απάντηση ήταν «πολύ μακριά».
Σήμερα, αρκετά από τα εργαλεία που δοκιμάστηκαν τότε (ψηφιακή ταυτοποίηση, παρακολούθηση, περιορισμός δικαιωμάτων με πρόσχημα την «ασφάλεια») παραμένουν ή εξελίσσονται.
Υπενθυμίζεται ότι πρόσφατα το Ευρωκοινοβούλιο υιοθέτησε το «Chat Control 1.0» που επιτρέπει στη Meta, τη Google, τη Microsoft και τις άλλες εταιρείες να σαρώνουν αυτόματα όλα τα ιδιωτικά μας μηνύματα (κείμενα, φωτογραφίες, βίντεο, συνομιλίες) χωρίς δικαστική εντολή!
Με λίγα λόγια αρχίζει νομίμως η παρακολούθηση όλων μας που αυτομάτως θα επιφέρει την… αυτολογοκρισία! Δηλαδή θα φοβόμαστε να μιλάμε! Αυτό δημοκρατία δεν λέγεται.
Η συζήτηση για ψηφιακά νομίσματα κεντρικών τραπεζών, κοινωνική πίστωση και «πράσινα» πιστοποιητικά δείχνει ότι η λογική του ελέγχου δεν εγκαταλείφθηκε.
Σε μια εποχή όπου κρίσεις (υγειονομικές, κλιματικές, ενεργειακές) χρησιμοποιούνται συχνά ως πρόσχημα για περαιτέρω περιορισμούς, η επαγρύπνηση είναι απαραίτητη.
Η Christine Anderson, με τη στάση της, υπενθυμίζει ότι η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου